II OZ 960/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 227/11 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. R. i J. B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 9 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 227/11 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. R. i J. B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżący nie uprawdopodobnili, aby zostały spełnione w sprawie przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). J. R. złożyła zażalenie na to postanowienie, podnosząc, że w skardze wskazano z jakich powodów zaskarżona decyzja narusza normę art. 7 k.p.a. Oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd powinien wziąć pod uwagę całość argumentacji przedstawionej przez stronę, a także przedmiot zaskarżonej decyzji. Dalej podano, że w skardze wskazano z jakich powodów zaskarżona decyzja narusza normę art. 7 k.p.a. Wykonanie przez uprawniony podmiot zaskarżonej decyzji polegać będzie na wejściu na teren nieruchomości skarżących bez ich zgody, co stanowi naruszenie prawa własności. Nastąpiłyby zatem w takiej sytuacji niemożliwe do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2011 r. oddalił wniesioną w niniejszej sprawie przez J. R. i J. B. skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Sądu I instancji z dnia 14 września 2011 r. przedstawiono Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu akta z zażaleniem na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie zażaleniowe podlega umorzeniu. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd umarza postępowanie sądowoadministracyjne, gdy stanie się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż podane w pkt 1 i 2 tego przepisu. Zgodnie zaś z art. 61 § 6 tej ustawy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Takim orzeczeniem jest niewątpliwie wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2008 r. Jeśli zatem w przypadku wydania wyroku upada wstrzymanie wykonania decyzji, to również rozpoznanie zażalenia na postanowienie odmawiające zastosowania tej instytucji należy uznać za bezprzedmiotowe. Wyrok Sądu kończy bowiem postępowanie w sprawie, zaś okoliczności podnoszone w zażaleniu mogą stanowić podstawę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, składanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadku złożenia skargi kasacyjnej. Stąd rozpoznawanie zażalenia na postanowienie Sądu I instancji z dnia 9 maja 2011 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wydanie w niniejszej sprawie dnia 7 czerwca 2011 r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.