II SA/Sz 928/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Dziwnowie Nr XXXV/197/2008 z dnia 9 września 2008 r. w przedmiocie skargi na działalność Burmistrza Dziwnowa p o s t a n o w i ł: odrzucić skargę UZASADNIENIE Rada Miejska w D. uchwałą Nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2001 r. Nr 142, poz.1591) oraz art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - uznała za bezzasadną skargę T. M. wniesioną na działalność Burmistrza. W uzasadnieniu uchwały wskazano między innymi, że z materiałów zebranych w sprawie wynika, iż dla rozpatrzenia roszczeń T. M. zawartych w skardze właściwa jest droga postępowania cywilnego, a nie administracyjnego. Burmistrz nie ma zatem możliwości prawnych do wszczęcia postępowania. Na powyższą uchwałę T. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł między innymi, że w dniu [...] zwrócił się do Burmistrza ze skargą o spowodowanie by M. S., prowadzący działalność gospodarczą w zakresie hurtowej sprzedaży napojów, w tym alkoholowych w M. przy ul. [...] ograniczył ją do prowadzenia na terenie własnej posesji oraz w sposób nieuciążliwy dla sąsiadów i zaprzestał wykorzystywania do takiej działalności osiedlowej, nieutwardzonej drogi gminnej oraz chodnika. T. M. podał dalej, że będąc niezadowolonym z dotychczasowych działań Burmistrza w dniu [...] wysłał do Wojewody skargę na "pozorne i przewlekłe działania przy rozpatrywaniu skargi przez Burmistrza D". Nadto w dniu [...] otrzymał opinie prawną, wykonaną dla Urzędu Miejskiego w D., z której wynika, że swoich racji powinien dochodzić w drodze powództwa cywilnego przeciwko M. S. Rada Miejska w D., udzielając odpowiedzi na wyżej wymienioną skargę pismem z dnia [...], wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Organ wskazał, że skargę T. M. skierowaną do sądu administracyjnego należy potraktować jako złożoną w trybie art.101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zatem warunkiem koniecznym do skutecznego złożenia skargi do sądu jest wcześniejsze wystąpienie do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie takie zostało złożone przez skarżącego dopiero w dniu 24 października 2008r., a więc już po złożeniu skargi do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z treści skargi oraz załączonych do skargi pism wynika, iż zaskarżona uchwała jest formą zawiadomienia skarżącego przez radę miejską - jako organu kolegialnego - o sposobie załatwienia Jego skargi na nieprawidłowe działanie Burmistrza, rozpatrzonej w trybie przepisów rozdziału II działu VIII ustawy z dnia 4 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej przytaczanej jako: Kpa). Uregulowane w dziale VIII Kpa postępowanie skargowo-wnioskowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997r. nr 78, poz. 483 ze zm.) prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego. Przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 227 Kpa może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Tak ustawowo wyznaczony przedmiot postępowania skargowego wyklucza możliwość prowadzenia postępowania uproszczonego w sprawie indywidualnej (art. 233, 234 i 235 Kpa). Niedopuszczalne jest także stosowanie środków ochrony prawnej ustanowionych przepisami art. 101 i 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) do spraw załatwianych w uproszczonym postępowaniu administracyjnym. Postępowanie skargowe nie może być bowiem konkurencyjne w stosunku do żadnej innej prawnie uregulowanej procedury stosowanej przed organami państwowymi lub społecznymi (J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz" Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2006, str.860.). W razie zbiegu przepisów, pierwszeństwo będzie mieć postępowanie szczególne (M. Jaśkowska w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz" Zakamycze 2005, str. 1093). Zastosowany tryb był zatem właściwym w tej sprawie. Zgodnie z art. 223 § 1 Kpa organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski, o których mowa w art. 227 Kpa w ramach swojej właściwości. Załatwienie skargi przez radę miejską, która jest organem kolegialnym, następuje w formie uchwały (art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym). Tego rodzaju uchwały, będące formą załatwienia skargi lub wniosku rozpatrywanego w tym trybie, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności organów administracji publicznej obejmuje orzekanie przez sąd administracyjny w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zaskarżona uchwała nie jest więc tożsama z uchwałami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Uchwała, o której mowa w skardze T. M. jest więc czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 Kpa, polegającą na poinformowaniu o sposobie załatwienia skargi. Czynność ta nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Podobnie w postanowieniu z dnia 24 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż "sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII Kpa, a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne Kpa), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych", (sygn. akt III SA/Wa 948/06, LEX nr 295005). Mając powyższe na uwadze skargę T. M., jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 wyżej wskazanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ze względu na powyższe rozstrzygnięcie nie miała w sprawie znaczenia zarzucona w odpowiedzi na skargę okoliczność, że skarżący wezwanie do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym złożył dopiero po wniesieniu skargi do sądu.