II SA/Rz 35/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Anna Lechowska Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 27 września 2007 r. sprawy ze skargi T. i J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów -skargę oddala- UZASADNIENIE Przedmiotem skargi T. i J. W. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (WINGiK) z [...].11.2006r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty z [...].08.2006r. Nr [...] o odrzuceniu zarzutów do projektu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków. W sprawie tej prawomocnym wyrokiem z 4.11.2005r. II SA/Rz 155/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (WSA) rozpoznając skargę T. i J. W. uchylił decyzję WINGiK z [...].01.2004r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z [...].11.2003r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków obrębu G. odnośnie działki nr 1007 o pow. 0,3527 ha. Przyczyną uwzględnienia skargi nie stanowiły jej zarzuty, ale uchybienia, które wzięto pod uwagę z urzędu. Były to uchybienia odnośnie zapewnienia udziału w postępowaniu wszystkim stronom, wadliwości odnośnie uzasadnienia decyzji zarówno I, jak i II instancji. Zalecając ponowne rozpatrzenie sprawy sąd eksponował obowiązki organu odnośnie precyzyjnej argumentacji swego stanowiska. Prowadząc ponownie postępowanie o możliwości wypowiedzenia się w sprawie Starosta zawiadomił J. i T. W., M. Z. oraz G. W.. G. W. złożyła do protokołu oświadczenie, iż jest właścicielką działki nr 1017, przylegającej do działki nr 1007, stanowiącej własność J. i T. W. Granica między tymi działkami w jej opinii przebiega od drogi krajowej miedzą, aż do załamania z granicą działki nr 1006. Taki przebieg granicy datuje się od 1964r. i nigdy nie był przedmiotem sporu. M. Z. oświadczyła do protokołu, iż jest współwłaścicielką działki nr 1006 i właścicielką lokalu w budynku zlokalizowanym na tej działce. Od 1960r. była najemczynią tego lokalu, a granica między działkami o nr 1006 i 1007 biegła linią trwałego ogrodzenia. (dowód: protokół – k.69-70 akt I instancji). Organ sporządził protokół z rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu operatu ewidencyjnego dla obrębu G., w którym wskazał istotę sprawy. W trakcie podjętych w 2002r. prac modernizacyjnych istniejącej ewidencji gruntów T. i J. W. zakwestionowali powierzchnię działki nr 1007, stanowiącej ich własność, a przyjętej jako 0,3527 ha. Kwestionujący powoływali się na akt notarialny zakupu tej działki Rep. [...], z którego wynika, że w chwili zakupu, tj. 11.08.1986r., działka ta miała powierzchnię 0.47 ha. W protokole opisano czynności podejmowane w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym, które było przedmiotem oceny sądu administracyjnego, nadto przytoczono stanowiska G. W. oraz M. Z. (dowód: k.80-81 akt I instancji). W datowanym na [...].06.2006r. Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...] pod poz. [...] ukazała się informacja Starosty z 8.06.2006r., iż projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu G. w części dotyczącej m.in. działek ewidencyjnych nr 1007 stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. W informacji tej znalazło się pouczenie o prawie do składania zarzutów do tych danych. W wyznaczonym terminie zarzuty do danych projektu operatu wnieśli T. i J. W., wywodząc iż naruszają one ich uprawnienia właścicielskie do działki nr 1007. Wnoszący zarzuty wskazali, iż w księdze wieczystej KW nr [...] urządzonej dla działki nr 1007 jej powierzchnię określono na 0,47 ha, za taki obszar zapłacili przy nabyciu działki i od takiej powierzchni opłacali podatki. W wyniku modernizacji operatu ewidencji gruntów powierzchnia działki nr 1007 zostaje uszczuplono o 0,13 ha, zdaniem wnoszących zarzuty dane z księgi wieczystej winny determinować treść danych ewidencyjnych, ponadto wskazywali na zbędność przeprowadzanych pomiarów terenowych, skoro istniała dokumentacja geodezyjna. Decyzją z [...].08.2006r. Nr [...] Starosta odrzucił zastrzeżenia do operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków obrębu G. w części dot. dz. nr 1007. W podstawie prawnej powołano się na art.7d, art.22 ust.1, art.24a ust.10 ustawy z 17.05.1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 240 z 2005r., poz.2027, zwana dalej Upgik) oraz §37, §39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 z 2001r., poz.454 ze zm., zwane dalej Regib) oraz art.104 ustawy z 14.06.1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.). W uzasadnieniu wskazano, że dane do modernizacji operatu uzyskano dokonując "wektoryzacji" mapy zasadniczej w nawiązaniu do przebiegu granic na obowiązującej mapie ewidencji gruntów w skali 1:2880 i innych dokumentów znajdujących się w siedzibie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, a w wyniku analitycznego obliczenia powierzchnia działki nr 1007 wyniosła 0,3490 ha. Pierwotny operat ewidencji gruntów tego terenu został założony w latach 1967-1968 na podstawie mapy katastralnej, a powierzchnię działki obliczono graficznie uzyskując wynik 0,47 ha. Zdaniem organu I instancji popełniono wówczas błąd, albowiem z planu sytuacyjnego pomiaru terenu obejmującego działki nr 1006 i 1006 ozn. [...] z 13.11.1962r. wynika, że łączna powierzchnia tych działek w wyniku obliczenia graficznego wyniosła 0,60 ha. Dokonując sumowania powierzchni tych działek obliczonej przy założeniu ewidencji gruntów w 1968r. dla działki nr 1006 – 0,24 ha i dla działki nr 1007 – 0.47 ha, powierzchnia ta wynosić musiałaby 0,71 ha, wzrosła zatem o ponad 11a. Po modernizacji powierzchnia tych działek łącznie wynosi natomiast 0,5954 ha. Organ zrekapitulował także przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego, w których wydano decyzje uchylone następnie przez WSA w Rzeszowie, eksponując iż w trakcie czynności wyjaśniających jako prawidłową granicę między działkami 1006 i 1007 T. W. wskazywała linię przebiegająca poza obiektem tzw. agronomówki zlokalizowanej na dz. nr 1006. Zamierzona powierzchnia działki nr 1007 wg stanu użytkowania oraz istniejących granic to 0.3527 ha. Wskazano ponadto, iż uwzględniono fakt, że w trakcie postępowania współwłaścicielami działki nr 1006 stali się T. i J. W., M. Z. oraz Gmina G. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli T. i J. W., wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący raz jeszcze wskazują, że własność ich działki o nr 1007 została uwidoczniona w księdze wieczystej, gdzie powierzchnia tej działki to 0,47 ha. Od takiej powierzchni opłacali ponad 20 lat podatki, a obecnie wskazując na rzekome błędy z przeszłości przy zakładaniu ewidencji gruntu dochodzić ma do pozbawienia ich własności 1/3 jej powierzchni. Organ I instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania we własnym zakresie. Rozpoznając powyższe odwołanie WINGiK opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej decyzji odwoławczej powołano się na art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., art.20 ust.1 i 2, art.24a ust.10, art.7b ust.2 pkt 2 Upgik oraz § 39 Regib. Decyzja zawiera obszerną rekapitulację stanu faktycznego sprawy, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia. Dodatkowo wskazano, iż zgodnie z art.26 ust.1 i art.27 ustawy z 6.07.1982r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 19, poz.147 ze zm.) podstawą oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych są dane z ewidencji gruntów i budynków, w razie niezgodności sąd rejonowy dokonuje, na wniosek właściciela lub z urzędu, odpowiedniego sprostowania takich danych w księdze wieczystej. Wskazano, że Dział I księgi wieczystej nie korzysta z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. WINGiK przywołał następnie § 39 Regib w aspekcie braku skutku wstrzymującego prowadzenia postępowania zmierzającego do zweryfikowania danych ewidencyjnych, w razie występowania sporu granicznego. Zdaniem organu odwoławczego analiza materiałów dowodowych wskazuje, iż powierzchnia działki Nr 1007 była przyjęta w dotychczasowej (przed modernizacją) ewidencji, błędnie. Przywołując treść § 44 pkt 2, § 45 ust.1 oraz § 46 ust.1 i 2 Regib wywodzono o konieczności utrzymywania operatu ewidencji gruntów w stanie aktualności, możliwości wprowadzenia udokumentowanych zmian do operatu ewidencji gruntów, eksponowano przy tym, iż powierzchnia działki jest pochodną jej granic. Przyjęta powierzchnia działki Nr 1007 została wyliczona przy pomocy metody analitycznej, uzyskanej z wektoryzacji mapy zasadniczej, a ewentualny spór może być rozstrzygnięty w odrębnym postępowaniu rozgraniczeniowym. Skargę na powyższą decyzję do WSA wnieśli T. i J. W., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych. Zdaniem skarżących trudno się zgodzić, aby błąd przy obliczeniu powierzchni działki Nr 1007 miał być popełniony przy zakładaniu gruntów w latach 60-tych, nie dokonano ustalenia, jaką powierzchnie miały działki Nr 1006 i 1007 przed i po modernizacji, a także czy błąd nie nastąpił "przy wyliczaniu działek stanowiących drogę". Skarga zawiera zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. w aspekcie braków uzasadnienia faktycznego, braku odniesienia się do konkretnych zarzutów, jakie miały być zawarte w odwołaniu. To uprawniało skarżących do sformułowania zarzutu naruszenia art.7 i 77 k.p.a.. W ocenie skarżących doszło do uszczuplenia ich własności. W ocenie T. i J. W., uwzględniając treść wpisu w księdze wieczystej oraz spór odnośnie przebiegu granicy między działkami Nr 1006 i 1007, należało pozostawić dotychczasowy wpis w ewidencji gruntów. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, w istocie przytaczając stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Organ przytoczył także dane, z których ma wynikać, co stanowiło podstaw ustalenia granic działki Nr 1007. Skarżącym przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uczestnicząca w rozprawie przed Sądem skarżąca T. W. oświadczyła, że w obrocie prawnym pozostaje akt notarialny z 9.03.2006r., na mocy którego wraz z mężem nabyła odrębną własność lokalu w budynku usytuowanym na działce nr 1006 w G. Ponadto wyjaśniła, że w chwili obecnej nie toczą się postępowania, które za przedmiot miałyby rozgraniczenia między działkami 1007 i 1006 oraz między działkami 1007 i 1017. Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa), zaś podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 Ppsa). Sąd stwierdza ponadto nieważność decyzji lub jej niezgodność z prawem, jeżeli zachodzą odpowiednie przesłanki, przewidziane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Dokonując powyższej kontroli Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem skargi jest decyzja WINGiK utrzymująca w mocy decyzję Starosty o odrzuceniu zarzutów do projektu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów. Podstawę materialno-prawną decyzji organu I instancji stanowił m.in. art.24 a Upgik. Przepis ten został dodany do ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne na mocy art.2 pkt8 ustawy z 28.11.2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr141, poz.1492) z dniem 22.09.2004r. Ponieważ ustawa nowelizująca nie zawierała odnośnie wprowadzonych zmian do Upgik przepisów intertemporalnych, prawidłowo po uchyleniu przez WSA w Rzeszowie wyrokiem II SA/Rz 155/04 decyzji organów obu instancji odnoszących się do zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki nr 1007 w G., organ I instancji zastosował w sprawie nowy tryb unormowany w art.24a Upgik. Prowadząc to postępowanie i będąc związanym wyrokiem II SA/Rz 155/04, zapewniono prawo do czynnego udziału stron w postępowaniu. Z wnoszonych uwag do projektu operatu sporządzono zgodnie z art.24a ust.7 Upgik stosowny protokół, a informację o przekształceniu projektu w operat ewidencji gruntów i budynków została ogłoszono w trybie unormowanym w art.24a ust.8 Upgik (k.88 akt administracyjnych organu I instancji). W terminie ustawowym zarzuty do danych zawartych w operacie wnieśli T. i J. W. W myśl art.24a ust.10 o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji. W ocenie Sądu decyzja organu I instancji zawiera wyczerpujące uzasadnienie, w którym logicznie wyjaśniono, że powierzchnia działki nr 1007, jaka została uzyskana w wyniku prac modernizacyjnych jest pochodną dotychczasowych granic tej działki. Powierzchnię te uzyskano w drodze "wektoryzacji", co Sąd rozumie jako zmianę skali mapy, z dotychczas używanej 1 : 2880 na 1: 2000, bez zmiany dotychczasowych granic tej działki. Trafnie także wyeksponowano, że w dotychczasowej ewidencji istniał błąd odnośnie powierzchni działki nr 1007, w aspekcie obliczania wspólnie powierzchni dla tej działki i działki sąsiedniej o nr 1006. Nie zasługują na uwzględnienie postulaty skarżącej – T. W., która na pewnym etapie postępowania kwestionowała granice między działkami nr 1007 i 1006 oraz między działkami nr 1007 a 1017. Skarżąca oświadczyła przed WSA w Rzeszowie, iż nie toczą się postępowania rozgraniczeniowe, które miałyby za przedmiot granice ich działki, pozostaje także w obrocie prawnym akt notarialny odnośnie nabycia lokalu w budynku na działce nr 1006 oraz udziału we własności tej działki, co także nakazuje przyjąć, że granice działki nr 1007 nie były i nie są aktualnie kwestionowane. Skoro powierzchnia działki jest pochodną jej granic, to prawidłowe pomierzenie tej powierzchni i uzyskanie wyniku dla działki nr 1007 0,3527 ha nie narusza prawa. W szczególności zasadnie organ I, jak i II instancji przyjęły, iż nie może mieć tu znaczenia przesądzającego wpisanie innej powierzchni działki nr 1007 do aktu notarialnego jej zakupu i uwidocznienie takiej powierzchni w księdze wieczystej urządzonej dla tej działki. Trafnie organ odwoławczy wywiódł, iż dział I ksiąg wieczystych nie jest objęty rękojmią publicznej wiary ksiąg wieczystych. Z tego względu główna linia argumentacji skarżących, iż powierzchnię dla działki nr 1007 należy przyjąć w operacie ewidencji gruntów taką, jaka jest uwidoczniona w KW [...], nie mogła odnieść skutku. W ocenie Sądu zarzut naruszenia przepisów procesowych nie jest uzasadniony, a wydane decyzje dostatecznie jasno odnosiły się tak do podstawy prawnej rozstrzygnięć, jak i też ustosunkowywały się do podnoszonych w toku postępowania zarzutów kierowanych przez skarżących. Z tego względu zarzut naruszenia przez organy art.7 i 77 k.p.a. nie jest uzasadniony. Fakt wieloletniego opłacania podatków od zawyżonej powierzchni może skłaniać skarżących do skorzystania ze stosownych środków i dochodzenia zwrotu nadpłaconych podatków. Biorąc powyższe pod uwagę, skargę jako nieuzasadnioną, oddalono na zasadzie art.151 Ppsa.