II SA/Sz 651/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi M. S. – S. i T. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE I. spółka jawna z siedzibą w S. wnioskiem z dnia 23 listopada 2021 r. wystąpiła do Starosty [...] o pozwolenie na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami zewnętrznymi na terenie działki nr [...], położonej w obrębie B., gmina D.. Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego, decyzją z dnia 27 stycznia 2022 r. Nr [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę opisanej inwestycji. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją odwołanie od niej złożyli m.in. M. S. oraz T. S. (dalej: "skarżący", "strony") współwłaściciele działki nr [...], przez którą zapewniono komunikację z budynkami objętymi pozwoleniem na budowę. Zdaniem odwołujących ustalenie komunikacji z projektowanymi budynkami przez działkę stanowiącą ich współwłasność wymaga ich zgody. Dodatkowo zarzucili, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowalne powinno także obejmować prawo do korzystania z dojść i dojazdów łączących teren inwestycji z drogą publiczną. Natomiast zaprojektowanie dostępu do drogi publicznej przez nieruchomości stanowiące własność osób trzecich bez ich zgody stanowi naruszenie ich interesów. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Wojewoda decyzją z dnia 18 maja 2022 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351), umorzył postępowanie odwoławcze. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, że organ odwoławczy przed wszczęciem postępowania odwoławczego dokonuje formalnej oceny odwołania. Właściwe postępowanie odwoławcze poprzedzone jest zatem postępowaniem wstępnym mającym na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. W razie stwierdzenia braku legitymacji odwołującego się, organ zobligowany jest do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z brzemienia ww. przepisu jednoznacznie wynika, że stroną postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę jest inwestor, czyli podmiot, który złożył wniosek o wydanie pozwolenia. Stronami postępowania są również właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Dla ustalenia kręgu stron postępowania, poza inwestorem, wymaga zatem prawidłowego określenia obszaru oddziaływania. Stosownie do definicji legalnej, zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, obszar oddziaływania stanowi teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Obszar oddziaływania ustala się zatem na podstawie przepisów odrębnych, które z uwagi na cechy obiektu budowlanego wprowadzają ograniczenia w zabudowie terenu. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu przedmiotem inwestycji jest budowa ośmiu domków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej wraz z garażami wbudowanymi, oraz instalacjami zewnętrznymi. Forma architektoniczna budynków nawiązuje do formy architektonicznej budynków znajdujących się na okolicznych działkach. Projektowane obiekty stanowić będą budynki dwukondygnacyjne, niepodpiwniczone z dachem dwuspadowym. Druga kondygnacja w poddaszu użytkowym. Budynki składać się będą z lokalu mieszkalnego i garażu wbudowanego. Lokale posiadać będą wejścia z poziomu terenu w elewacji frontowej. Wysokość budynków wynosi 9 m. Projektowane ukształtowanie terenu zapobiegnie spływowi wód opadowych na tereny sąsiednich działek. Teren działki inwestycyjnej jest terenem płaskim. Od strony drogi wewnętrznej (działka nr [...]) projektuje się ogrodzenie na podmurówce betonowej. Powyższe rozwiązanie zapewni zabezpieczenie przed wypływem wód opadowych na tereny sąsiednich działek. Wszystkie roboty budowlane objęte inwestycją - budynki, obiekty małej architektury i zagospodarowania terenu, instalacje zewnętrzne, projektowane przyłącza - w całości realizowane będą na terenie działki inwestycyjnej nr [...]. Inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane, które nie było kwestionowane na żadnym z etapów postępowania. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda wskazał, że usytuowanie projektowanych obiektów na działce inwestycyjnej nastąpiło stosownie do wymagań § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), zwanego dalej rozporządzeniem, jak też zgodnie z zachowaniem nieprzekraczalnej i obowiązującej linii zabudowy, określonej decyzją Wójta Gminy [...] [...] z 10 września 2021 r., ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Podobnie lokalizacja miejsc postojowych, jak i miejsc gromadzenia odpadów stałych nastąpiła zgodnie z postanowieniami § 19 i 23 rozporządzenia. Uwzględniając zaś formę i konstrukcję projektowanego obiektu, sposób zagospodarowania terenu inwestycji, oraz wzajemną lokalizację projektowanej zabudowy w stosunku do działek sąsiednich oraz istniejącej zabudowy sąsiedniej stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie nie występuje zjawisko zacieniania i jak i przesłaniania. Sposób zaprojektowania inwestycji, biorąc pod uwagę przepisy rozporządzenia, nie rodzi obowiązku objęcia sąsiednich działek obszarem oddziaływania. Zdaniem Wojewody, działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. brak jest przepisu wprowadzającego w związku z projektowanymi obiektami ograniczeń w zabudowie tej działki. Tym samym nie ma podstaw do przyznania stronom odwołującym się statusu strony w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że na działce nr [...] nie planuje się wykonywania żadnych robót budowlanych. Działka nr [...] nie została objęta zakresem opracowania, w tym projektem zagospodarowania terenu, co nie rodzi po stronie inwestora obowiązku złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu przez działkę nr [...] - droga wewnętrzna - zapewniono dla działki inwestycyjnej nr [...] dostęp do drogi publicznej - drogi gminnej - ul. [...] i ul. [...]. Ponadto ustalono, że inwestor, obok odwołujących się, również jest współwłaścicielem działki nr [...] (Nr księgi wieczystej: [...]), co oznacza, że posiada faktyczny i prawny dostęp do drogi publicznej - poprzez działkę nr [...], co odpowiada postanowieniom § 14 rozporządzenia. Rozstrzyganie zaś wszelkich roszczeń dotyczących sposobu korzystania z rzeczy wspólnej przez każdego ze współwłaścicieli należy zaś do sądów powszechnych. Podsumowując Wojewoda podniósł, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego, jako że odwołanie wniesione zostało przez osobę nie będącą stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] [...] z 27 stycznia 2022 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z zewnętrznymi instalacjami oraz urządzeniami zagospodarowania terenu. Pismem z dnia 21 czerwca 2022 r. M. S. oraz T. S., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, złożyli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosząc, że nie zgadzają się z wywodami zawartymi w zaskarżonej decyzji odnoszącymi się do twierdzenia o braku przymiotu strony. Okolicznością bezsporną jest, że skarżący są współwłaścicielami działki, przez którą ustalono komunikację z domami objętymi pozwoleniem na budowę. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji będzie dokonywana przez działkę dojazdową nr [...]. Zdaniem skarżących, w sprawie istotnym dla ustalenia sposobu korzystania z działki nr [...] jest kwestia czy działka ta, po której winna być dokonywana komunikacja z zaprojektowanymi budynkami ma charakter drogi niepublicznej czy też wewnętrznej. Rozważania w tym zakresie należy odnieść do regulacji zawartych w ustawie o drogach publicznych i ustawie z 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym. W rezultacie drogą wewnętrzną będzie wydzielony grunt (działki gruntu) oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako droga, o ile nie został on uznany w odpowiedniej procedurze za część drogi publicznej. Art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wymienione zostały przykładowe kategorie dróg wewnętrznych. Są to drogi w osiedlach mieszkaniowych, drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe. Odwołując się do przepisów ustawy o drogach publicznych i ustawy Prawo o ruchu drogowym skarżący podnieśli, że działka nr [...] nie ma charakteru drogi wewnętrznej, dlatego określenie przez tę działkę dojazdu do projektowanych budynków wymaga ustalenia, czy jest to czynność przekraczająca zwykły zarząd czy też nie. Zdaniem skarżących, w przedmiotowej sprawie, korzystanie z działki przez inwestora w sposób wynikający z pozwolenia na budowę stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd, a to prowadzi do oczywistego wniosku, że współwłaściciele działki nr [...] mają interes prawny i winni być stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W dalszej części skargi podkreślono, iż decyzja o warunkach zabudowy wskazuje na maksymalną powierzchnię zabudowy terenu inwestycji do 18 %. Tymczasem inwestor osiem budynków mieszkalnych w istocie rzeczy skoncentrował na połowie działki, co wiązać się będzie ze zwiększeniem natężenia ruchu w tej części działki nr [...], co w rezultacie będzie miało wpływ na korzystanie z tej działki przez pozostałych współwłaścicieli. Natomiast po wybudowaniu ośmiu budynków na połowie działki nic nie będzie stało na przeszkodzie, aby dokonać geodezyjnego podziału działki [...] w taki sposób, aby wyodrębnić geodezyjnie część niezabudowaną i ubiegać się o określenie warunków zabudowy dla części niezabudowanej. Według skarżących takie działanie stanowi powszechną praktykę podmiotów realizujących domy na sprzedaż, mającą na celu obejście zapisów decyzji o warunkach zabudowy ustalających powierzchnie zabudowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 2095 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy (art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej "p.p.s.a."). Sądowa kontrola dokonana według powyższego kryterium, dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody umarzająca postępowanie odwoławcze z uwagi na brak legitymacji skarżących do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielono I. spółce jawnej z siedzibą w S. pozwolenia na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami zewnętrznymi na terenie działki nr [...], położonej w obrębie B., gmina D.. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał art. 138 § 1 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego brzmieniem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Umorzenie to należy odnosić do przypadku, kiedy uruchomione postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., tj. podmiot, przedmiot lub podstawa prawna, która umożliwia załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Organ, do którego wniesiono odwołanie obowiązany jest zweryfikować, czy podanie pochodzi od uprawnionego podmiotu tj. podmiotu, któremu przysługuje status strony postępowania. Skutecznie inicjować postępowanie odwoławcze może bowiem jedynie strona tego postępowania. W orzecznictwie sądowym i literaturze przedmiotu utrwalił się pogląd, zgodnie z którym odwołanie wniesione przez podmiot, który twierdzi, iż zaskarżona decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, powinno być rozpoznane przez organ odwoławczy. W przypadku stwierdzenia w toku badania dopuszczalności tego odwołania, że podmiot ten nie ma jednak interesu prawnego w sprawie, organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. W niniejszej sprawie pierwszą i zasadniczą sprawą pozostawała zatem kwestia rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, czy skarżący mogą być uznani za stronę postępowania administracyjnego. W postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę status strony badany jest w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przypomnieć należy, iż zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do art. 3 pkt 20 tej ustawy w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji następuje w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Należy mieć przy tym na uwadze, że przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane nie zawsze jest ściśle uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że treść terminu "strona", użytego w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, wypełnia przepis art. 28 k.p.a., z tym że przepis art. 28 ust. 2 cyt. ustawy zawęża jego treść do osób wymienionych w tym przepisie, gdyż postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku (por. wyr. NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/16). Przepisy ustawy - Prawo budowlane regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle, nie zaś rozszerzająco (por. np. wyr. NSA z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3630/18). Jak prawidłowo zwrócił na to uwagę organ z dniem 19 września 2020 r., tj. wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r. poz. 471), art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane otrzymał nowe brzmienie. Ustawodawca jeszcze bardziej zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. To uściślenie dotyczy terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu. Podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, będą mogły powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (por. wyr. NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 34/19; S. Juszczak, Zmiana kręgu stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę po nowelizacji definicji obszaru oddziaływania obiektu, ST 2021, nr 4, s. 48-57). Zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewody, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazali w jaki sposób inwestycja polegająca na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z zewnętrznymi instalacjami oraz urządzeniami zagospodarowania terenu będzie oddziaływać na nieruchomość nr [...], której są współwłaścicielami. Na działce nr [...] nie planuje się bowiem wykonywania żadnych robót budowalnych, zaś wszystkie roboty budowlane objęte inwestycją w całości realizowane będą na terenie działki inwestycyjnej nr [...]. W świetle powyższych okoliczności nie ulega, zdaniem Sądu wątpliwości, że skarżącym w tym postępowaniu przymiot strony nie przysługiwał. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących charakteru przedmiotowej działki podkreślenia wymaga, że jak wynika z dokumentacji projektowej oraz zapisów decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 10 września 2021 r. nr [...] działka nr [...] stanowi drogę wewnętrzną, przez którą zapewniono dla działki nr [...] (działki inwestycyjnej) dostęp do drogi publicznej, czyli ul. [...] i ul. [...] Nadto zapisy księgi wieczystej potwierdzają, że inwestor podobnie jak skarżący jest współwłaścicielem działki nr [...]. W tym miejscu wyjaśnić należy, że współwłaściciel, w przypadku braku podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej, może korzystać z rzeczy wspólnej, zatem może również korzystać z przejazdu przez działkę wspólną, tak zresztą jak pozostali współwłaściciele. Powyższe oznacza, wbrew odmiennemu stanowisku skarżących, że przejazd współwłaściciela przez działkę nie stanowi czynności przekraczającej zwykły zarząd. Z charakteru współwłasności wynika uprawnienie do współposiadania w zakresie nie wyłączającym pozostałych współwłaścicieli (art. 206 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny - Dz.U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm., dalej: "k.c."). Uprawnienie to wynika z prawa współwłasności, jako prawa własności przysługującego niepodzielnie kilku osobom (art. 195 k.c.). Prawo to cechuje jedność przedmiotu własności, wielość podmiotów i niepodzielność samego prawa. Niepodzielność prawa wyraża się w tym, że każdy ze współwłaścicieli ma prawo do całej rzeczy. Posiadanie rzeczy przez współwłaściciela jest zatem posiadaniem właścicielskim i samoistnym, stanowi bowiem realizację jego niepodzielnego prawa do rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2267/16 publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto na status skarżących w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji nie miały wpływu argumenty skargi odnoszące się do kwestii skoncentrowania zabudowy na części działki inwestycyjnej, czy też wynikające z tego zwiększenie natężenia ruchu, jak również hipotetyczne założenie odnośnie sprzedaży części działki przez inwestora oraz ubieganie się o kolejną decyzję ustalającą warunki zabudowy. Jak bowiem słusznie wyjaśnił Wojewoda, w tym postępowaniu ustalenie kręgu stron postępowania odbywa się na zasadzie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Skutkiem bowiem ustalenia, że obszar oddziaływania kwestionowanej inwestycji nie obejmuje nieruchomości nr [...] jest prawidłowe stwierdzenie braku po stronie skarżących przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu i w konsekwencji prawidłowe rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania odwoławczego zainicjowanego ich odwołaniem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.