I GSK 837/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 15 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 352/20 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w Ł. na czynność Prezydenta Miasta Rzeszowa w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A] Sp. z o.o. w Ł. na rzecz Prezydenta Miasta Rzeszowa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2021r., sygn. akt I SA/Rz 352/20, oddalił skargę [A] Sp. z o.o. w Ł. na czynność Prezydenta Miasta Rzeszowa wypłaty zniżonej kwoty dotacji oświatowej. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: [A] Sp. z o.o. (dalej: Skarżąca, Spółka ) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na czynność organu Prezydenta Miasta Rzeszowa w postaci wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za marzec 2020 r. dla słuchaczy: Policealnej Szkoły [...] o 2 383 zł , Szkoły [...] o 1710 zł. Skarżąca podkreśliła, że jest organem prowadzącym wyżej wymienione szkoły niepubliczne, którym przysługuje dotacja oświatowa, o której mowa w art. 26 ust. 2 u.f.z.o. Jej wypłata za marzec 2020r., w sposób nieuzasadniony, została dokonana w kwocie pomniejszonej o 4 093,69 zł. Tymczasem, w okresie którego skarga dotyczy, obowiązywało ograniczenie w funkcjonowaniu szkół, przez co obowiązkiem organu było uwzględnić przy ustalaniu wysokości dotacji regulacje zawarte w § 10 ust. 9-13 rozporządzenia, a w konsekwencji wypłacić należną za marzec 2020r. dotację oświatową w kwocie niepomniejszonej, zgodnie z frekwencją słuchaczy wymienionych szkół z lutego 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ dotujący wniósł o oddalenie skargi w całości, podkreślając że przysługująca Skarżącej dotacja za marzec 2020r. została przygotowana i naliczona przed wydaniem rozporządzenia, toteż nie uwzględniała zapisu § 10 ust. 9-13 rozporządzenia. Po zmianie stanu prawnego organ dokonał jednak wypłaty wyrównania dotacji należnej za marzec - w maju 2020 r. W piśmie procesowym z [...] lipca 2020 r. Skarżąca zawnioskowała o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z szeregu przedłożonych korekt sprawozdań z liczby uczniów za luty 2020r. w stosunku do czterech prowadzonych przez nią jednostek, a także oświadczyła, że w treści skargi omyłkowo określiła zaniżenie dotacji na kwotę 4 093, 69 zł., podczas gdy faktycznie kwota zaniżenia dotacji wyniosła 29 206,12 zł. Zaznaczyła też, że w treści przelewów dokonanych w maju 2020 r. nie zostało wyszczególnione, że kwoty przelewów nie dotyczą w całości należnej Skarżącej dotacji za maj 2020 r., zatem zostały zaksięgowane w całości jako dotacje należne za maj 2020 r. W piśmie z [...] lipca 2020r. Prezydent Miasta Rzeszowa podtrzymał wniosek o oddalenie przedmiotowej skargi jako bezzasadnej, stwierdzając, że dotacja oświatowa za marzec 2020 r. w należnej Skarżącej kwocie została już wypłacona w następujący sposób : - na rzecz Policealnej Szkoły [...]": 39 058, 80 zł w dniu 25 marca 2020 r., wraz z wyrównaniem z dnia 28 maja 2020 i 30 lipca 2020 r. do łącznej kwoty dotacji 59 141,56 zł przysługującej za 398 słuchaczy; - na rzecz Policealnej Szkoły Medycznej [...] której ostatecznie w lipcu 2020 r. wypłacono wyrównanie dotacji oświatowej przysługującej za 38 słuchaczy; - na rzecz Szkoły [...] której w maju 2020 r. wypłacono wyrównanie dotacji oświatowej w kwocie 10 528,10 zł, przysługującej za 22 słuchaczy. Postanowieniem z 25 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie umorzył postępowanie sądowe w sprawie, stwierdzając że wobec wypłaty na rzecz Skarżącej całości należnej jej dotacji oświatowej, postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Na skutek zażaleń wniesionych przez obie strony postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 grudnia 2020r. sygn. akt I GZ 358/20 uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Rzeszowie, stwierdzając, że w sprawie istnieją zasadnicze rozbieżności, co do tego czy wypłacone przez organ dotujący środki stanowią wypłatę zaległej dotacji za marzec czy też bieżącej dotacji za maj i lipiec 2020 r., toteż umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość sporu było przedwczesne. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2021 r. Skarżąca podtrzymała stanowisko w sprawie, podkreślając brak wskazania w tytułach dokonanych przelewów, faktu wypłacenia środków tytułem wyrównania dotacji oświatowych za marzec 2020 r., co w ocenie Spółki uprawnia ją do traktowania kwot przelewów dokonanych w danym miesiącu, jako środków w całości należnych za miesiące, w których nastąpiła ich wypłata. Zaskarżonym wyrokiem WSA w Rzeszowie oddalił skargę. W pierwszej kolejności Sąd I instancji rozważył kwestię dopuszczalności skargi. Jego zdaniem, wbrew twierdzeniom organu nie można uznać, że wypłata dotacji jest wyłącznie czynnością techniczną przekazania środków finansowych, bowiem stanowi ona finalny rezultat ustalenia wysokości dotacji dla konkretnego podmiotu, dokonanego na podstawie konkretnych regulacji prawnych, do stosowania których uprawniony jest organ administracji. Z powyższych względów Sąd I instancji nie podzielił prezentowanego w orzecznictwie innych sądów poglądu, że wypłata dotacji stanowi wyłącznie czynność techniczną, przekazania fizycznego środków finansowych, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych, jako czynność z zakresu administracji publicznej. Przechodząc natomiast do meritum WSA wskazał, że przedmiotem sporu jest zaniżenie wypłaty należnej Skarżącej za marzec 2020 r. dotacji oświatowej. Dotacja ta, jak przyznał organ w treści kolejnych pism procesowych, w marcu 2020 r. wypłacona została w pomniejszonej wysokości, na skutek niezastosowania przez organ przepisu §10 rozporządzenia, które wprowadzone zostało do sytemu źródeł prawa, po dacie opracowania przez organ kwestii należnej Skarżącej dotacji za ten miesiąc. Spółka określiła wartość tego zaniżenia początkowo na kwotę 4 093,69 zł., natomiast po uzyskaniu odpowiedzi na skargę zmodyfikowała swoje żądanie do kwoty 29 206,12 zł. Uznając argumenty Skarżącej dotyczące nieprawidłowego niezastosowania przepisów wymienionego rozporządzenia, organ wypłacił Skarżącej w maju 2020r. stosowne wyrównanie dotacji oświatowej za marzec 2020 – dołączając kwotę wyrównania do kwoty należnej dotacji za maj 2020r., bądź wykonując oddzielny przelew, opisany jednak sygnaturą odnoszącą się do miesiąca, w którym dokonano przelewu. Pomiędzy stronami nadal jednak toczyła się dyskusja merytoryczna, co do faktycznej liczby słuchaczy uprawnionych do uzyskania dotacji oświatowej. Po ostatecznym wyjaśnieniu tej kwestii przez Skarżącą, organ wypłacił kolejne wyrównanie - przelewem z lipca 2020r. – wypłacając ostatecznie tytułem dotacji oświatowej za marzec 2020 r. kwotę pokrywającą się z żądaniem Skarżącej. W ocenie organu, wypłata dotacji oświatowej należnej Spółce za marzec 2020r., po wyrównaniu tej dotacji przelewami z maja i lipca 2020r. nastąpiła w pełnej, należnej Skarżącej wysokości. Natomiast, w ocenie Skarżącej, kluczowe znaczenie ma fakt, że kolejne przelewy wyrównania dotacji oświatowej za marzec 2020 r. nie zostały opisane jako wyrównanie zaległości z poprzednich miesięcy, ale były opatrzone sygnaturą majową, co uprawniało Skarżącą do uznania, że były to kwoty dotacji oświatowej należne za miesiące, w których zostały wypłacone - nie stanowiły natomiast wyrównania dotacji za poprzednie miesiące. Przechodząc do rozpatrzenia tej kwestii, Sąd I instancji wyjaśnił, że poza przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego i nie dokonuje ustaleń faktycznych. Jednym z podstawowych założeń kontroli sądowoadministracyjnej jest bowiem ocena (weryfikacja) "efektów" działalności organów administracji publicznej i niewkraczanie – jeśli nie jest to niezbędne i ustawowo dopuszczalne – w tok postępowania administracyjnego przed jego zakończeniem. Ww. ustaleń faktycznych w ogólności dokonuje organ administracji publicznej w konkretnej sprawie, którą prowadzi z urzędu lub na wniosek strony. Jednak w przypadku czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., niezbędna jest także inicjatywa samej strony, ponieważ to ona powinna być z założenia najlepiej zorientowana, jakiej czynności domaga się od organu administracji publicznej, a której treść określona została w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Skarżąca, podtrzymując skargę oraz zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonej w sprawie czynności, kilkakrotnie modyfikowała swojej stanowisko w sprawie – zarówno co do kwot należnej jej dotacji oświatowej, jak i zarzutów stawianych organowi - sięgając ostatecznie w swojej argumentacji do okoliczności wykraczających poza granice niniejszej sprawy, a tym samym uniemożliwiając Sądowi skontrolowanie stanowisk stron, co do prawidłowości czynności dokonanych przez Prezydenta Miasta na wniosek Spółki. W ocenie WSA, nie wychodząc poza granice przedmiotowej sprawy, Sąd mógł ocenić jedynie formalną poprawność danych przedstawionych przez organ w odpowiedzi na skargę i kolejnych pismach procesowych, których poprawność i prawidłowość, w świetle szczegółowych wyjaśnień i wyliczeń przedstawionych przez Prezydenta Miasta nie budzi wątpliwości. Sąd, uznany za właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, korzystając z wszelkich przysługujących mu uprawnień dowodowych, był w stanie skontrolować poprawność działań organu w przedmiotowej sprawie, jedynie na tyle na ile pozwala na to zakres przedmiotowej sprawy – tj. jedynie w kwestii wysokości należnej Skarżącej dotacji oświatowej za marzec 2020 r. Kontrola sądowa w przedmiotowej sprawie nie może bowiem dotyczyć prawidłowości naliczenia i wypłaty dotacji oświatowej należnej za inny miesiąc. Na podstawie akt sprawy – w tym pism procesowych obrazujących stanowiska stron oraz kopii przelewów bankowych - nie ulega wątpliwości, że dotacja oświatowa należna Skarżącej za marzec 2020 r. została ostatecznie, na skutek sukcesywnego uznawania przez organ argumentów i wyjaśnień Strony, wypłacona Spółce w wysokości niepomniejszonej w stosunku do jej żądań zawartych w pismach procesowych. Szczegółowe wyliczenia kwoty tej dotacji nie budzą wątpliwości i znajdują w pełni pokrycie w kwotach wypłaconych Skarżącej w kolejnych miesiącach w datach i w sposób zgodny z wyjaśnieniami organu. Odnosząc się natomiast do argumentu Skarżącej o domniemaniu otrzymania wypłaty dotacji za miesiąc, w którym nastąpiła jej wypłata, WSA wyjaśnił, że aprobata takiego stanowiska stanowiłaby przyzwolenie na ewentualne uzyskiwanie przez beneficjentów dotacji środków, które nie są im prawnie należne. Samo bowiem ujęcie w tytule przelewu symboli i sygnatur odnoszących się do daty wykonana operacji finansowej, zamiast opatrzenia przelewu tytułem odnoszącym się do wyrównania należności na poprzedni miesiąc, mimo że może być oceniane w kategoriach wady, to jednak nie tworzy dla podmiotów korzystających z dotacji, prawa do pozyskania tej dotacji w kwocie wyższej, aniżeli prawnie należna. Z uwagi natomiast na zakres przedmiotowej sprawy, nie jest możliwa kontrola w kwestii wysokości dotacji należnej Skarżącej za maj czy lipiec 2020 r. W tej sytuacji WSA oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, skarżąc go całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie : 1. przepisów prawa procesowego, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd istotnych okoliczności i niedostateczne dokonanie analizy sprawy w świetle wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie I GZ 358/20 i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że: a) poprawność i prawidłowość danych przedstawionych przez organ nie budzi wątpliwości, w sytuacji , a organ dokonał wyrównania przysługującej skarżącej dotacji objętej skargą, tj. za miesiąc marzec 2020 r. (podczas gdy wypłacone środki w maju i lipcu stanowiły wypłatę bieżącej dotacji), b) że skarżąca nie kwestionowała tych okoliczności w sytuacji, gdy twierdzenia organu zawarte w piśmie z dnia 31 lipca 2020 r. nie zostały poparte dowodami, a skarżąca niezwłocznie po doręczeniu jej odpisu pisma z dnia 31 lipca 2020 r. (data wpływu: 18 sierpnia 2020 r.) w dniu 26 sierpnia 2020 r. złożyła pismo procesowe zawierające wnioski dowodowe dokumentujące dokonane wpłaty organu na okoliczność wykazania, iż organ nie zastrzegł, iż na przekazaną kwoty składa się dotacja za marzec 2020 r., co spowodowało brak całościowej oceny przez Sąd prawidłowości postępowania organu I instancji przedmiotowej sprawy i przyjęcie, iż okoliczności podnoszone przez skarżącą wykraczają poza granice niniejszej sprawy, a także c) nierozpoznanie sprawy w jej granicach z uwagi na uchylenie się od rozpoznania zarzutów skarżącej i braku rozpoznania zarzutów skarżącej dotyczących uznania wypłaconych przez organ środków w miesiącach kolejnych za bieżącą dotację z powodu braku możności skontrolowania tej kwestii w granicach skargi, a jednocześnie dokonując analizy materiału zgromadzonego w aktach i prawidłowości postępowania organu Sąd oparł się na dowodach wypłaty dotacji w kolejnych miesiącach następujących po miesiącu marcu 2020 r., co w konsekwencji miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i spowodowało, że Sąd nie uwzględnił skargi, nie uznał bezskuteczności czynności i nie zobowiązał Organu do ponownego rozpatrzenia sprawy, a skargę oddalił, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U.2020.2029, dalej zwaną u.f.z.o.) poprzez jego nieprawidłową wykładnię w ten sposób, iż Sąd uznał, że wypłata przez Organ dotacji przysługującej za miesiąc marzec 2020 r. została w prawidłowy sposób wypłacona w formie przelewu dokonanym w marcu 2020 r. i wyrównaniem w miesiącach maj i lipiec 2020 r., podczas gdy dotacja w danym roku budżetowym wypłacana jest w dwunastu częściach w terminie do ostatniego dnia miesiąca, czego Organ nie uczynił, gdyż nie wypłacił ostatecznie dotacji w dwunastu częściach, co spowodowało, że Skarżąca nie miała możliwości poprawnej weryfikacji wysokości dotacji w miesiącach marzec, maj i lipiec 2020 r., co w konsekwencji miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i spowodowało, że Sąd nie uwzględnił skargi, nie uznał bezskuteczności czynności i nie zobowiązał Organu do ponownego rozpatrzenia sprawy, a skargę oddalił. Z uwagi na powyższe, skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz zasądzenie od Prezydenta Miasta Rzeszowa na rzecz Spółki kosztów postępowania przed NSA wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie. Ponadto Spółka wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w szczególności przy uwzględnieniu trybu wskazanego w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID. Skarżąca oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a. Przed odniesieniem się do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawa prawna skargi kasacyjnej polegająca na naruszeniu przepisów postępowania powinna zatem zawierać wskazania, w jakiej postaci przejawia się naruszenie prawa procesowego oraz uprawdopodobnienie istnienia potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem procesowym a rozstrzygnięciem sprawy. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. z ich uzasadnienia można wysnuć wniosek, iż Spółka zarzucając pominięcie przez Sąd I instancji istotnych okoliczności i "niedostateczne dokonanie przez Sąd analizy", ma na uwadze późniejsze, niż miesiącu marcu 2020 r., wyrównanie dotacji lub brak indywidualnego rozliczenia kwoty dotacji, dokonane przez organ za miesiąc marzec 2020 r. Tak postawione zarzuty nie okazały się zasadne, gdyż odnosząc się do powyższej kwestii Skarżąca, co istotne w złożonym środku prawnym, jak i we wcześniejszej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie dokonała żadnych wyliczeń, według których wypłata dotacji za marzec 2020 r. po wyrównaniu w kolejnych miesiącach (maj i lipiec 2020 r.), byłaby zaniżona i o jaką kwotę. Powyższe ma zasadnicze znaczenie w sprawie wobec faktu, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest czynność wypłaty dotacji za marzec 2020 r. (według skarżącej dokonana za ten miesiąc w zaniżonej wysokości). Skarżąca zarzuca natomiast Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie naruszenie przepisów postępowania, poprzez pominięcie okoliczności, że przedstawienie szczegółowego wyliczenia dotacji nastąpiło dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Jednak sama Skarżąca nie przedstawiła dokumentacji, która umożliwiłaby Sądowi I instancji weryfikację, czy wypłata dotacji nastąpiła z naruszeniem przepisów prawa. Skarżąca nie kwestionowała bowiem prawidłowości wyliczeń przedstawionych przez organ w odpowiedzi na skargę. Podnosiła natomiast, że kwoty wypłacone przez organ w maju i lipcu 2020 r. nie mogą stanowić wyrównania dotacji za marzec 2020 r., skoro w tytule przelewu nie znalazły się stosowne informacje o wyrównaniu. Powyższe, w przekonaniu Skarżącej, uprawniało ją do uznania, że wypłacone w miesiącach maju i lipcu 2020 r. kwoty stanowiły dotację wyłącznie za te bieżące miesiące. Stanowisko to nie jest uzasadnione. Wykazanie ewentualnego wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy należy bowiem do skarżącego, który w uzasadnieniu środka odwoławczego powinien przedstawić argumentację, pozwalającą na stwierdzenie, w czym upatruje związek przyczynowy między naruszeniem przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia. Słusznie tym samym Sąd I instancji wskazał, iż sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym rozpoznawaną sprawą administracyjną, lecz bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, którego decyzja została zaskarżona, odpowiadają prawu (wyrok NSA. z 23.01.2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008/2, poz. 31, uchwała pełnego składu NSA z 26.10.2009 r., I OPS 10/09, ONSA WSA 2010/1). W sprawie niniejszej wyrównanie dotacji nastąpiło po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, które zmieniało sposób ustalenia wysokości dotacji oświatowej dla szkół niepublicznych za miesiąc marzec 2020 r. W świetle zapisów § 10 ust.9-13 ww. rozporządzenia, dotację oświatową należało wypłacić w kwocie niepomniejszonej, według stanu słuchaczy z lutego 2020r. W ocenie Spółki "działanie organu w przedmiotowej sprawie, niespełniające powyższych wymogów, powinno zostać uwzględnione przez Sąd jako działanie skutkujące stwierdzeniem bezskuteczności zaskarżonej czynności". Nie mniej, jak już wyżej wskazano skarżąca nie wykazała by wypłacone w miesiącach maj i lipiec 2020r. środki stanowiące bieżące dotacje i wyrównanie przez organ dotujący należności za marzec 2020 r. wskazywały, a jeżeli tak to o ile zaniżenie należnej Spółce za marzec 2020 r. dotacji. Naczelny Sad Administracyjny podziela stanowisko WSA w Rzeszowie, który trafnie przyjął, iż badając legalność zaskarżonej czynności mógł ocenić jedynie formalną poprawność danych przedstawionych w toku postępowania przez organ, jedynie na tyle na ile pozwala na to zakres przedmiotowej sprawy – tj. wyłącznie w kwestii wysokości należnej Spółce dotacji oświatowej za marzec 2020 r. Kontrola sądowa w przedmiotowej sprawie nie mogła bowiem dotyczyć prawidłowości naliczenia i wypłaty dotacji oświatowej należnej za inny miesiąc, do czego w istocie sprowadzało się stanowisko Spółki. Jako chybiony uznać należy też zarzut naruszenia prawa materialnego polegający, zdaniem Skarżącej, na błędnej wykładni art. 34 ustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych poprzez niewypłacenie dotacji w dwunastu częściach, lecz dokonanie wyrównania za miesiąc marzec 2020r. w maju i lipcu 2020r. Zarzut te jest nietrafny niezależnie od wadliwej konstrukcji podstawy kasacyjnej tego zarzutu. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Kasator, zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa, winien zaprezentować, jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Postawiony w środku prawnym zarzut błędnej wykładni art. 34 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych wymogu tego nie spełnia. Natomiast uzasadnienie powyższego zarzutu sprowadzające się w istocie do żądania uznania za bezskuteczną wypłatę dotacji za marzec 2020 r. wskazuje na błędne zastosowanie wskazanego przepisu prawa materialnego z czym również nie sposób się zgodzić. Określony przepisem art. 34 ust 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych obowiązek wypłaty dotacji w danym roku budżetowym w dwunastu częściach w terminie do ostatniego dnia miesiąca nie został naruszony. Natomiast ujęcie w tytule przelewu symboli i sygnatur odnoszących się do daty wykonana operacji finansowej, zamiast opatrzenia przelewu tytułem odnoszącym się do wyrównania należności na poprzedni miesiąc, mogło zostać, istotnie ocenione jako wadliwe, co nie oznacza, jak trafnie przyjął WSA, dla podmiotów korzystających z dotacji, prawa do pozyskania tej dotacji w kwocie wyższej, aniżeli prawnie należna, jak też nie uzasadnia zawartego w skardze kasacyjnej stanowiska Skarżącej, że nie miała ona możliwości poprawnej weryfikacji wysokości dotacji w miesiącach marzec, maj i lipiec 2020 r. Z przedstawionych wyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał zarzuty wskazanych w skardze przepisów za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a, skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265). Zasądzona kwota 360 zł stanowi zwrot kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed Sądem I instancji.