II OSK 1147/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1896/10 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE II OSK 1147 / 11 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r., którą to decyzją odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2008 r. dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż A. F. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2008 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z wew. instalacjami: wod.-kan., co., gazową, elektryczną oraz budową zjazdu przy ul. [...] w K. Jako podstawę stwierdzenia nieważności wnioskodawca wskazał przepis art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. oraz podniósł kwestie związane z zacienianiem przez projektowany budynek, z brakiem analizy czasu nasłonecznienia i jednoznacznej informacji o spełnieniu warunków § 13 i 60 rozporządzenia rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.- zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2008 r. Po rozpatrzeniu odwołania A. F., decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nie narusza w sposób rażący przepisów art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym). Inwestor W. S. wraz wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a planowana inwestycja jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 2006 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Z projektu budowlanego wynika, iż parametry i cechy planowanego przedsięwzięcia odpowiadają warunkom określonym w ww. decyzji, co do linii zabudowy (8,5 m), szerokości elewacji frontowej (14 m), wysokości elewacji frontowej do poziomu okapu (7,30 m), wysokości do poziomu kalenicy (10,80 m) oraz geometrii dachu (dach wielospadowy symetryczny o kącie nachylenia dachu 30°), jak również wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (ok. 30 %). Ponadto organ stwierdził, iż ściana północna budynku znajduje się w odległości 3,12 m od granicy działki o nr ewid. [-A/6-], zaś ściana południowa została zaprojektowana w odległości 3,12 m od granicy działki o nr ewid. [-B-]. Ściana wschodnia budynków znajduje się w odległości 11,6 m od granicy działki o nr ewid. [-A/7-]. Natomiast ściana zachodnia została zaprojektowana w odległości 8,5 m od granicy działki o nr ewid. [-C/3-] (droga). Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r., działając na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury, wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia umożliwiając wykonanie w projektowanym budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...], Obr. [...], przy ul. [...] w K., ściany w odległości 4,62- 6,62 od budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [-A/6-], pod warunkiem poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto, z analizy nasłonecznienia elewacji zachodniej budynku przy ul. [...] wykonanej przez architekta T. M. jednoznacznie wynika, iż budynek ma zapewniony czas nasłonecznienia pomiędzy godziną 13:00 a 18:00. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie nie naruszono § 12 ust. 1 ani też § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braków w dokumentacji projektowej organ odwoławczy wskazał, że nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym (por. Projekt budowlany Tom I i Tom II). Organ II instancji za nieskuteczny uznał również zarzut, że w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2008 r. zachodzi "powaga rzeczy osądzonej". Decyzja ta została wydana w wyniku rozpoznania wniosku z dnia 14 listopada 2008 r., który w swej treści nie był tożsamy z wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2007 r. i po rozpatrzeniu, którego Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję z dnia [...] października 2007 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. O braku tożsamości wymienionych wniosków świadczy chociażby dołączenie do ponownego wniosku inwestora postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 2008 r. wrażającego zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych. Skargę na powyższą decyzję z wnioskiem o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji złożył A. F., zarzucając jej: - naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 15 k.p.a. poprzez jego rażące naruszenie- w zaskarżonej decyzji organ powtórzył jedynie argumenty przedstawione w decyzji I instancji, nie rozpatrując w praktyce zarzutów przedstawionych w odwołaniu, b) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., pomimo zaistnienia powagi rzeczy osądzonej, c) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności pomimo zaistnienia podstaw rażących naruszeń prawa; - mające wpływ na wadliwość zaskarżonych decyzji, tj.: a) art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; b) art. 10 k.p.a. poprzez jego całkowite pominięcie przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, które w konsekwencji pozbawiło stronę skarżącą czynnego udziału w każdym stadium przedmiotowego postępowania, a w szczególności nie umożliwiło jej wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów na podstawie których wydano zaskarżone decyzje; c) art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonych decyzji; d) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego; e) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nie jest dotknięta wadą skutkującą jej nieważnością; f) art. 107 k.p.a. poprzez jedynie pozorne uzasadnienie decyzji, albowiem w zaskarżonych decyzjach brak jest uzasadnienia odmowy stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie. W piśmie z dnia 11 stycznia 2011 r. uczestniczka postępowania W. S. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, podnosząc m.in., że w sprawie wbrew twierdzeniom skargi nie zachodzą żadne z naruszeń przepisów postępowania, a także nie istnieją żadne podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Małopolskiego. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd podzielił ocenę organów obu instancji, iż badanej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2008 r. nie można postawić zarzutu wypełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym rażącego naruszenia prawa, czy też tego, że dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, iż decyzja badana nie narusza w sposób rażący ani przepisów Prawa budowlanego tj. art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 tej ustawy, ani też przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., tj. § 12 ust. 1, § 13, § 60 tego rozporządzenia. Sąd pierwszej instancji wskazał na udzieloną w sprawie zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych (postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 2008 r.) oraz znajdującą się w aktach sprawy analizę nasłonecznienia elewacji zachodniej budynku przy ul. [...], z której jednoznacznie wynika, że budynek ten ma zapewniony czas nasłonecznienia pomiędzy godziną 13:00 a 18:00, co świadczy o braku naruszenia § 60 ww. rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 15 k.p.a., art. 7, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy orzekający w trybie stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznał i rozstrzygnął sprawę w pełnym jej zakresie. Kontrola instancyjna organu odwoławczego dokonana została z zachowaniem reguł określonych w art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. zastosowanych w zw. z art. 140 k.p.a. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. organ ten w ramach motywowania podjętej decyzji ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, a w szczególności zawartych w odwołaniu. Odzwierciedlenie obowiązku nałożonego przepisem art. 107 § 3 k.p.a. znalazło się zaś w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] sierpnia 2010 r. Zdaniem Sądu organ II instancji odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braków w dokumentacji projektowej prawidłowo wskazał, że nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym (por. Projekt budowlany Tom I i Tom II), a dokumentacja projektowa została przez organ I instancji orzekający w trybie nadzoru opisana w sposób szczegółowy. Ponadto, w ocenie Sądu organ II instancji zasadnie zauważył, że zarzut nieskutecznego doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2008 r. A. F. jest bezzasadny. Ewentualny brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie organ II instancji prawidłowo za nieskuteczny uznał zarzut odwołania, że w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2008 r. zachodzi "powaga rzeczy osądzonej", powtarzając argumentację organu odnośnie odmienności rozstrzygnięć i faktu dołączenia do wniosku z dnia 14 listopada 2008 r. postanowienia z dnia [...] listopada 2008 r. wyrażającego zgodę na odstępstwo od warunków technicznych. Jak podkreślił Sąd, sprawa zakończona wydaniem decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] października 2007 r. nie jest tożsama ze sprawą zakończoną wydaniem decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2008 r. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. F., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez brak faktycznej kontroli wskazanych w skardze skierowanej do WSA decyzji administracyjnych, albowiem jedynie pozornie rozpatrzono zarzuty przedstawione w skardze lub nie rozważono ich wcale, nie poddając ich rzeczywistej analizie, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozważenie wszystkich zarzutów zawartych w skardze, a w szczególności zarzutów przedstawionych na stronach 8, 9 i 10 skargi, tj. zarzutów dotyczących naruszenia art. 3 ust. 2a oraz art. 34 Prawa budowlanego, § 8 pkt 3 "rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie", - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż jedynie częściowo podano w zaskarżonym wyroku podstawę prawną i jej wyjaśnienie (argumentacja dotycząca zarzutów w przedmiocie nieważności decyzji z uwagi na powagę rzeczy osądzonej jest jedynie pozorna, bowiem ogranicza się do ogólnikowego stwierdzenia, że res iudicata nie zachodzi), - art. 113 p.p.s.a. poprzez zamknięcie rozprawy pomimo tego, iż sprawa nie była dostatecznie wyjaśniona, albowiem Sąd nie dysponował dokumentami pozwalającymi na stwierdzenie, że zachodzi lub nie powaga rzeczy osądzonej, skutkujących naruszeniem prawa materialnego, tj. naruszenie § 12 ust, 1, § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zw. z art. 32 ust. 4 i 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, iż normy zawarte w tych przepisach zostały spełnione. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego dla radcy prawnego według norm przewidzianych. W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji ograniczył się do powtórzenia argumentów przedstawionych przez organy administracyjne. Tymczasem nie można było stwierdzić, czy rzeczywiście doszło do wydania decyzji rozstrzygającej dokładnie tę samą materię (res iudicata), bez porównania obu decyzji, a w szczególności porównania akt obu spraw. Nadto skarżący zarzucił, że analiza czasu nasłonecznienia nie zawiera danych wysokościowych projektowanego budynku i nie przedstawia w sposób jednoznaczny informacji, czy są spełnione warunki wynikające z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, podkreślając, że formalne istnienie takiej analizy nie powoduje, iż decyzja nie zawiera wad. W okolicznościach niniejszej sprawy występuje przesłanianie budynku istniejącego na działce będącej własnością skarżącego przez nowy budynek na działce nr [...] obr. [...]. Skarżący podkreślił, że działka znajduje się w zabudowie jednorodzinnej o średniej intensywności, w centrum miasta i nie jest to zabudowa ścisła - śródmiejska, dlatego nie przysługuje jej z tego tytułu zastosowanie zmniejszenia odległości, o której mowa w §13 ww. rozporządzenia. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła W. S., wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, tj. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.- zwanej dalej p.u.s.a.) w związku z art. 2 Konstytucji RP. Za pomocą tak przedstawionego zarzutu skarżący starał się wykazać, iż przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola była pozorna i niepełna. Wyjaśnić trzeba, iż art. 1 p.u.s.a. jest przepisem ustrojowym, normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ale w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami ustawy procesowej. Sąd pierwszej instancji mógłby, bowiem naruszyć analizowaną normę jedynie w sytuacji, gdyby odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 1047/06; z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FSK 2/08; z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2232/10 niepubl.). Do takiej sytuacji, jak wskazana powyżej w okolicznościach niniejszej sprawy jednak nie doszło, zaś powiązanie naruszenia art. 1 p.u.s.a. z normą konstytucyjną (art. 2) nie usuwało powyższych konstrukcyjnej wadliwości rozpoznawanego zarzutu. Za chybiony uznać również trzeba zarzut naruszenia art. 113 p.p.s.a. Przepis ten w § 1 p.p.s.a. reguluje jedno z uprawnień i obowiązków przewodniczącego składu orzekającego, które składa się na treść pełnionej przez niego funkcji związanej z przeprowadzeniem rozprawy. Naruszenie tej normy prawnej może mieć miejsce wówczas, gdy przewodniczący nie zamknie rozprawy, bądź gdy ją zamknie, mimo iż strony nie zostały prawidłowo zawiadomione o terminie rozprawy, bądź też złożyły uzasadnione wnioski o jej odroczenie z uwagi na przeszkody niemożliwe do usunięcia i znane sądowi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 625/07). Z kolei § 2 ww. przepisu przyznaje Sądowi możliwość przeprowadzenia dowodu z dokumentu poza rozprawą z zachowaniem warunków w nim określonych. Żadna z wyżej wymienionych sytuacji nie zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy. Użyte w art. 113 § 1 p.p.s.a. określenie "dostatecznego wyjaśnienia sprawy" odnosi się do możliwości wydania wyroku z punktu widzenia dopełnienia reguł formalnych związanych z tokiem sprawy sądowoadministracyjnej (stan zdolności sprawy do wydania przez sąd wyroku) i nie zależy od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia prawdy obiektywnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt II OSK 135/08 i z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 943/09). Nie można zatem odnosić powyższej normy prawnej do sytuacji, jak to czyni skarżący, braku wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy akt. Ta mogłaby być kwestionowana jedynie w ramach podstawy z art. 133 § 1 p.p.s.a., jednak tego przepisu w podstawach kasacji nie wskazano. Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stwierdzić trzeba, iż kontrolowany w niniejszej sprawie wyrok Sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane tym przepisem elementy, w tym wyjaśnienie podstawy prawnej. Kwestionowanie natomiast za pomocą tak przedstawionego zarzutu samej podstawy prawnej i jej wyjaśnienia, w tym jak to czyni skarżący- uznając je za niepełne, wykracza poza jego granice. Nawiązując do wywodów strony skarżącej zaprezentowanych w uzasadnieniu wniesionej kasacji należy wyjaśnić, iż nie potwierdziła się również zasadności zarzutu dotyczącego wydania badanej decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji rozstrzygnięcia wcześniej prawomocną decyzją tej samej sprawy. Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] czerwca 2007 r., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod-kan, gaz, co., c.w.u. i z realizacją wjazdu przy ul. [...] w K. na działkach: [...], [-C/3-] obr. [...]. W związku z przeprowadzonym postępowaniem odwoławczym w sprawie, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, który decyzją z dnia [...] października 2007 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej wyżej inwestycji. Inwestor wystąpił z kolejnym wnioskiem, w wyniku którego wydana została decyzja badana w niniejszej sprawie, przedstawiając poszerzoną i uzupełnioną dokumentację w tym zgodę na odstępstwo od warunków technicznych, co nie potwierdza zarzutu uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną. W konsekwencji uprawnionym było stanowisko braku ziszczenia się przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zauważyć należy, iż skarżący powiązał naruszenie art. 141§ 4 p.p.s.a. z art. 3 ust. 2a oraz art. 34 Prawa budowlanego i § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury (błędnie oznaczonego w kasacji jako Ministra Finansów) z dnia 12 kwietnia 2002 r. W żadnym jednak miejscu rozpoznawanej kasacji skarżący nie podjął jakiejkolwiek próby wykazania, jaki wpływ na wynik postępowania miało nieuwzględnienie wymienionych wyżej norm prawnych. Z tego też tytułu nie można było podzielić zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z ww. przepisami. Za bezzasadny uznać należało także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 12 ust. 1, § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w związku z art. 32 ust. 3 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zauważyć przede wszystkim trzeba, a co skarżący zdaje się zupełnie pomijać, iż kontrolowana w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym, tj. nieważnościowym i to jedynie pod kątem tych przesłanek mogła być oceniana prawidłowość decyzji o pozwoleniu na budowę. Naruszenie ww. norm techniczno- budowlanych również należało wiązać nie bezpośrednio z samą decyzją o pozwoleniu na budowę, ale dopiero w kontekście przesłanek nieważnościowych. Nawiązując natomiast do twierdzeń kasacji, wyjaśnić trzeba, iż nie stanowiło wątpliwości Sądu pierwszej instancji to, iż budynek wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2008 r. przesłania budynek należący do strony skarżącej. Inwestor był, bowiem uprawniony do takiego zachowania z uwagi na uzyskaną postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. zgodę na odstępstwo od przepisów § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z dokumentacji przedstawionej Ministrowi Infrastruktury w związku z wnioskiem o udzielenie upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, wynika, że brak możliwości zachowania pomiędzy budynkiem istniejącym na działce nr [-A/6-] ([...]) i projektowanym, odległości równej wysokości przesłaniania, zaistniał z powodu wykonania w budynku usytuowanym na działce nr [-A/6-] w ścianie skośnie ustawionej do granicy działki nr [...] (1,5 - 3,5 m) otworów okiennych niezgodnie z warunkami technicznymi. Zachowanie warunków §60 ww. rozporządzenia zostało natomiast ustalone przez organy i zaakceptowane przez Sąd I instancji na podstawie przedłożonej w sprawie analizy nasłonecznie elewacji zachodniej budynku ul. [...]. Nie można jednak uznać, iż podnoszone przez skarżącego braki w postaci danych wysokościowych, przesądzają o wadliwości tej opinii w stopniu takim, iż można przyjąć, że wydanie pozwolenia na budowę nastąpiło z rażącym naruszeniem analizowanych przepisów techniczno- budowlanych. Skarżący nie przedstawił, bowiem w tym zakresie żadnej odmiennej analizy nasłonecznienia, sporządzonej przez osobę uprawnioną, z której by wynikał odmienny stan niż przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia o udzieleniu pozwolenia na budowę. Wskazywanie na braki, czy niejasności tej analizy, na tym etapie postępowania stanowiło jedynie nieuprawnioną, albowiem spóźnioną polemikę z ustaleniami przyjętymi za podstawę decyzji ostatecznej i nie dowodzą one w żaden sposób, iż stanowisko organów zajęte w sprawie i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji w tym zakresie miało jakiekolwiek błędy. Ponadto nie można było odnieść się do niewykonanych zdaniem strony skarżącej obowiązków z postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] września 2007 r., gdyż nie zostało ono wydane w niniejszym postępowaniu, wszczętym wnioskiem z dnia 14 listopada 2008 r., a więc pozostawało bez związku z nim. Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił wniesioną skargę kasacyjną.