II FZ 650/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del.) Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 31 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 196/11 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi L. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 10 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zarządzeniem z 25 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 196/11 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: "p.p.s.a." wezwał Skarżącego L. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 10 stycznia 2011 r., w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) - dalej w skrócie: "rozporządzenie". Na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł zażalenie. Podniósł, że wezwanie go do uiszczenia wpisu w sytuacji, gdy jego żonie przyznano prawo pomocy jest "rażąco i oczywiście nie zasługujące na akceptację". Postawił także pytanie czy dla uniknięcia rygoru odrzucenia skargi, żądany wpis będzie musiała uiścić – na prośbę Skarżącego – jego dorosła córka, która ma swojego męża i troje dzieci. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z prawidłowo przywołanym w zaskarżonym zarządzeniu § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wpis stały od skargi w tej kategorii spraw wynosi 100 zł. Stąd też w zaskarżonym zarządzeniu wpis został określony w prawidłowej wysokości. Zauważyć zarazem należy, że Skarżący nie zakwestionował wysokości żądanego wpisu, a jedynie to, iż został wezwany do jego uiszczenia w sytuacji, gdy jego żonie przyznano prawo pomocy. Istotnie na mocy postanowienia z 6 czerwca 2011 r. wydanego w sprawie I SA/Gd 1364/10 (w zażaleniu błędnie oznaczonej jako I SA/Gd 196/11) A. Z. przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego, a nadto przypomniano, że korzysta już ona ze zwolnienia od kosztów sądowych. Prawo pomocy udzielone w sprawie I SA/Gd 1364/10, na które powołuje się Skarżący, dotyczy jednak tylko postępowania o tej właśnie sygnaturze i co istotne dotyczy wyłącznie strony tego postępowania, którą jest A. Z. - żona Skarżącego. Skoro zatem skutki prawa pomocy przyznanego w sprawie I SA/Gd 1364/10, nie rozciągają się na inne postępowania, w których bierze udział A. Z., to tym bardziej nie mogą rozciągać się na Skarżącego jako jej małżonka, będącego stroną w innej sprawie niż ta, w której wspomniane postanowienie zapadło. Jeżeli Skarżący jest zdania, iż podobnie jak jego żona, zasługuje na przyznanie prawa pomocy powinien był złożyć stosowny wniosek w tym zakresie. Co prawda w skardze zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, niemniej – wbrew wymogom wynikającym z art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a. i po bezskutecznym wezwaniu Sądu (zob. pismo z 16 marca 2011 r., k. 8 akt sądowych) – wniosku tego nie złożył na urzędowym formularzu PPF. Tymczasem dopóki formularz taki nie zostanie złożony, dopóty wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany. W efekcie zarządzeniem z 20 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania, do czego uprawniała go treść art. 257 p.p.s.a. Rozstrzygnięcia tego Skarżący nie zaskarżył, co więcej do tej pory nie złożył również żądanego formularza. W tej sytuacji nietrafny jest zarzut Skarżącego, jakoby zaskarżone zarządzenie "rażąco i oczywiście" naruszało prawo. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także obaw Skarżącego, iż rygoru odrzucenia skargi uniknie jedynie uiszczając kwotę należnego od niej wpisu, o którą to kwotę - z racji trudnej sytuacji finansowej – Skarżący musiałby się zwrócić do córki mającej "swojego męża i troje dzieci". Przed odrzuceniem skargi chroni bowiem stronę także złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Dla wywołania takiego skutku konieczne jest jednak, aby wniosek ten złożony został w terminie przewidzianym na uiszczenie wpisu. Z tych względów zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.