I FZ 345/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Ryszard Pęk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1960/17 w przedmiocie odrzucenia skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 14 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z 31 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1960/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana "skarżącą spółką") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 14 marca 2017 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2014 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika. 2. Sąd I instancji, przedstawiając okoliczności faktyczne w jakich zapadło powyższe postanowienie ustalił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącej spółki został wezwany, pismem z 20 czerwca 2017 r. do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie oryginału dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Wezwanie to zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie wskazanego braku w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Jednocześnie, na podstawie zarządzenia z 14 czerwca 2017 r., skarżąca spółka została wezwana pismem z 20 czerwca 2017 r. do uiszczenia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, pod rygorem jej odrzucenia. Odpis powyższych zarządzeń doręczono pełnomocnikowi skarżącej spółki 3 lipca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 23 akt sądowych). 3. Sąd I instancji odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej "ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") przyjął, że pełnomocnik skarżącej spółki pomimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu 3 lipca 2017 r., nie wykonał w pełni nałożonego na niego obowiązku uzupełnienia braków formalnych skargi. Sąd instancji wskazał, że z dokumentacji księgowej dotyczącej opłat sądowych wynikało, że 9 lipca 2017 r. w sprawie został uiszczony wpis sądowy w wysokości 500 zł. Natomiast do dnia wydania rozstrzygnięcia nie uzupełniono braku formalnego skargi w postaci przedłożenia oryginału dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. 4. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o jego uchylenie w całości zarzucając sądowi I instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 49 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez odrzucenie skargi, pomimo że nie wezwano go do uzupełnienia powyższych braków. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej spółki wskazał, że wbrew stanowisku wyrażonym przez sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, skarżący nie otrzymał "pisma wzywającego do złożenia pełnomocnictw". 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zażalenie nie jest uzasadnione. 5.2. Dla oceny zasadności zarzutów podniesionych w zażaleniu istotne było ustalenie, czy pełnomocnik skarżącej spółki wykonał wezwanie do uzupełnienia braków skargi w postaci złożenia oryginału dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Przypomnieć na wstępie trzeba, że zgodnie z art. 37 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z kolei stosownie do art. 29 w związku z art. 28 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ osoby prawnej powinien wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Aby zatem sąd mógł ocenić skuteczność umocowania osób składających pisma procesowe konieczne jest, aby osoba składająca pismo wykazała swoje umocowanie przez dostarczenie odpowiedniej dokumentacji. Do takich dokumentów należy m.in. wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego. 5.3. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, co wynika z akt sprawy, że pełnomocnik skarżącej spółki nie uczynił zadość wezwaniu Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do udokumentowania prawidłowości umocowania do reprezentowania skarżącej spółki. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutu zażalenia, że pełnomocnikowi skarżącej spółki nie doręczono wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi przez przedłożenie dokumentu określającego sposób reprezentacji skarżącej spółki (odpis z KRS), stwierdza, że w aktach sprawy (k. 23) znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przez pełnomocnika skarżącej spółki pism sądowych. Na potwierdzeniu znajduje się adnotacja (w skróconej formie), wskazująca, że przesyłka zawierała: doręczenie zarządzenia o wpisie, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę z 30 maja 2017 r. Potwierdza to także znajdujące się w aktach sądowych (k. 21), adresowane do pełnomocnika skarżącej spółki wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. 5.4. W świetle powyższych dokumentów nie budziło zastrzeżeń ustalenie, że pełnomocnikowi skarżącej spółki prawidłowo doręczono wezwanie do uzupełnienia braków skargi, w tym do złożenia dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Zgodnie z art. 65 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 1128), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Do doręczania pism w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym (art. 65 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a zatem przepisy wydanego na podstawie art. 131 § 2 k.p.c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277, ze zm., dalej zwane również jako "rozporządzenie"). Podstawowym warunkiem prawidłowości doręczenia pisma przez pocztę istotne jest wysłanie pisma listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, przy czym do przesyłki dołącza się formularz potwierdzenia odbioru, którego wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia (§ 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia). W formularzu potwierdzenia odbioru winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (wzór formularza potwierdzenia odbioru – załącznik nr 1). Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00, publ.: lex nr 548760 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 14 marca 2000 r., sygn. II CKN 483/2000 oraz z 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, Biul. SN 2000, Nr 5, poz. 15). Powyższe oznacza, że dla prawidłowości sposobu doręczenia wymaga się, aby przesłanie w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego; z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11 oraz z 18 stycznia 2012 r. I FSK 2088/11, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – CBOSA). 5.5. Jak już wyżej wyjaśniono, znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 23) zawiera opisaną wprawdzie skrótowo, lecz czytelnie informację o zawartości przesyłki. Zawarte w nim sformułowania niewątpliwie wskazują, że przesyłka zawierała także pismo wzywające do usunięcia braków formalnych skargi w postaci złożenia dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwo do reprezentacji spółki w dniu jego udzielenia. Nie można w tej sytuacji zasadnie twierdzić, iż zwrotne potwierdzenie odbioru nie wskazywało, co znajdowało się w przesyłce, której odbiór dokumentowało. Należy również zaznaczyć, iż wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 k.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą a adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09, CBOSA). Podkreślić też należy, że to w interesie odbierającego przesyłkę jest sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2636/15 oraz z 5 grudnia 2015 r., II OZ 1284/15 i z 28 stycznia 2016 r., II OZ 63/16; CBOSA). 5.6. Z podanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.