III OSK 1694/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 655/18 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Rektora [...] z dnia 28 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia studiów oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z 16 maja 2019 r. (sygn. akt III SA/Lu 655/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi A. L. na decyzję Rektora [...] w Lublinie z 28 września 2018 r. w przedmiocie wznowienia studiów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity na dzień orzekania przez WSA Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję z dnia 30 lipca 2018 r. wydaną z upoważnienia Rektora [...] i umorzył postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 14 października 2016 r. wydaną z upoważnienia Dziekana [...] (dalej jako: [...] ), na wniosek skarżącej z 16 września 2016 r., wyrażono skarżącej zgodę na wznowienie studiów na piątym roku studiów, na stacjonarnych pięcioletnich jednolitych studiach magisterskich na kierunku chemia, w celu dokończenia pracy magisterskiej i złożenia egzaminu magisterskiego w roku akademickim 2016/2017. Decyzją z 26 stycznia 2017 r. wydaną przez Dziekana [...], a utrzymaną w mocy przez Rektora [...] decyzją z 13 marca 2017 r., skarżąca została skreślona z listy studentów. Decyzje te zostały uchylone Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 3 października 2017 r. (sygn. akt II SA/Lu 479/17). Po wszczęciu z urzędu postępowania, decyzją z 30 lipca 2018 r. wydaną z upoważnienia Rektora [...] została stwierdzona nieważność decyzji z 14 października 2016 roku o wyrażeniu zgody na wznowienie studiów. Jako przyczynę stwierdzenia nieważności organ przyjął brak podstawy prawnej do wydania decyzji takiej treści (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją 28 września 2018 r. Rektor [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia 30 lipca 2018 r. W skardze na te decyzje skarżąca wniosła o ich uchylenie i umorzenie postępowania. Uwzględniając skargę WSA podniósł, że postanowieniem z 30 marca 2018 r. organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 października 2016 r., wskazując w jego uzasadnieniu że zachodzi prawdopodobieństwo wydania przedmiotowej decyzji bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podkreślono, że postanowienie o wszczęciu postępowania wyznacza jego ramy, w tym m.in. przedmiot postępowania, którym organ jest związany. Podano, że w przedmiotowej sprawie Rektor stwierdził, że decyzja organu I instancji jest błędna ze względu na naruszenie szeregu przepisów, które w konsekwencji mogłyby narazić uczelnię na odpowiedzialność prawną przed Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego, gdyż do wznowienia studia konieczne jest posiadanie przez uczelnię uprawnień do prowadzenia kształcenia na danym kierunku studiów we wskazanej formie, a w wyniku reformy szkolnictwa wyższego uczelnie wyższe utraciły prawo do prowadzenia kierunku chemia na studiach jednolitych pięcioletnich magisterskich (za wyjątkiem możliwości dokończenia takich studiów rozpoczętych w roku akademickim 2006/2007). WSA podniósł, że istniała podstawa prawna do wydania decyzji wyrażającej zgodę na wznowienie studiów, określona w § 34 ust. 1 Regulaminu studiów na [...], stanowiącego załącznik do Uchwały Senatu Nr XXIII-25.3/15 z dnia 22 kwietnia 2015 r. Podano, że w przypadku osób skreślonych z listy studentów, zastosowanie miały postanowienia § 39 ust. 3 Regulaminu, w myśl którego osoba skreślona z listy studentów może wznowić studia na warunkach określonych przez dziekana zgodnie z § 39 ust. 3 z zastrzeżeniem ust. 4 i 7. Stosownie zaś do § 39 ust. 4 Regulaminu, jeżeli w roku akademickim, w którym student będzie składał egzamin dyplomowy, obowiązuje inny program studiów niż w roku, w którym uzyskał zaliczenie ostatniego semestru, dziekan może skierować go na powtarzanie ostatniego semestru tych studiów z obowiązkiem uzupełnienia różnic programowych. Wskazano, że regulamin ten obowiązywał w dniu wydania decyzji dotyczącej wznowienia studiów przez skarżącą, a w związku z tym nie można twierdzić, że nie istniała podstawa prawna do wydania tego rodzaju decyzji. Podano ponadto, że błędna jest argumentacja organu w zakresie, w jakim wskazuje na nieważność decyzji o wznowieniu studiów celem złożenia pracy dyplomowej, powołując się na przepisy w zakresie rekrutacji na studia. Wskazano, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja o wznowieniu studiów została wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zaś Rektor [...], będąc związany treścią postanowienia o wszczęciu postępowania, nie badał czy owa decyzja dotknięta jest innymi wadami nieważności, o których mowa w pozostałych przepisach zamieszczonych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności zaś czy została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2). Wyjaśniono, że WSA zdecydował o umorzeniu postępowania administracyjnego z powodu zaistnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiódł Rektor [...] zaskarżając go w całości i zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów materialnego, tj.: - przepisu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 2 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie nazw kierunków studiów oraz § 34 ust. 1 Regulaminu studiów poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że generalna kompetencja do wydawania decyzji o wznowieniu studiów obejmuje również prawo do wydawania aktów o charakterze indywidualnym w zakresie nieuregulowanym w/w przepisami, tj. wobec całkowitego braku szczegółowej regulacji dotyczącej wznowienia studiów w nieistniejącej już formie organizacyjnej studiów jednolitych magisterskich, podczas gdy wydanie takiej decyzji znajduje się poza sferą regulacji, a więc nastąpiło bez podstawy prawnej, co jest przyczyną uzasadniającą stwierdzenie nieważności aktu; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Rektora [...] z 30 lipca 2018 r., w sytuacji, w której zastosowanie przepisów przez organy obu instancji, wobec obiektywnego braku istnienia podstawy prawnej, nie dawała podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia, a dokonana przez Sąd I instancji błędna interpretacja przesłanki w odniesieniu do obowiązujących regulacji doprowadziła do wydania niewłaściwej sentencji wyroku, podczas gdy Sąd powinien oddalić skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.; - art. 145 § 3 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a. poprzez umorzenie postępowania wskutek błędnego uznania, że w sprawie doszło do naruszenia przez organy obu instancji przepisu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w sytuacji, w której organy uzasadniły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wskutek jej wydania bez podstawy prawnej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi na zasadzie art. 188 p.p.s.a., a w konsekwencji oddalenie skargi na decyzję Rektora [...] z 28 września 2018 r., rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że na kierunku "chemia" prowadzonym na Wydziale Chemii [...] nie są prowadzone studia jednolite magisterskie, ponieważ na mocy ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 572 ze zm., dalej jako: P.o.s.w.) oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 13 czerwca 2006 r. w sprawie nazw kierunków studiów, zostały wprowadzone istotne zmiany organizacyjne a studia jednolite magisterskie na tym kierunku uległy przekształceniu w studia dwustopniowe (pierwszego i drugiego stopnia). W związku z tym możliwość kontynuowania studiów jednolitych magisterskich istniała wyłącznie w przypadku zastosowania przepisu szczególnego, o czym stanowił art. 257 ust. 4 P.o.s.w. W ocenie skarżącego kasacyjnie przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku osób, które podjęły studia po wejściu w życie ustawy, tj. 1 września 2015 r., w sytuacji, w której nie doszło jeszcze do faktycznej zmiany organizacji kierunku studiów z jednolitego na dwustopniowy zgodnie z powołanym Rozporządzeniem. Jednakże zdaniem skarżącego kasacyjnie z takiej wykładni przepisu nie należy wywodzić bezwarunkowego obowiązku do obligatoryjnego wznowienia jednolitych studiów magisterskich osobom, których początek studiów przypadał na okres wprowadzania zmian w organizacji studiów. Podkreślono, że przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie regulowały kwestii wznowienia studiów, a w tym zakresie stosuje się postanowienia regulaminów studiów. Z treści § 34 ust. 1 Regulaminu studiów na [...] wynika, że student, który przerwał studia lub został skreślony z listy studentów, może wznowić naukę na tym samym kierunku lub - w wyjątkowych przypadkach - na kierunku pokrewnym. W ocenie skarżącego kasacyjnie wykładnia tego przepisu powinna być jednak dokonywana z uwzględnieniem zmian organizacyjnych wynikających z Prawa o szkolnictwie wyższym oraz powołanego Rozporządzenia, a tym samym w związku z § 1 ust. 1 Regulaminu, który stanowi, że studia prowadzone są w trybie stacjonarnym i niestacjonarnym jako jednolite studia magisterskie albo studia pierwszego i drugiego stopnia. Zarzucono, że Sąd I instancji błędnie wnioskuje, że obowiązujące postanowienia Regulaminu stanowią podstawę prawną do wydania decyzji o wznowieniu studiów, wskutek pominięcia istotnej okoliczności odnoszącej się do prawnego braku możliwości wznowienia w formie studiów jednolitych magisterskich. Zarzucono, że Sąd I instancji nie uwzględnił szczególnych okoliczności sprawy związanych z obowiązującymi przepisami, w tym faktycznej możliwości wydania decyzji pozytywnej. Organ wskazał, że jedyną możliwością jest wznowienie w formie obowiązującej, tj. w ramach studiów pierwszego stopnia oraz umożliwienie późniejszej aplikacji na studia drugiego stopnia. Brak regulacji odnoszącej się do możliwości wznowienia kierunku w nieistniejącej formie oznacza brak podstawy prawnej do wydania decyzji pozytywnej o wznowieniu studiów. W ocenie skarżącego kasacyjnie argumentacja ta jest w pełni koherentna z treścią przepisu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., a przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy wydania decyzji administracyjnej. Jednym ze wskazywanych w doktrynie przejawów przesłanki braku podstawy prawnej jest wydanie decyzji poza sferą regulacji prawnej Oznacza to zawarcie rozstrzygnięcia w sprawie, która nie jest przedmiotem regulacji obowiązujących przepisów, a kwestia wznowienia studiów formie obowiązującej przed wprowadzeniem reorganizacji nie jest przedmiotem regulacji zarówno na poziomie ustawowym, Rozporządzenia, jak również Regulaminu studiów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik A. L. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zarządzeniem z 12 października 2022 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) skierowała sprawę na posiedzenie niejawne, informując strony o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 powołanej wyżej ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Strony w niniejszej sprawie zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu przez Naczelny Sąd Administracyjny, że rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej. Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarżący kasacyjnie zarzuca, że Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej wykładni przepisu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 2 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie nazw kierunków studiów oraz § 34 ust. 1 Regulaminu studiów przyjmując, że generalna kompetencja do wydawania decyzji o wznowieniu studiów obejmuje również prawo do wydawania aktów o charakterze indywidualnym w zakresie nieuregulowanym tymi przepisami, wobec całkowitego braku szczegółowej regulacji dotyczącej wznowienia studiów w nieistniejącej już formie organizacyjnej studiów jednolitych magisterskich. Zdaniem skarżącego kasacyjnie wydanie takiej decyzji znajduje się poza sferą regulacji, a więc nastąpiło bez podstawy prawnej i stanowi podstawę do stwierdzenie nieważności aktu. Należy zatem zauważyć, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od przyjętej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, która służy realizacji takich wartości jak pewność prawa, zaufanie do państwa, czy ochrona praw nabytych. Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, nie zaś merytoryczna kontrola podjętego w postępowaniu zwykłym rozstrzygnięcia. Przy czym ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Przy czym nie każde naruszenie prawa może skutkować nieważnością ostatecznej decyzji, bowiem inne rozumienie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. prowadziłoby do uczynienia z tej instytucji dodatkowej instancji, co jest niedopuszczalne. Zatem analizowany przepis ma charakter wyjątkowy (por. wyrok NSA z 25 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 34/19). Także Sąd I instancji kontrolujący decyzję o stwierdzeniu nieważności nie może prowadzić postępowania zmierzającego do skontrolowania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej. Winien jedynie ocenić, czy organy obu instancji prawidłowo, bądź też niezasadnie przyjęły, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że kontrola zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji była ograniczona jedynie do ustalenia, czy zaistniała wskazana przez organ przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a mianowicie czy decyzja o wznowieniu studiów została wydana bez podstawy prawnej. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, decyzja jest wydana bez podstawy prawnej wówczas, gdy decyzja wydana została poza sferą regulacji prawnej, wydanie decyzji administracyjnej nastąpiło w sferze stosunków cywilnoprawnych, przy wydawaniu decyzji oparto się na przepisach materialnych odnoszących się do stanów faktycznych zupełnie odmiennych od tych, które występują w danej sprawie, wydano decyzję w sprawie, w której uprawnienie lub obowiązek wynika wprost z ustawy, wydano decyzję w sprawie, w której przewidziana jest inna forma działania, decyzja została wydana w oparciu o przepisy aktu normatywnego, w którym organ przekroczył upoważnienie lub go nie posiadał, wydanie decyzji zostało oparte na akcie nie będącym aktem powszechnie obowiązującym (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 275/00 oraz z dnia 17 stycznia 2008 r" sygn. akt I FSK 115/07, por. też: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 627). W przedmiotowej sprawie żadna ze wskazanych przesłanek nie zaistniała. Co więcej, sam skarżący kasacyjnie, nie kwestionuje istnienia w dacie wydania decyzji o wznowieniu studiów przepisu regulaminu, który umożliwił wydanie takiej decyzji. Twierdzi jedynie, że nie było to możliwe z tego względu, że uczelnia nie prowadzi już jednolitych studiów magisterskich na kierunku chemii. W ocenie Sądu jednak argumenty te odnoszą się jedynie do okoliczności faktycznych, a nie prawnych. Z przepisów regulaminu studiów, obowiązujących w dacie wydania decyzji o wznowieniu studiów, które stanowiły podstawę do jej wydania, a przytoczonych przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, nie wynika bowiem, że nie mogły mieć zastosowania do przypadku skarżącej. Brak było bowiem przepisu, który wyraźnie wykluczałby możliwość wznowienia studiów przez studenta, który rozpoczął studia w formie studiów jednolitych, a które zostały następnie zastąpione studiami dwustopniowymi. Należy ponadto zauważyć, że wraz z wejściem w życie przepisów P.o.s.w. i zmiany systemu studiów, ustawodawca wprowadził art. 257 ust. 4 P.o.s.w., zgodnie z którym studenci jednolitych studiów magisterskich, którzy rozpoczęli studia przed dniem wejścia w życie ustawy, mogą je ukończyć w tym trybie albo przenieść się na odpowiednie studia pierwszego stopnia, albo - po spełnieniu wymagań określonych w regulaminie studiów - na odpowiednie studia drugiego stopnia. Skarżąca była studentką jednolitych studiów magisterskich i rozpoczęła je przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, w roku akademickim 2006/2007. W świetle brzmienia art. 257 ust. 4 P.o.s.w. musiała mieć zagwarantowane prawo do ukończenia rozpoczętych studiów. Przy czym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że nawet jeśli regulamin studiów nie określa, w jakim trybie i na jakich zasadach, osoby, które rozpoczęły studia na podstawie "starych" przepisów, a następnie zostały skreślone z listy studentów, mogły ukończyć te studia, w szczególności złożyć i obronić pracę dyplomową, to niewątpliwie stanowi naruszenie zasady praw nabytych. (por. wyrok NSA z 24 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2550/14, wyrok WSA w Warszawie z 23 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 102/16). Skoro zaś przedmiotowy regulamin dopuszczał możliwość ich wznowienia, to tym bardziej brak jest uzasadnienia do stwierdzenia, że przedmiotowa decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Jak wskazano w przywołanym wyżej wyroku NSA student skreślony z listy studentów pod rządem przepisów przewidujących jednolite studia magisterskie musi mieć możliwość ich wznowienia, także na podstawie przepisów, które dają możliwość studiowania tylko w systemie studiów pierwszego i drugiego stopnia. NSA wskazał przy tym, że autonomia szkół wyższych ma służyć przede wszystkim zaspokajaniu interesu prawnego uczestników zakładów administracyjnych, jakimi są uczelnie wyższe, a nie woluntarystycznemu i niczym nieograniczonemu korzystaniu przez organy szkół wyższych z kompetencji, określonych w Prawie o szkolnictwie wyższym. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo uznał, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach nieskuteczne też okazały się zarzuty naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Skoro bowiem zaskarżona decyzja został wydana z naruszeniem prawa, to Sąd prawidłowo zastosował powołane przepisy, dające podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji. Skarżący kasacyjnie nie wykazał także, aby doszło do naruszenia - art. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a. Także w tym przypadku skarżący kasacyjnie powiązał ich naruszenie z uchybieniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak wskazano wyżej Sąd dokonał prawidłowej interpretacji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednym z rozstrzygnięć sądu administracyjnego, przewidzianym w art. 145 § 3 p.p.s.a jest możliwość umorzenia postępowania administracyjnego, w przypadku gdy sąd stwierdzi do tego podstawę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że powodem orzeczenia o umorzeniu postępowania była jego bezprzedmiotowość, co w świetle powyższych rozważań nie budzi wątpliwości. W tych okolicznościach wskazane zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione i dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej, ponieważ jej odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 179 p.p.s.a. z uwagi na uprzednie zastosowanie przez Sąd I instancji art. 66 § 1 p.p.s.a. Należy wskazać, że pisma niezawierające stosownego oświadczenia (o doręczeniu odpisu pisma drugiej stronie albo o jego nadaniu przesyłką poleconą) podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia tego braku.