I SA/Łd 1453/12

SENTENCJA Dnia 11 grudnia 2012 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za lata 2009-2010 oraz zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 i 2010 roku p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej – B. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE B.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za lata 2009-2010 oraz zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 i 2010 roku. Do skargi skarżąca załączyła złożony na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku tym skarżąca oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z trzema małoletnimi córkami. Nie osiąga żadnego dochodu, pozostaje na urlopie wychowawczym. Utrzymuje się wraz z dziećmi z alimentów płaconych przez J.K. w wysokości 700 zł miesięcznie. Jednocześnie skarżąca wskazała, że rodzina zamieszkuje w mieszkaniu o pow. 40 m2 wynajmowanym od gminy. Jedyny zaś majątek stanowi nieruchomość rolna o pow. 0,88 arów. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z trzema małoletnimi córkami. Nie osiąga żadnego dochodu, pozostaje na urlopie wychowawczym. Rodzina zamieszkuje w mieszkaniu o pow. 40 m2 wynajmowanym od gminy. Wydatki związane z utrzymaniem tego mieszkania, jak wynika z akt sprawy, wynoszą łącznie ok. 435 zł. Jedyne źródło utrzymania czteroosobowej rodziny stanowią alimenty wypłacane skarżącej przez ojca dzieci w wysokości 700 zł miesięcznie. Rodzina nie posiada przy tym żadnego majątku, za wyjątkiem nieruchomości rolnej o pow. 0,88 arów. W tej sytuacji Referendarz sądowy uznał, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Referendarza sądowego przedstawiona we wniosku sytuacja materialna skarżącej, w tym zwłaszcza wysokość dochodu przypadającego na czteroosobową rodzinę, dowodzi, iż skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. (MSi)