I OSK 2866/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Armińska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Rady Ministrów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 949/15 w sprawie ze skargi E. M. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok w pkt 1 w części zobowiązującej Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku E. M. z dnia [...] czerwca 2015 r. uzupełnionego w dniu [...] sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wymienionych w nim osób w zakresie roku urodzenia i w tej części oddala skargę, 2. oddala skargę kasacyjną w pozostałym zakresie, 3. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 949/15 po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. M. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie dostępu do informacji publicznej: - w punkcie pierwszym zobowiązał Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku E. M. z dnia [...] czerwca 2015 r. uzupełnionego w dniu [...] sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczących wymienionych w nim osób w zakresie urodzenia oraz osiągniętych zarobków w 2011 r. i w 2014 r., poprzez podanie średniej za jeden miesiąc, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; - w punkcie drugim stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; - w punkcie trzecim zasądził od Prezesa Rady Ministrów na rzecz E. M. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: E. M. w dniu [...] czerwca 2015 r. złożyła do Prezesa Rady Ministrów wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie następujących informacji: 1. roku urodzenia, ilości stażu pracy na stanowisku kierowniczym R. H. i I. M.. 2. osiągniętych zarobkach w 2011 r. i w 2014 r. poprzez podanie średniej za jeden miesiąc Dyrektora Sekretariatu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów R. H. i Dyrektora Centrum Informacyjnego Rządu I. M.. Powyższy wniosek został uzupełniony wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji dotyczących Zastępcy Dyrektora Sekretariatu Prezesa Rady Ministrów M. R. w zakresie określonym we wniosku z [...] czerwca 2015 r. Dyrektor Centrum Informacyjnego Rządu w odpowiedzi na wniosek z [...] czerwca 2015 r. w piśmie z [...] czerwca 2015 r. poinformował E. M., że staż pracy na stanowiskach kierowniczych w przypadku R. H. wynosi 16 lat, a I. M. 4 lata. Ponadto w piśmie tym ww. została poinformowana, że informacja dotycząca wynagrodzenia konkretnego pracownika, nawet ujętego jako średnie za dany rok, ma charakter informacji ad personam, w związku z tym nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Taką informacją nie jest również data urodzenia, ponieważ nie wiąże się ona bezpośrednio z powierzeniem lub wykonywaniem zadań, ani też posiadanymi kompetencjami. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Centrum Informacyjnego Rządu poinformował E. M., że staż pracy na stanowisku kierowniczym M. R. wynosi 4 lata, natomiast w pozostałym zakresie wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r. aktualne pozostają odpowiedzi przekazane w pismach o nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. oraz [...] z dnia[...] czerwca 2015 r. E. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę w przedmiocie zaniechania – bezczynności – przewlekłości, tj. czynności naruszających przepisy postępowania na mocy art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm. – dalej jako "u.d.i.p."), czyniąc uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o: 1. wszczęcie postępowania z art. 23 u.d.i.p, 2. przyznanie gratyfikacji wg cen rynkowych za czynności w sprawie (Europejski Trybunał Praw Człowieka, art. 4 EKPCz § 1 art. 4 EKPCz ustanawia się zakaz niewolnictwa i poddaństwa), 3. przyznanie prawa pomocy z art. 243 P.p.s.a., 4. obciążenie wszelkimi kosztami skargi organ. Prezes Rady Ministrów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podając, że w jego ocenie prawo do wynagrodzenia jest co do zasady dobrem osobistym, natomiast informacja o jego wysokości stanowi informację ad personam, a więc jest ograniczona ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ponadto informacja dotycząca pobieranego wynagrodzenia stanowi dane osobowe, które, ze względu na prywatność osoby fizycznej, podlegają ochronie. Organ podkreślił, że złożony przez skarżącą wniosek nie dotyczył działania Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, czy też wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia osób zajmujących dane stanowisko. Wniosek ten dotyczył natomiast wynagrodzenia otrzymywanego przez konkretne osoby – wymienione z imienia i nazwiska ze wskazaniem również pełnionego stanowiska – a więc informacji ad personam, co zgodnie ze wskazanym stanowiskiem NSA (wyrok z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1035/10) – nie stanowi informacji publicznej. W ocenie organu skarżąca nie jest zainteresowana jaka kwota środków publicznych została wydana na utrzymanie danego etatu, czy też jaka jest średnia miesięcznego wynagrodzenia osób zajmujących stanowiska dyrektora czy zastępcy dyrektora, lecz żąda przedstawienia informacji dotyczącej wynagrodzenia, które udzielały odpowiedzi na jej pisma kierowane w sprawie. Skarżąca w skardze wskazała, że żąda tej informacji w celu "oszacowania i świadczenia tożsamej pracy wykonywanej przez skarżącą od 1997 r., działającej na rzecz dobra wymiaru sprawiedliwości". Zatem skarżąca nie jest zainteresowana wysokością środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie osób zatrudnionych na danych stanowiskach, ale wskazuje na chęć porównania wynagrodzenia konkretnych osób ze swoim wynagrodzeniem. Zobowiązując organ do rozpatrzenia wniosku E. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ze stanem bezczynności organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot obowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 października 2011 r., II SAB/Wa 277/1, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA"). Podkreślić należy, że skuteczność wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Z przepisu tego wynika zatem, że jego pozostałe przepisy nie mają zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie powołanej powyżej ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Pomimo, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w przywołanym przepisie, zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jest wcześniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności". Skoro ustawa nie przewiduje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji) to należy uznać, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, CBOSA). Ogólną zasadą, wynikającą z art. 61 Konstytucji RP jest dostęp do informacji publicznej. Wszelkie wyjątki od tej zasady winny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości winny przemawiać na rzecz dostępu do informacji publicznej. Podkreślić należy, że prawo dostępu do informacji publicznej jest publicznym prawem każdego, realizowanym na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Należy przy tym wskazać, że zakres stosowania ustawy wytycza tylko dostęp do informacji publicznej nie zaś publiczny dostęp do wszelkich informacji. W myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, realizacja prawa do informacji publicznej jest uzależnione od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek: – przedmiotem żądania udostępnienia informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p.; – adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej na zasadach tej ustawy winien być podmiot obowiązany do jej udostępnienia, tj. zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", a ponadto organizacje związkowe i pracodawców oraz partie polityczne (ust. 2); – obowiązane do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 będące w posiadaniu tejże informacji. W świetle powyższych przepisów zadaniem Sądu było ustalenie, czy w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest podmiotem obowiązanym do jego załatwienia w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Ustawodawca w ustawie o dostępie do informacji publicznej wyodrębnia podmioty obowiązane do udzielania informacji publicznej według dwóch kryteriów. Pierwsze kryterium ma charakter ustrojowo-organizacyjny i dotyczy każdego, kto podmiotowo stanowi władzę publiczną lub sprawowanie władzy publicznej stanowi przedmiot jego działania. Drugie kryterium posiada charakter funkcjonalny i w związku z tym sama funkcja wykonywania zadań publicznych kwalifikuje dany podmiot prawa do obowiązku udzielania informacji publicznej. Do ustalenia, czy określony podmiot jest obowiązany do udzielenia informacji na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, konieczne jest zbadanie istnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, czy jest to podmiot wykonujący zadania publiczne, po drugie, czy w ramach wykonywania tych zadań wytwarza lub pozyskuje informacje publiczne. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że Prezes Rady Ministrów, jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o ile jest w jej posiadaniu, a przepisy prawa na to zezwalają. W związku z żądaniem skarżącej udostępnienia informacji w zakresie i formie określonej w jej wniosku z [...] czerwca 2015 r. uzupełnionego wnioskiem z [...] sierpnia 2015 r. należało rozstrzygnąć, czy żądane informacje stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w jej art. 6. W świetle tego przepisu informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nimi zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Jednocześnie na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, władza publiczna lub inny podmiot w niej wskazany obowiązany jest do udzielenia żądanej informacji publicznej, która jest w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy), w sposób i formie wskazanej we wniosku bądź do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 tej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że wskazane przez skarżącą we wnioskach osoby pełnią funkcje publiczne, a zatem ograniczenie, o którym mowa w zdaniu pierwszym ust. 2 powyżej przytoczonego przepisu ich nie dotyczy. Jeżeli więc funkcjonariusz publiczny może pracować tylko do określonego wieku, to informacja o dacie jego urodzenia jest jak najbardziej związana z pełnioną przez niego funkcją i z tego powodu nie podlega ochronie. Również informacja o wysokości wynagrodzenia funkcjonariuszy publicznych nie korzysta z ochrony. Informacja ta jest informacją publiczną, ponieważ także jest związana z pełnieniem przez te osoby funkcji publicznych. Ponadto wynagrodzenie funkcjonariuszy publicznych jest finansowane ze środków publicznych, a wydatkowanie tych środków jest poddane społecznej kontroli. Prezes Rady Ministrów pozostaje zatem w bezczynności, albowiem nie rozpatrzył wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2015 r. uzupełnionym w dniu [...] sierpnia 2015 r. na zasadach i w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, albowiem wynikała z błędnej oceny wniosku skarżącej, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a udzielone skarżącej przez organ w dniu [...] czerwca 2016 r. i [...] sierpnia 2016 r. informacje stanowiły w pełni realizację jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie w nim określonym. Prezes Rady Ministrów reprezentowany przez radcę prawnego P. Z. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania przed sądem administracyjnym w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uwzględnieniu skargi Pani E. M. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów pomimo braku podstaw do tego oraz zobowiązanie Prezesa Rady Ministrów "do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r. uzupełnionego w dniu [...]sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wymienionych w nim osób w zakresie roku urodzenia oraz osiągniętych zarobków w 2011 i w 2014 r. poprzez podanie średniej za jeden miesiąc", podczas gdy ocena sprawy powinna skutkować oddaleniem skargi, bowiem wnioskowane informacje nie są informacją publiczną - nie są związane z pełnieniem funkcji publicznej (rok urodzenia) a także stanowią informację ad personam (wynagrodzenie konkretnej osoby), 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. polegający na nie wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r. wyjaśnienia co do wydanego rozstrzygnięcia. II. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj.: 1) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 z późn. zm. powoływanej dalej jako u.d.i.p.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że rok urodzenia oraz wynagrodzenie konkretnego pracownika stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu, podczas gdy przedmiotowych informacji nie można uznać za informację publiczną, 2) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego zastosowanie oraz uznanie, że informacje dotyczące roku urodzenia i wynagrodzenia wskazanych imiennie osób stanowią informację publiczną, podczas gdy informacja dotycząca roku urodzenia nie jest związana z pełnioną funkcją publiczną a informacja dotycząca wynagrodzenia konkretnego pracownika (wskazanego z imienia i nazwiska) nawet ujęta jako średnia za dany rok ma charakter informacji ad personam, w związku z tym nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. 3) art. 6 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że informacja dotycząca roku urodzenia oraz wynagrodzenia konkretnego pracownika stanowi informację podlegającą udostępnieniu, podczas gdy przedmiotowych informacji nie można uznać za informację publiczną. Mając na względzie podniesione powyżej zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie na podstawie art. 188 P.p.s.a. zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r., rozpoznanie sprawy i oddalenie skargi E. M. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie dostępu do informacji publicznej ewentualnie, 2) uchylenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi, 3) zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W ocenie organu administracji w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia skargi Pani E. M. a tym samym do zobowiązania Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2015 r. (uzupełnionego w dniu [...] sierpnia 2015 r.) do udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wymienionych we wniosku osób w zakresie roku urodzenia oraz osiągniętych zarobków w 2011 i w 2014 r., poprzez podanie średniej za jeden miesiąc. Ustalenia w przedmiotowej sprawie wymagało, czy Prezes Rady Ministrów był zobowiązany w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przekazać wnioskowane przez E. M. informacje dotyczące roku urodzenia i wynagrodzenia pobieranego w 2011 i 2014 r. przez Pana R. H. - Dyrektora SPRM, Pana M. R. - Zastępcę Dyrektora SPRM oraz Panią I. M. - Dyrektora CIR. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do błędnego wniosku, iż taki obowiązek ciążył na organie administracji. WSA w Warszawie uznał bowiem, że zarówno rok urodzenia jak również wynagrodzenie wymienionych we wniosku osób stanowi informację związaną z pełnioną funkcją publiczną a tym samym stanowi podlegającą udostępnieniu informację publiczną. W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2 i art. 6 u.d.i.p. stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie uznał, że informacja dotycząca roku urodzenia funkcjonariusza publicznego oraz wynagrodzenia konkretnych pracowników - funkcjonariuszy publicznych stanowi podlegającą udostępnieniu informację publiczną. Zgodnie art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są jednoznaczne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Podkreślić należy, że wniosek E. M. dotyczył roku urodzenia oraz średniego wynagrodzenia pobieranego w 2011 i 2014 r. przez Pana R. H. - Dyrektora SPRM, Pana M. R. - Zastępcę Dyrektora SPRM oraz Panią I. M. - Dyrektora CIR. Stwierdzić należy, że rok urodzenia jak wskazano powyżej - nie jest związanych z pełnioną funkcją publiczną zaś pytanie dotyczące wynagrodzenia konkretnych pracowników a więc nawet ujęte jako średnia za dany rok ma charakter informacji ad personam, w związku z tym nie stanowi informacji publicznej. W ocenie organu administracji stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest niezasadne, a ocena niniejszej sprawy dokonana przez ten sąd jest błędna. Nie można się bowiem zgodzić się ze stanowiskiem WSA w Warszawie zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym "jeżeli więc funkcjonariusz publiczny może pracować tylko do określonego wieku to informacja o dacie jego urodzenia jest jak najbardziej związana z pełnioną funkcją". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z niewiadomych względów uznał, że funkcjonariusz publiczny może pracować tylko do określonego wieku. Podkreślić jednak należy, że żadne przepisy prawa nie określają zakazu pracy funkcjonariusza publicznego po osiągnięciu "jakiegoś" wieku. Brak jest również przepisów prawa, które określałyby, że funkcjonariusz publiczny może pracować tylko do określonego wieku. Brak jest więc przepisów prawa mogących regulować taki obowiązek bądź zakaz. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie precyzuje na podstawie jakich regulacji czy przepisów doszedł do takiego wniosku. W uzasadnieniu wyroku sąd nie określił również do jakiego wieku - w jego ocenie - taki funkcjonariusz publiczny może pracować. Podkreślić należy, że przepis art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1345 z późn. zm.) określa warunki jakie musi spełniać osoba zajmująca wyższe stanowisko w służbie cywilnej. Stanowisko takie może zajmować osoba która: posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny; nie była skazana prawomocnym wyrokiem orzekającym zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w urzędach organów władzy publicznej lub pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi; posiada kompetencje kierownicze; spełnia wymagania określone w opisie stanowiska pracy oraz w przepisach odrębnych. Przedmiotowy przepis w ogóle nie zawiera regulacji dotyczącej wieku osoby zajmującej wyższe stanowisko w służbie cywilnej, w szczególności zaś co do kwestii ograniczenia wiekowego do pełnienia takiej funkcji. Co więcej jakikolwiek pracodawca (w tym oczywiście urząd administracji publicznej) nie może warunkować zatrudniania danego pracownika (również funkcjonariusza publicznego) od wieku. Zgodnie z podstawową zasadą prawa pracy określoną w art. 113 Kodeksu pracy jakakolwiek dyskryminacja w zatrudnieniu, bezpośrednia lub pośrednia, w szczególności również ze względu na wiek jest niedopuszczalna. Również uzyskanie prawa do świadczenia emerytalnego - z uwagi na osiągnięcie określonego wieku - nie prowadzi do zakazu pracy funkcjonariusza publicznego, który w dalszym ciągu może pracować i być czynny zawodowo. Dlatego też stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzające, że informacja dotycząca roku urodzenia jest związana z pełnioną funkcją bowiem funkcjonariusz publiczny może pracować tylko do określonego wieku jest niezrozumiałe i niezasadne. Również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odnoszące się do wynagrodzenia osób wymienionych imiennie w złożonym wniosku jest niezasadne. Podkreślić bowiem należy, że WSA w Warszawie bezkrytycznie przyjął, że wnioskowana informacja dotyczy wynagrodzenia funkcjonariuszy publicznych bez jakiejkolwiek analizy wynikającej z okoliczności, że w niniejszej sprawie wnioskująca E. M. zwróciła się o podanie wynagrodzenia trzech konkretnych osób wymienionych z imienia i nazwiska. Kluczową w niniejszej sprawie kwestią jest wiec okoliczność, że wniosek E. M. nie dotyczy informacji np. o średnim wynagrodzeniu na stanowisku dyrektora w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, lecz dotyczy wynagrodzenia otrzymywanego przez Panią I. M., Pana R. H., Pana M. R. W ocenie organu administracji prawo do wynagrodzenia jest co do zasady dobrem osobistym natomiast informacja o jego wysokości stanowi informację ad personam a więc jest ograniczona ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ponadto informacja dotycząca pobieranego wynagrodzenia stanowi dane osobowe, które ze względu na prywatność osoby fizycznej podlegają ochronie. Skarżący kasacyjnie na poparcie prezentowanego stanowiska wskazał na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10; z dnia 18 lutego 2015 r. - sygn. akt I OSK 695/14; z dnia 18 lutego 2015 r.,sygn. akt I OSK 796/14 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 859/14. Wskazał, że zgodnie z powyższymi orzeczeniami za informację publiczną uznać można informacje dotyczące wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Natomiast informacji publicznej nie stanowi informacja o wynagrodzeniu konkretnego pracownika. Podkreślić zatem należy w niniejszej sprawie, że skarżąca nie jest zainteresowana jaka kwota środków publicznych została wydana na wynagrodzenia osób zajmujących stanowiska dyrektora czy zastępcy dyrektora, lecz żąda przedstawienia informacji dotyczącej wynagrodzenia osób (wskazanych personalnie), które udzielały odpowiedzi na jej pisma kierowane w sprawie. Ponadto jak wskazuje E. M. w złożonej skardze na bezczynność, żąda tej informacji w celu "oszacowania i świadczenia tożsamej pracy wykonywanej przez skarżącą od 1997 r., działającej na rzecz dobra wymiaru sprawiedliwości". Zatem skarżąca nie jest zainteresowana wysokością środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie osób zatrudnionych na danych stanowiskach, ale wskazuje na chęć porównania wynagrodzenia konkretnych osób ze swoim wynagrodzeniem. Reasumując, organowi administracji nie można zarzucić bezczynności, albowiem organ w odpowiedzi na wniosek skarżącej podjął czynność materialno-techniczną w postaci pisma z dnia [...] czerwca 2015 r. i [...] sierpnia 2015 r., w którym częściowo przekazał informację publiczną dotyczącą liczby lat pracy na stanowisku kierowniczym oraz wskazał, że w pozostałym zakresie wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazano, że zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W odniesieniu do przedmiotowej sprawy należy natomiast podkreślić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie swoje stanowisko co do meritum sprawy zawarł jedynie w dwóch akapitach uzasadnienia wyroku. Odpowiadając na skargę kasacyjną E. M. podtrzymała swoją skargę . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako "P.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, Lex nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, Lex nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, Lex nr 1488113). Jednakże w niniejszej sprawie zarzuty zostały tak skonstruowane, że pozostają ze sobą w ścisłym związku, wobec czego muszą zostać rozpatrzone łącznie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazać trzeba, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Zupełnie inną kwestią jest natomiast trafność rozstrzygnięcia sprawy, w tym przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z zaskarżonym wyrokiem, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez który nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015r. sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia18 marca 2015 r. sygn. akt I GSK 1779/13, wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 1995/16 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA"). Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku, mimo pewnych wskazanych mankamentów, sporządzone zostało w sposób umożliwiający zapoznanie się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji jak również zawiera wszystkie elementy wymienione w tym przepisie. Przechodząc do meritum sprawy przede wszystkim należy przypomnieć, że sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznej oraz, czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Tylko bowiem w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też, że wniosek o jej udostępnienie skierowany został do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W ustawie o dostępie do informacji publicznej, jako podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznej wskazuje się władze publiczne oraz podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 6 września 2001. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.- dalej "u.d.i.p."). Nie jest kwestionowane w skardze kasacyjnej, że Prezes Rady Ministrów jest podmiotem zobowiązanym o udzielenia informacji publicznej. Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej tj. naruszenia art. 149 § 1 P.p.s.a, art. 1 ust 1 u.d.i.p., 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 6 u.d.i.p., sprowadza się do podważania stanowiska Sądu pierwszej instancji, że informacje o wynagrodzeniu i roku urodzenia: R. H. – Dyrektora SPRM, M. R. – zastępcy Dyrektora SPRM i I. M. – Dyrektora CIR, a więc osób pełniących funkcje publiczne (co również nie jest kwestionowane w skardze kasacyjnej), stanowią informację publiczną. Konstytucja RP stanowi w art. 61 ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu w trybie określonym w tej ustawie. Przepis ten wyraża ogólną zasadę jawności informacji o sprawach publicznych. Pośrednią kwalifikację określenia "sprawy publiczne" ustawodawca zawarł w art. 6 tej ustawy wymieniając pewne kategorie informacji uznanych za publiczne. Jednakże użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności" wskazuje, że podane tam źródła informacji mają jedynie charakter przykładowy. Należy także mieć na uwadze to, że w myśl art. 1 ust 2 i art. 5 ust 1 u.d.i.p. przepisy innych ustaw, w tym ustawy o ochronie danych osobowych zawierają unormowania ograniczające prawo do informacji publicznej. Jednak jak wskazuje się w orzecznictwie i literaturze, obie wskazane ustawy stanowią równorzędne akty prawne i w każdej sprawie konieczne staje się wyważenie możliwości realizacji prawa do informacji publicznej w sytuacji gdy w tej informacji zawarte są jednocześnie dane osobowe (por. I. Macrepuk, Dostęp do informacji publicznej zawierającej dane osobowe, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2009, nr 2, s. 72-81). Należy wskazać, że obok ustanowionego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa dostępu do informacji publicznej, istnieje konstytucyjne prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, wynikające ze wskazanego już art. 47 Konstytucji RP oraz autonomia informacyjna jednostki przewidziana w art. 51 ust. 1 Konstytucji RP. Stosownie do art. 47 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz decydowania o swoim życiu osobistym. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 1 Konstytucji RP nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby. Skoro prawo do ochrony danych osobowych zostało zagwarantowane w normach konstytucyjnych, to ewentualne ograniczenie tego prawa, może być uzasadnione jedynie względami wyjątkowymi, odnoszącymi się do praw i wolności obywatelskich, wymienionymi w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. Bogusław Banaszak "Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz", C. H. Beck 2012, s. 297). Ponadto zauważyć trzeba, że z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 2 zdanie drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej jest wyłączone w zakresie informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa. Granice ochrony życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne były przedmiotem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05. W uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał stwierdził, iż "sfera chronionej prywatności pozostaje niejednokrotnie w związku z informacjami odnoszącymi się do działalności organów publicznych. Wyraźną tendencją charakterystyczną dla orzecznictwa i regulacji europejskich jest w tym względzie dążenie do zagwarantowania możliwie szerokiego dostępu do informacji publicznych, ponieważ stanowi on istotną gwarancję transparentności życia publicznego w demokratycznym państwie. Uznaje się w konsekwencji, że prywatność osób pełniących funkcje publiczne, pozostając pod ochroną gwarancji konwencyjnych (zwłaszcza art. 8 europejskiej Konwencji), może podlegać ograniczeniom, które co do zasady znajdować mogą usprawiedliwienie ze względu na wartość, jaką jest jawność i dostępność informacji o funkcjonowaniu instytucji publicznych w państwie demokratycznym. Wartość ta związana z transparentnością życia publicznego nie może prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnych osób wykonujących funkcje publiczne. Osoby wykonujące takie funkcje z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności niż w wypadku innych osób." Trybunał wskazał także, że w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne ochrona sfery ich życia prywatnego podlega pewnym ograniczeniom, uzasadnionym tak zwanym "usprawiedliwionym zainteresowaniem publicznym". Zastrzeżono jednocześnie, że niewątpliwie istnieją takie informacje (dane), które również w wypadku osób publicznych nie będą się mieściły w ramach zakresu przedmiotowego sfery prawa do informacji. Trybunał podniósł również, że "orzecznictwo, z pełnym poparciem doktryny, co najmniej od początku lat dziewięćdziesiątych przyjmuje zróżnicowany standard (zakres) ochrony prywatności w zależności od tego, czy zakres udostępnianej informacji dotyczy osoby publicznej czy też innego podmiotu." Wskazał, iż "w odniesieniu do osób publicznych poszerzenie sfery dostępności nie oznacza wyłączenia ochrony sfery życia prywatnego. Wkroczenie w sferę prywatności tych osób musi być więc zawsze uzasadnione istotnymi racjami interesu publicznego i pozostawać w związku z wykonywaną działalnością publiczną (...)". Konkludując Trybunał stwierdził, że: "Dane osobowe należące do sfery życia prywatnego osób wykonujących funkcję publiczną w strukturach władzy publicznej, o ile pozostają w związku z pełnioną funkcją, należą w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji do treści analizowanego prawa konstytucyjnego. Regulacja zawarta w art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy o dostępie do informacji nie narusza też granic koniecznych ograniczeń zawartych w art. 61 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji ze względu na chronioną prywatność osób wykonujących funkcję publiczną (art. 47 Konstytucji). Mając na względzie powyższe wywody, rozważając możliwość udostępnienia informacji o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcje publiczne, należy przypomnieć, że ugruntowany jest w orzecznictwie pogląd, że informacja o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne stanowi informację publiczną (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt I OSK 59/14; z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1853/14; z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt. I OSK 1586/16; z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 169/18, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela pogląd prezentowany we wskazanym wyżej wyroku z dnia 21 czerwca 2018 r., że "Informacja o przysługiwaniu tak wydatkowanych środków publicznych osobie pełniącej funkcję publiczną stanowi tylko inny aspekt tego samego zjawiska ekonomicznego. Nie można odmiennie traktować obu stron tej samej czynności ekonomicznej tj. wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenie i przysługiwania wynagrodzenia osobie pełniącej funkcję publiczną." Zatem informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest informacją publiczną. Wskazać jednak należy, że udzielenie informacji o wynagrodzeniu związanym z pełnieniem funkcji publicznej nie zawsze będzie oznaczać udzielenie informacji o rzeczywiście wypłaconym wynagrodzeniu. Związku bowiem z pełnieniem funkcji publicznej nie mają składniki wynagrodzenia, wynikające ze status rodzinnego lub socjalnego (patrz: wyrok NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/13, CBOSA). Należy także przy tym mieć na uwadze, że nie ważne z jakiego powodu wnioskodawca żąda informacji publicznej. Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Dlatego adresat wniosku nie jest uprawniony do badania motywów złożenia wniosku (inaczej jest gdy informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Z tych względów, zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że informacja o wskazanym wyżej wynagrodzeniu podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać, że skarga kasacyjna jest uzasadniona w części w jakiej wskazuje, że nie jest informacją publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001. o dostępie do informacji publicznej, informacja o roku urodzenia wyżej wskazanych osób. Sąd pierwszej instancji nakazując skarżącemu kasacyjnie udzielenie informacji publicznej w zakresie roku urodzenia wskazanych wyżej osób podniósł, że skoro funkcjonariusz publiczny może pracować tylko do określonego wieku, to informacja o dacie jego urodzenia jest jak najbardziej związana z pełnioną przez niego funkcją i z tego powodu nie podlega ochronie. Z powyższym stanowiskiem Sądu nie można się zgodzić. Trafnie wskazuje Prezes Rady Ministrów, że nie ma przepisów prawa, które by uzależniałyby zatrudnienie, wygaśnięcie bądź rozwiązanie stosunku pracy z uwagi na wiek funkcjonariusza publicznego. Nie zawierają takiego warunku Kodeks pracy, przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1559), ani ustawa z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2018r., poz. 1915). Dlatego informacja o roku urodzenia (wieku) funkcjonariusza publicznego nie jest informacją mającą jakikolwiek związek z pełniona przez niego funkcją i dlatego nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego, skoro zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, we wskazanym powyżej zakresie, okazały się uzasadnione, a sprawa dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 P.p.s.a i 151 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku. Na podstawi art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 wyroku. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna została uwzględniona jedynie w części, o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 1 w związku z art. 206 P.p.s.a.