I OSK 1013/19

SENTENCJA Dnia 29 czerwca 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 740/18 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody M. z dnia 11 kwietnia 2018 r. znak: W[...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Uzasadnienie: Wyrokiem z 19 września 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 740/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody M. z 11 kwietnia 2018 r., znak: W[...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddalił skargę. Wyrok ten, podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane poniżej, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Z. P., reprezentowana przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270) – dalej: p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2927/12, oraz w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 421/09; 2. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 p.p.s.a. poprzez brak należytej kontroli działalności organów administracji publicznej przejawiającej się w szczególności w przyjęciu, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie kontrolowanych aktów prawnych nie naruszając przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy i nie naruszyły również prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy; 3. art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niespełnienie wyrażonej w tym przepisie zasady, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; 4. art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku istotnych dla rozstrzygnięcia faktów, argumentów i zarzutów Strony Skarżącej oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia; 5. art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja Wojewody M. z 11 kwietnia 2018 r., jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają przepisom prawa, i niezastosowanie tego przepisu; 6. art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez nieuchylenie zaskarżonych decyzji, które zostały wydane z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w rezultacie którego w toku postępowania administracyjnego nie ustalono w sposób właściwy i wyczerpujący istotnych okoliczności mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w sytuacji, w której przepis ten winien był znaleźć zastosowanie, a to z uwagi na wydanie zaskarżonych decyzji administracyjnych z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych art. 7 i art. 8 k.p.a.; 8. art. 151 p.p.s.a, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, iż wobec wskazanych uchybień przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekający winien był zastosować art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., jako że wystąpiły przesłanki w nim określone; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 z poz. zm.), a w szczególności przepisy § 3 pkt 3 tego rozporządzenia poprzez niezastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 września 2018 roku, sygn. akt II SA/Kr 740/19, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów postępowania w sądach administracyjnych (uiszczonych wpisów sądowych i opłaty kancelaryjnej), w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Strona przeciwna nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym było więc dopuszczalne. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tejże sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu sądu I instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa. Skarga kasacyjna, będąca szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, powinna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny – por. np. wyrok NSA z 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo). Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny (zob. np. wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., II FSK 3864/17). Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia. Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna w znacznej mierze nie spełnia tak określonych wymogów. Mając jednak na uwadze uchwałę NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2927/12, oraz w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 421/09, należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku z 8 lipca 2014 r. stwierdził, że: "(...) w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, w zakresie obejmującym działkę nr 337/5, Starosta zrealizował wskazania wyrażone w wyroku II SA/Kr 421/09, uzyskując czytelny załącznik graficzny do decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny z dnia 22 maja 1975 r. nr GP.II-60/P/102/75; czytelny "Aneks do informacji o terenie nr 54/73 z dnia 18 kwietnia 1974 r. dla budowy Szpitala XXX-lecia PRL"; odpis uchwały nr 103 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 maja 1986 r., w której załączniku nr 2 pod poz. 495 wymieniono ul. Szpakową, o rodzaju nawierzchni tłucz.[niowo]grunt.[owej] (k. 1, 6-6v, 13-11 akt GN.III.72211-45a/03). Odpisy tych dokumentów pozwoliły organom ustalić w sposób niewadliwy, że – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy – celem wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, była budowa Szpitala X.-lecia PRL i projektowanej przebudowy ul. S., przy czym ul. Szpakową przebiegał istniejący w dacie wywłaszczenia gazociąg średnioprężny o średnicy 150 mm (k. 6-6v akt GN.III.72211-45a/03). Pozwoliło to organom obu instancji uznać, że w zakresie obejmującym działkę nr 337/5, nieruchomość ta jest zbędna w rozumieniu art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn (s. 2 decyzji z 6 lutego 2012 r.). (...) Organy obu instancji nie zrealizowały prawidłowo wskazań co do dalszego postępowania w tej części istotnej dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, w jakim koniecznym było ustalenie na podstawie dokumentów źródłowych granic pasa drogowego drogi publicznej, jaką jest ulica S. i ustalenie, czy działka nr 3.w całości bądź w części, znajduje się w pasie tej drogi publicznej." Formułując wskazania co do dalszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Ponownie rozpoznając sprawę Starosta winien uzyskać dokumenty źródłowe z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. (k. 16 akt GN.III. 72211-45a/03), a gdyby dokumenty te nie pozwoliły na dokonanie koniecznych ustaleń, winien rozważyć powołanie biegłego z dziedziny geodezji (art. 84 § 1 kpa), który określi rzeczywisty przebieg granic pasa drogowego ul. S., w zakresie istotnym dla ustalenia, czy działka nr 3., w całości bądź w części mieści się w granicach tego pasa." Należy podkreślić, że z powyższych wskazań wynika jednoznacznie, że w przypadku braku dokumentów źródłowych organ winien powołać biegłego z dziedziny geodezji w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., to jest osobę posiadającą wiedzę z zakresu geodezji. Nie ma zatem podstaw do zarzucania Sądowi I instancji, że z naruszeniem wytycznych zawartych w przywołanym wyroku NSA zaakceptował fakt powołania przez organ na biegłego osoby, która nie jest "biegłym geodetą", ale jedynie "geodetą uprawnionym". NSA wskazał również, że biegły z dziedziny geodezji ma określić rzeczywisty przebieg granic pasa drogowego ul. Szpakowej w odniesieniu do działki 337/5. Nie ma zatem podstaw do zarzucania Sądowi I instancji, że z naruszeniem wytycznych zawartych w przywołanym wyroku NSA zaakceptował fakt ustalenia przez biegłego rzeczywistego przebiegu granic pasa drogowego ul. Szpakowej opierając się w tym względzie na oględzinach działki 3.. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie odnieść się do zarzutu, że opinia biegłego została sporządzona z naruszeniem przepisów ogólnie przywołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 z poz. zm.), a w szczególności przepisy § 3 pkt 3 tego rozporządzenia poprzez niezastosowanie (zarzut II petitum skargi kasacyjnej), należy stwierdzić, że z utrwalonego w orzecznictwie poglądu wynika, że zwrot "w szczególności" użyty w sformułowaniu podstawy skargi kasacyjnej jest semantycznie pusty. Naczelny Sąd Administracyjny bada podstawy skargi kasacyjnej jedynie w zakresie przepisów wyraźnie powołanych. Użycie tego zwrotu nie pozwala także na kontrolę kasacyjną szerszą, niż z punktu widzenia powołanego przepisu oraz wskazanego sposobu jego naruszenia (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2875/17). Ponadto sformułowanie w skardze kasacyjnej takiego zwrotu sugeruje, że Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej powinien objąć swą analizą również inne kwestie poza wprost wskazanymi przez Skarżącą. Jest to jednak niedopuszczalne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny w tym stanie rzeczy może odnieść się jedynie do zarzutu naruszenia § 3 pkt 3 przywołanego rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o liniach rozgraniczających drogę - rozumie się przez to granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w wypadku autostrady - w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady; w liniach rozgraniczających drogi na terenie zabudowy (ulicy) mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej nie związane z funkcją komunikacyjną drogi. Przepis ten zawiera zatem definicję pojęcia "linie rozgraniczające drogę" sformułowaną na użytek stosowania przepisów powyższego rozporządzenia. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku z 8 lipca 2014 r. wskazał na konieczność określenia rzeczywistego przebiegu granic pasa drogowego ul. Szpakowej, to nie ma podstaw do wywodzenia, że linie rozgraniczające drogę nie mogą być ustalone na podstawie oględzin przedmiotowej działki. Zarzut sformułowany w punkcie II petitum skargi kasacyjnej należy zatem uznać za niezasadny, bowiem został on oparty na twierdzeniu sprzecznym z wytycznymi co do dalszego postępowania zawartymi w przywołanym wyroku NSA z 8 lipca 2014 r. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., sformułowany w punkcie I.1 petitum skargi kasacyjnej, należy uznać za niezasadny. Zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 p.p.s.a. (punkt I.2 petitum skargi kasacyjnej), art. 3 § 1 p.p.s.a. (punkt I.3 petitum skargi kasacyjnej), art.141 § 4 p.p.s.a. (punkt I.4 petitum skargi kasacyjnej), art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. (punkt I.5 petitum skargi kasacyjnej), art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (punkt I.6 petitum skargi kasacyjnej), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (punkt I.7 petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 151 p.p.s.a. (punkt I.8 petitum skargi kasacyjnej) nie zostały uzasadnione, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do nich. Powołanie przez stronę skarżącą kasacyjnie w omawianych zarzutach szeregu przepisów o charakterze ustrojowym lub wynikowym, w zasadzie bez przywołania przepisów postępowania administracyjnego, których naruszenie nie zostało dostrzeżone przez Sąd I instancji, czyni wątpliwym, jakie naruszenie jest zarzucane zaskarżonemu wyrokowi i jakie okoliczności mają wskazywać na zasadność zarzutu skarżącej. Niezbędna konkretyzacja zarzutów nie zastała także przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Należy również wskazać, że formułując zarzut naruszenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego należy go powiązać z zarzutem naruszenia przepisów postępowania konkretyzujących daną zasadę. Brak takiego powiązania czyni tak skonstruowany zarzut nieskutecznym. Z przedstawionych powyżej powodów, skoro zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329) oddalił skargę kasacyjną.