III SA/Gl 509/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi ,,A’’ sp. z o.o. w W. na decyzję Zarządu Międzygminnego Związku Komunikacyjnego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] Zarząd Międzygminnego Związku Komunikacyjnego w J. (dalej: ZMZK, organ), po rozpatrzeniu wniosku "A" sp. z o.o. (dalej: Spółka, Strona, Skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy udostępnienia informacji publicznej - utrzymał w mocy swoją pierwszoinstancyjną decyzję z [...] r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W podstawie prawnej powołał art.104 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256; dalej K.p.a.) oraz art. 16 ust. 1, 17 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1429; dalej u.d.i.p.), W uzasadnieniu przedstawiono okoliczności faktyczne i argumentację prawną. Wskazano, że [...] r. do organu wpłynął wniosek Spółki o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii oraz skanów wszystkich obowiązujących obecnie umów na świadczenie usług przewozowych na terenie Międzygminnego Związku Komunikacyjnego w J. oraz wszystkich obecnie obowiązu-jących, jak i nieobowiązujących umów na świadczenie usług przewozowych zawartych pomiędzy Związkiem a "B" sp. z o.o. w J.. W odpowiedzi na wniosek Związek pismem z dnia [...] r. poinformował wnioskodawcę, że informacja ta (z uwagi na konieczność dokonania szeregu dodatkowych czynności) stanowi informację przetworzoną, a tym samym celem jej udostępnienia konieczne jest wykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a niewykazanie interesu publicznego w udostępnieniu informacji w terminie określonym w piśmie spowoduje wydanie stosownej decyzji zgodnie z art. 16 ust. 1 w/w ustawy. Jednocześnie mając na względzie umożliwienie wnioskodawcy dokonania wskazanej czynności, termin załatwienia sprawy został przedłużony do dnia [...] r. - zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast w odpowiedzi na w/w pismo Wnioskodawca pismem z dnia [...] r. wskazał, że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji przetworzonych, a tym samym nie jest on zobowiązany wykazywać, że udostępnienie informacji jest szczególnie Istotne dla interesu publicznego. Pismem z dnia [...] r. ZMZK poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia [...] r., a decyzją z dnia [...] r. odmówił udostępnienia informacji publicznej. Kwestionując powyższe Spółka złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i zarzuciła naruszenie przez organ I instancji: - art. 10 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dni 4 listopada 1950 r. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepisy te zawierają normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa; - art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne przyjęcie, iż wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, wobec której nie istnieje szczególnie istotny interes publiczny; - art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności zaś niepodjęcie przez organ niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niewykazanie, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej. Powyższy środek zaskarżenia SKO zwróciło ZMZK celem rozpatrzenia sprawy w trybie art. 17 u.d.i.p. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym ZMZK uznał, że wniosek Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie; powołał się na art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 3 ust. 1 u.d.i.p., który uzależnia uzyskanie przez wnioskodawcę informacji publicznej przetworzonej od wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Wyjaśniając, że informacja publiczna przetworzona nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej powołano się na wyroki sądów administracyjnych podkreślając, że przetworzenie może polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona. Zatem jeżeli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje w dacie wniesienia żądania gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga dodatkowych czynności po sięgnięciu do dokumentacji źródłowej, wówczas wytworzenie dokumentu żądanej treści wymagać będzie jej przetworzenia, zaś wydanie takiej informacji uwarunkowane jest przesłanką szczególnej istotności dla interesu społecznego. Nadto jeśli w określonych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, zanonimizowania i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań to także informacja wytworzona w ten sposób pomimo, że składa się z wielu prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Natomiast odnosząc się do przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" zaakcentowano, że należy rozumieć ją w ten sposób, że wnioskodawca musi wykazać, iż ma indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga oraz obiektywną możliwość spowodowania zmiany praktyki stosowanej przez organy administracji publicznej. Zastosowana przez ustawodawcę konstrukcja przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ma przeciwdziałać zalewom wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych i komercyjnych i ma zapobiec sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Zatem ZMZK podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] r. dotyczącego tego, iż żądane przez wnioskodawcę umowy mogą zawierać informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa (wszelkiego rodzaju kalkulacje, koszty działalności przewozowej) lub dane osobowe, które to informacje podlegają ograniczeniu w ich udostępnieniu. Tym samym przed udostępnieniem wskazanych materiałów należałoby dokonać ich analizy pod kątem wskazanych ograniczeń, w zakresie udostępnienia informacji w nich zawartych - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a przygotowanie informacji w formie żądanej przeż wnioskodawcę wymagałoby: wyszukania żądanych umów ze zbioru umów, analizy pod kątem możliwości udostępnienia informacji zawartych w umowach oraz ewentualnej anonimizacji, przygotowanie wnioskowanych informacji w formie żądanej przez wnioskodawcę (sporządzenie skanów, kserokopii). Wbrew więc twierdzeniom Spółki sam fakt, iż umowy zostały zawarte w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych, nie zwalnia organu z dokonania oceny czy umowy te nie zawierają informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa lub danych osobowych. Organ udostępniając informację publiczną musi każdorazowo dokonać takiej oceny, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1489/18. Ponadto organ zaznaczył, że jak wskazano już w treści zaskarżonej decyżji, wzory umów na świadczenie usług przewozowych na terenie Międzygminnego Związku Komunikacyjnego w J. na podstawie przeprowadzonych postępowań przetargowych dostępne są na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Związku. Zamieszczone wzory umów odpowiadają treści umów zawieranych z operatorami po przeprowadzonych postępowaniach przetargowych. W Biuletynie Informacji Publicznej opublikowane są również informacje o wszystkich rozstrzygnięciach postępowań przetargowych; opublikowane zostało sprawozdanie zbiorcze za rok 2019 z tytułu realizacji zobowiązań świadczenia usług publicznych w miejskiej komunikacji autobusowej w 2019 r. sporządzone na podstawie art. 5 ust. 5 w związku z art. 7 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70. Sprawozdanie zawiera informacje zarówno dotyczące umów zawartych na podstawie ustawy Prawo zamówień publicznych, jak i zawartych na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ podkreślił, iż żądane umowy nie są przechowywane w jednym miejscu; żądanie dotyczy wszystkich umów wraz załącznikami zawartych kiedykolwiek przez Związek z "B" sp. z o.o. oraz wszystkich aktualnie obowiązujących umów wraz z załącznikami na świadczenie usług przewozowych na terenie Międzygminnego Związku Komunikacyjnego w J.; dotyczy więc udostępnienia setek (jeśli nie tysięcy) stron dokumentów. Tylko część umów żądanych przez wnioskodawcę dostępna jest w formacie pdf. Dalej odnosząc się do zarzutów dotyczących - jak wydaje się twierdzić wnioskodawca - bezwzględnej jawności umów zawartych w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych, organ wskazał na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1372/11, że zakres jawności umów w sprawach zamówień publicznych oraz stan ich realizacji determinują jedynie postanowienia ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc jawność umów w sprawach zamówień publicznych będzie podlegać ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, w tym ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W konkluzji organ podtrzymał wcześniejsze swe stanowisko akcentując, że żądana przez Spółkę informacja jest informacją przetworzoną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym celem jej udostępnienia wnioskodawca powinien wykazać, że jest ona szczególnie istotna dla interesu publicznego, czego nie uczynił. Wnioskodawca nie wyjaśnił w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na czym konkretnie polegać ma naruszenie przez organ art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Spółka podobnie jak poprzednio zarzuciła naruszenie; • art. 10 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie jakim przepisy te zawierają normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa; • art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, wobec której nie istnieje szczególnie istotny interes publiczny; • art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności zaś niepodjęcie przez organ niezbędnych korków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niewykazanie, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej; W związku z powyższym wniosła o uchylenie tej decyzji w całości; zobowiązanie MZK do udostępnienia żądanych informacji publicznych poprzez przesłanie kopii wskazanych we wniosku umów wraz z aneksam; zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Spółka podkreśliła, że żądane umowy zostały zawarte w trybie zamówienia publicznego i jako takie zgodnie z art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1843 t.j.) są jawne, więc z definicji nie mogą one zawierać żadnych informacji obejmującej tajemnice przedsiębiorstwa. Nie może też być mowy o naruszeniu prywatności jakichkolwiek osób fizycznych, bowiem ograniczenie to nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne (w tym przypadku reprezentantów MZK) oraz przedsiębiorców rezygnujących z przysługującemu im prawa ochrony (rezygnacja ta nastąpiła automatycznie wraz ze zgodą danych osób na wpis czy to do KRS czy CEIDG). Nadto podniosła, że najprawdopodobniej MZK przechowuje oryginały wszystkich wymienionych we wniosku umów w jednym miejscu, co rozwiązuje problem ich odszukania; posiada skany wnioskowanych umów, co nie zostało zakwestionowane i oznacza, iż MZK dysponował skanami umów jeszcze przed złożeniem naszego wniosku o udostępnienie informacji publicznej i rzecz jasna nadal dysponuje zeskanowanymi kopiami żądanych umów, co zresztą podpowiadało doświadczenie życiowe. W związku z powyższym jedynymi czynnościami jakie faktycznie musi wykonać MZK, aby udostępnić żądane umowy jest: otwarcie posiadanych plików PDF, wydrukowanie zeskanowanych umów; przesłanie plików PDF ze zeskanowanymi umowami na wskazany adres e-mail; przesłane wydrukowanych umów na wskazany adres biura Spółki. Zaakcentowała także, że wniosek dotyczył udostępnienia przez MZK kopii umów ze wskazanymi we wniosku podmiotami; MZK dysponował tymi informacjami, to jest umowami, w chwiii złożenia wniosku i mógł je udostępnić w takiej formie w jakiej je posiada, a przywołane przez organ uznania, iż przekazanie kopii umów nastręcza takich trudności, iż powoduje, że stają się one informacjami przetworzonymi są działaniami pozornymi, bezprawnymi, które w sposób celowy uniemożliwiają Spólce dostęp do wnioskowanych umów i nie powinny podlegać w żaden sposób ochronie. Na koniec wskazała, że "C" w analogicznej sytuacji uznał, iż mamy do czynienia z informacjami prostymi i przekazał Spółce bez żadnych problemów kopie zawartej umowy. W odpowiedzi ZMZK wniósł o oddalenie skargi w całości. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko, ustosunkowując się do argumentacji zawartej w skardze dotyczącej charakteru żądanej informacji. W ocenie organu żądana przez wnioskodawcę informacja jest informacją przetworzoną w rozumieruu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym celem jej udostępnienia wnioskodawca powinien wykazać, że jest ona szczególnie istotna dla interesu publicznego, czego nie uczynił. Wnioskodawca nie wyjaśnił w treści skargi na czym konkretnie polegać ma naruszenie przez organ art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Nadto fakt przekazania Spółce żądanych dokumentów przez "C" pozostaje bez jakiegokolwiek związku z niniejszą sprawą i nie może wpłynąć w żaden sposób na ocenę niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r. W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która – zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Natomiast na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazało, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że u.d.i.p. jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej; jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy K.p.a. mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy przepisy ww. ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła zaś do przepisów K.p.a. w art. 16 ust. 2, odnosząc stosowanie przepisów tego kodeksu jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. Natomiast spór w rozpoznawanej sprawie obejmuje ocenę czy zgodnie z twierdzeniami skargi w sprawie organ naruszył naczelne zasady procesowe poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niewykazanie, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej, a w konsekwencji niewyjaśnienie czy faktycznie wystąpiła przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.; Strona zarzuca naruszenie normy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, iż wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, wobec której nie istnieje szczególnie istotny interes publiczny. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może zostać złożony w każdej formie, bowiem przepisy u.d.i.p. nie przewidują żadnych wymogów formalnych dla wniosku, nie musi być on również podpisany, a wnioskodawca nie ma obowiązku wykazywania interesu prawnego czy faktycznego dla jego wniesienia. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu ustawy oraz z jej art. 10 ust. 2, stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Nie budzi wątpliwości, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wszczyna również postępowania administracyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy K.p.a. (por. wyroki NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 oraz z 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12). Jednocześnie w orzecznictwie NSA zawarty jest pogląd, zgodnie z którym wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2015 r. o sygn. akt I OSK 1808/14). Zdaniem Sądu wniosek skarżącej Spółki został sformułowany w sposób jasny i czytelny oraz nie pozostawiał wątpliwości co do zakresu żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej tj. kopii oraz skanów wszystkich obowiązujących obecnie umów na świadczenie usług przewozowych na terenie Międzygminnego Związku Komunikacyjnego w J. oraz wszystkich obecnie obowiązujących, jak i nieobowiązujących umów na świadczenie usług przewozowych zawartych pomiędzy Związkiem a "B" sp. z o.o. w J.. Dalej zauważyć należy, że po analizie wniosku organ pismem z dnia [...] r. poinformował skarżącą Spółką, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, a tym samym celem jej udostępnienia konieczne jest wykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a niewykazanie interesu publicznego w udostępnieniu informacji w terminie określonym w piśmie spowoduje wydanie stosownej decyzji zgodnie z art. 16 ust. 1 w/w ustawy. Natomiast w odpowiedzi Strona zakwestionowała twierdzenie organu i podniosła, że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji przetworzonych, a tym samym nie jest zobowiązana wykazywać szczególnie istotnego interesu publicznego. Powyższe skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. Zatem do rozważenia pozostaje kwestia charakteru żądanej informacji tj. jako prostej – jak wskazuje Strona czy przetworzonej i wypełniającej dyspozycję z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – jak uzasadnia organ. Skład orzekający tut. Sądu po analizie okoliczności sprawy przyznał rację organowi i uznał, że zawarte w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, bowiem informacja objęta wnioskiem stanowiła zbiór danych, mających charakter informacji przetworzonej. Jak wynika z treści wniosku, skarżąca Spółka domagała się kopii oraz skanów wszystkich obowiązujących obecnie umów na świadczenie usług przewozowych na terenie Międzygminnego Związku Komunikacyjnego w J. oraz wszystkich obecnie obowiązujących, jak i nieobowiązujących umów na świadczenie usług przewozowych zawartych pomiędzy Związkiem a "B" sp. z o.o. w J.. Wobec takiego zakresu żądania zasadnie organ uznał, że wnioskowana informacja stanowi zbiór danych mających charakter informacji przetworzonej, wymagającej znacznego nakładu pracy w jej przygotowanie. Poza tym fakt, iż umowy zostały zawarte w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych, nie zwalnia organu z dokonania oceny, czy umowy te nie zawierają informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa lub danych osobowych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W u.d.i.p. brak jest legalnej definicji informacji przetworzonej i prostej. Jeśli chodzi o informację przetworzoną, to może ona wystąpić w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie rzeczy mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Taka informacja zatem faktycznie istnieje, jednak suma informacji prostych nie zawsze pozostaje informacją prostą. Można zatem zasadnie uznać, że domaganie się przez Stronę podania informacji objętych wnioskiem stanowi zbiór danych, który wymaga dokonania wielu czynności – organ wskazał na konieczność: wyszukania żądanych umów ze zbioru umów, analizy pod kątem możliwości udostępnienia informacji zawartych w umowach oraz ewentualnej anonimizacji, przygotowanie wnioskowanych informacji w formie żądanej przez wnioskodawcę (sporządzenie skanów, kserokopii). Powyższe zaś nadaje wnioskowanemu żądaniu charakter informacji przetworzonej. Skarżąca została wezwana do wykazania szczególnego interesu publicznego, jednak tego nie uczyniła. W nadesłanej odpowiedzi powołała się wyłącznie na stwierdzenie, że w sprawie nie następuje przetworzenie informacji. Również zarzuty skargi podkreślają brak przymiotu informacji przetworzonej, proste czynności aby ją udostępnić, zakres jawności umów w sprawach zamówień publicznych oraz jawność danych osobowych osób reprezentujących poszczególne podmioty jakie zawierają wnioskowane umowy. W tym miejscu należy wskazać, że ustawodawca wprawdzie uznaje wyraźnie prymat interesu publicznego nad interesem prywatnym, jednakże równocześnie ogranicza prawo do informacji publicznej. Art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., będący podstawą do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, w istocie zawęża do niej dostęp, zmuszając do wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem ustawodawca ograniczając w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dostęp do informacji przetworzonej uczynił to w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień obywatela, skoro przedkładając interes publiczny nad interes strony, prawodawca ma na względzie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organów państwa i innych podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., I OSK 924/14, CBOSA – komentarz Kamińska Irena, Rozbicka - Ostrowska Mirosława, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III Opublikowano: WK 2016). Ograniczenie przedmiotowe dostępu do informacji publicznej znajduje też uzasadnienie w potrzebie ochrony porządku publicznego, który w doktrynie prawa konstytucyjnego rozumiany jest jako "stan, który umożliwia normalne funkcjonowanie państwa i społeczeństwa. Przesłanka porządku publicznego powinna uzasadniać ograniczenia praw człowieka wyłącznie dla ochrony ważnych interesów jednostki, które nie mieszczą się w przesłance wolności i praw innych osób, oraz tych interesów społecznych, które odpowiadają ogólnemu kryterium zapewnienia właściwego funkcjonowania instytucji publicznych w demokratycznym państwie i ochrony tych instytucji przed zachowaniami prowadzącymi do zakłócenia ich działalności. Porządek publiczny w państwie demokratycznym obejmuje w szczególności pewne minimum sprawności funkcjonowania instytucji państwowych" (zob. K. Wojtyczek, Granice ingerencji ustawodawczej w sferę praw człowieka w Konstytucji RP, Kraków 1999, s. 189–190). W ocenie więc Sądu, wniosek skarżącej Spółki o udostępnienie przez organ informacji publicznej zawierał w istocie żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Na dzień złożenia przez Stronę wniosku podmiot zobowiązany nie dysponował żądaną informacją. W zaskarżonej decyzji dokładnie podano, że organ musiałby dokonać stosownych czynności w celu przygotowania takich kopii i skanów umów. Wskazano, że pozyskane dane wymagają także dokonania szczegółowej analizy merytorycznej, a nie tylko automatycznego ich pobrania. Niezależnie od powyższego organ także trafnie uznał, że mając na względzie złożoność procesu przygotowania żądanych umów oraz zakresu żądania wniosku, błędne jest stwierdzenie Skarżącej, że udzielenie informacji może odbyć się przez zwykłe udostępnienie plików pdf. Poza tym wniosek nie spełniał znamion zaspokojenia szczególnego interesu publicznego. W konkluzji należy więc podkreślić, że przygotowanie żądanej informacji nie byłoby wyłącznie czynnością techniczną, polegającą na mechanicznym wydruku i udostępnieniu umów; organ w sposób wystarczający wykazał, jakie czynności zobowiązany byłby podjąć, aby udzielić informacji publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie i konsekwentnie przyjmuje, że informacja publiczna przetworzona jest informacją jakościowo nową, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych. (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 924/14; wyrok WSA z 20 lutego 2019r.sygn. akt II SA/Wa 1504/18 ). O informacji przetworzonej można mówić również wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. (v. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11, publ.: LEX nr 1068557 z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133). Mając zatem na względzie rozmiar i zakres żądania wniosku należało stwierdzić,że powyższe przesłanki zachodzą więc także w niniejszej sprawie. Ponadto zasadnie organ przyjął, iż skarżący nie wykazał, że otrzymanie przez niego takiej właśnie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nadto, zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wniosku i dalszych pism strony skarżącej nie dał podstaw do uznania, że po stronie skarżącej Spółki występuje przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego. Również bez wpływu na wynik sprawy jest podnoszona w skardze okoliczność udostępnienia Stronie umowy zawartej przez "C" z jednym z przewoźników świadczących na rzecz m. [...]. W, autobusowe usługi przewozowe, bowiem "C" uznał, iż ma do czynienia z informacjami prostymi i przekazał kopie zawartej umowy. Kwestia złożoności procesu udostępniania wnioskowanych informacji zależy od danego organu i trybu jego funkcjonowania; nadto wskazywana sprawa "C" dotyczyła żądania wyłącznie jednaj umowy, a nie jak w niniejszej sprawie - wszystkich obecnych i także już nieaktualnych. Zauważyć także należy, że zskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 107 § 1 K.p.a. Uzasadnienie jej spełnia nie tylko wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a., ale również te, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. Zawiera imiona i nazwiska osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami procesowymi oraz prawa materialnego, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 12