II OSK 1484/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 345/07 o odrzuceniu skargi A. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE A. H. reprezentowany przez radcę prawnego K. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Od skargi uiszczony został wpis stały w wysokości 200 zł. Postanowieniem z dnia 28 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powołując się na art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę A. H., z powodu jej nienależytego opłacenia. Jak wskazał Sąd w sprawie został uiszczony wpis w wysokości 200 zł, tymczasem zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w sprawach z zakresu budownictwa i architektury należny wpis stały wynosi 500 zł. Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną złożył A. H., wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając mu naruszenie art. 219 oraz art. 221 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 oraz § 2 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., poprzez niesłuszne uznanie, iż skarga została nienależycie opłacona. Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego zdawał i zdaje sobie sprawę z wagi obowiązków ciążących na nim z racji przepisów art. 219 i 221 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dlatego też wniósł opłatę tytułem wpisu w terminie, w sposób należyty i na rachunek właściwego sądu. Wysokość opłaty ustalił na kwotę 200 zł w oparciu o treść przepisu § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kierował się przy tym systematyką tegoż aktu prawnego i przekonaniem, że decyzja administracyjna mocą, której skarżącemu nakazana została rozbiórka samowolnie wybudowanego fundamentu pod wagę najazdową, jest w pierwszym rzędzie aktem dotyczącym obowiązków wynikających z przepisów prawa, a w szczególności przepisów ustawy prawo budowlane. Zdaniem skarżącego w tej konkretnej sprawie nie można skutecznie postawić zarzutu nienależnego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej wówczas, gdy opłata ta została wniesiona chociażby w zbyt niskiej wysokości, jeżeli przepisy określające rodzaj i wysokość tej opłaty są na tyle niejasne, że budzą uzasadnione wątpliwości (vide: komentarz J.P.Tarno art. 221 p.p.s.a. - Lex Polonica Maxima teza nr 13). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie odpowiada przedstawionym wyżej wymogom stawianym przez przepisy p.p.s.a. takiej skardze, choć nie oznacza to że jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zwrot "należycie" użyty w powyższym przepisie oznacza, iż do uznania aby pismo (skarga) była skutecznie opłacona wymagane jest aby wpis był uiszczony w wysokości ściśle odpowiadającej przepisom w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Sprawa ta zatem niewątpliwie należy do spraw z zakresu budownictwa i architektury, w których wpis stały, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. wynosi 500 zł - tak jak to ustalił prawidłowo Sąd I instancji. Z akt sprawy wynika, iż wpis został uiszczony w wysokości 200 zł. Mając powyższe na uwadze uznać zatem należy, że uiszczenie wpisu od skargi w niższej niż tego wymagają przepisy wysokości, tak jak to miało miejsce w sprawie niniejszej, powoduje ten skutek, że skargę taką traktuje się jako w ogóle nieopłaconą. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 maja 2007 r. odrzucił skargę A. H. jako nieopłaconą. Nie natomiast zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż przepisy określające wysokość wpisu w sprawach z zakresu budownictwa i architektury są niejasne i budzą uzasadnione wątpliwości. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.