I OZ 866/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokat H. O. jako kuratora nieznanego z miejsca pobytu K. K. o na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1234/12 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. K. reprezentowanego przez kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu adwokat H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1234/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek K. K. - reprezentowanego przez kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu adwokat H. O.o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 6 lipca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga sporządzona w imieniu nieznanego z miejsca pobytu K. K., reprezentowanego przez ustanowionego dla niego kuratora - adwokat H. O.. W niniejszej skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 9 lipca 2012 r. Sąd zarządził o przesłaniu adwokat H. O. formularza "PPF", celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie niniejsze doręczone zostało w dniu 25 lipca 2012 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. przesyłki. W odpowiedzi z dnia 26 lipca 2012 r. na ww. zarządzenie, adwokat H. O. wyjaśniła, że jest kuratorem dla nieznanego z miejsca pobytu, nie ma z tą osobą kontaktu, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wypłaciło jej jako kuratorowi żadnej zaliczki, mimo złożonego wniosku. Sąd ustanawiając kuratora również nie zobowiązał wnioskującego o wypłacenie zaliczki. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1234/12 z dnia 8 sierpnia 2012 r. powyższy wniosek pozostawiony został bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, tj. nie nadesłanie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu 16 sierpnia 2012 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od ww. postanowienia, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 246 § 1, 252 § 1 i 2 ppsa, poprzez przyjęcie, że kurator dla nieznanego z miejsca pobytu jest stroną postępowania i ciążył na nim obowiązek złożenia oświadczenia na druku. Pozostawiając wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podał, że W myśl art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu, stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia. Stosownie natomiast do art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd I instancji uznał, że kurator nie uczynił zadość zarządzeniu Sądu z dnia 9 lipca 2012 r. w wyznaczonym terminie nie nadesłał formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF). Jednocześnie Sąd nie mógł uznać nadesłanego wyjaśnienia, że Kurator nie ma kontaktu z osobą przez niego reprezentowaną, w związku z jednoznacznym brzmieniem wskazanego uprzednio art. 257 P.p.s.a., mimo że uznał tę okoliczność za oczywistą. Sąd podkreślił, że wobec powyższego wnosząca skargę powinna wypełnić formularz PPF, zgodnie z posiadaną wiedzą, a w przypadku braku informacji wykazać ten fakt przez dokonanie stosownej adnotacji na wniosku np. "brak danych". Powyższe zarządzenie stało się przedmiotem zażalenia adw. H. O. jako kuratora nieznanego z miejsca pobytu K. K., która wniosła o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu podniosła, iż wobec braku regulacji prawnej co do przyznania prawa pomocy dla osoby reprezentowanej przez kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu, należy odstąpić od formalizmu i przyznać prawo pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 powołanej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie adw. H. O. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, jednakże nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym Sąd I instancji przesłał formularz odpowiedniego wniosku celem jego wypełnienia i odesłania. Pomimo upływu zakreślonego terminu adw. H. O. nie wykonała tego obowiązku. W tej sytuacji, w świetle art. 257 P.p.s.a., rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe. Jedynie na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 P.p.s.a. nie stanowi jego merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem ponowne złożenie takiego wniosku we właściwej formie będzie podstawą do jego rozpoznania. Z akt sprawy wynika natomiast, że do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 29 października 2012 r. adw. H. O. dołączyła wypełniony formularz PPF. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.