II GZ 111/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 19 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej w sprawie ze skargi B. W. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GZ 111/21 w przedmiocie oddalenia zażalenia B. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1993/20 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi B. W. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu mianowania na stanowisko referendarza sądowego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2021 r., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie B. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2020 r. w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi B. W. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu mianowania na stanowisko referendarza sądowego. Skarżący pismem z dnia 4 maja 2021 r. wniósł "O rozstrzygnięcie kwestii formalnej w przedmiocie składu sądu w sprawie II GZ 111/21". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Mając na uwadze treść powołanego pisma skarżącego w ramach, którego podnosi on "bezprawny udział w sprawie Andrzeja Kuby" – Sędziego NSA, który orzekł wymienionym postanowieniem o oddaleniu zażalenia B. W. – domagając się unieważnienia postępowania z uwagi na okoliczność, że "postanowienie z dnia 15 kwietnia 2021 r. nie zostało podpisane przez sędziego w rozumieniu art. 179 Konstytucji" oraz fakt, że na wezwanie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie sprecyzował, jakiego rodzaju środek zaskarżenia złożył, wskazując wyłącznie, że domaga się "weryfikacji składu Sądu sprzecznego z art. 242 pkt 1 Konstytucji", Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wywiedzionym przez B. W. w piśmie z dnia 4 maja 2021 r., środkiem zaskarżenia jest skarga o wznowienie postępowania, o której mowa w Dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia. Do skargi o wznowienie postępowania, stosownie do art. 276 p.p.s.a., gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio przepisy art. 175 p.p.s.a. który nakłada tak zwany przymus radcowsko-adwokacki. Przepis ten w § 1 określa bowiem, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. Ponadto w art. 279 p.p.s.a., określono, że skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Stosownie zaś do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga B. W. nie spełnia wymogów stawianych w art. 276 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a., albowiem nie została ona sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżący nie wykazał aby sam był radcą prawnym lub adwokatem bądź aby miało do niego zastosowanie wyłącznie o którym mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a. Ponadto omawiana skarga pozbawiona jest jakiegokolwiek uzasadnienia podstawy wznowienia, a więc motywów na podstawie, których strona wywodzi, że postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2021 r. zostało podpisane przez osobę nie będącą Sędzią Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie zawiera ona również wymaganego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Wobec powyższego, a więc niespełnienia wymogów z art. 276 i z art. 279 p.p.s.a. w zakresie wniosków skargi oraz uzasadnienia podstaw wznowienia brak jest podstaw do stwierdzenia aby opierała się ona na ustawowej podstawie wznowieniowej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.