I SA/Bd 466/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi K. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od osób fizycznych oddala skargę UZASADNIENIE We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego K. G. (dalej także: Wnioskodawca, Skarżący) podał, że pozostaje w związku małżeńskim, w którym majątek małżonków objęty jest wspólnością majątkową małżeńską. W styczniu 2006 r. wnioskodawca wraz z żoną dokonali zakupu nieruchomości. Lokal ten został zakupiony do majaku wspólnego. W ramach prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej lokal ten był wynajmowany. Przychody z najmu lokalu zaliczane były do przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Lokal traktowany był jako przedmiot majątku osobistego. Nigdy nie był traktowany jako środek trwały. Nigdy nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca nie odliczał amortyzacji, a nakłady remontowe były wyłącznie na utrzymanie standardu lokalu. Nie było wydatków podnoszących wartość nieruchomości. Nieruchomość została zakupiona bez podatku VAT. Lokal użytkowy jest wynajmowany od momentu zakupu innym podmiotom gospodarczym z tego tytułu Wnioskodawca wystawia faktury VAT. Wnioskodawca planuje w najbliższym czasie dokonać sprzedaży nieruchomości. W złożonym uzupełnieniu wskazano, że wnioskodawca prowadzi od dnia [...] października 1995 r. działalność gospodarczą zajmującą się pozostałym doradztwem w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (PKD 70.22.Z – przeważająca działalność gospodarcza). Jest to jedyny zakres aktualnie wykonywanej działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę. Forma opodatkowania – podatek liniowy - 19 %. (odpowiedź na pytanie dotyczące wskazania pełnego zakresu prowadzonej działalności gospodarczej oraz formy jej opodatkowania). Na przestrzeni lat przeważająca działalność Wnioskodawcy ulegała zmianie, w zależności od aktualnego przedmiotu tej działalności: ( do dnia [...] kwietnia 2020 r. (71.12.Z), ( następnie do dnia [...] lutego 2021 r. (68.20.Z), ( a obecnie od dnia [...] marca 2021 r. (70.20.Z). W styczniu 2006 r. wnioskodawca wraz z żoną dokonali zakupu nieruchomości ? stwierdzenie to odnosi się do zakupu tylko tej jednej nieruchomości opisanej w przedmiotowym wniosku. W tym okresie nie doszło do nabycia przez wnioskodawcę i jego żonę żadnych innych nieruchomości. Przedmiotowy lokal był wynajmowany w ramach prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej. Przychody z najmu lokalu zaliczane były do przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Lokal został nabyty do majątku wspólnego wnioskodawcy i jego żony (małżeńska wspólność majątkowa). W zakresie prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej lokal ten nigdy nie był traktowany ani zaewidencjonowany jako środek trwały. Przedmiotowy lokal wnioskodawca wraz z żoną zakupili z własnych środków i stanowił on ich wspólny majątek prywatny, na zasadach małżeńskiej wspólności majątkowej (współwłasność majątkowa małżeńska). Lokal nie został nabyty do celów prowadzenia przez wnioskodawcę działalności gospodarczej. Został kupiony jako lokata kapitału. Wnioskodawca nie zamierzał prowadzić tam własnej działalności gospodarczej. Cele prywatne oznacza cele niezwiązane z działalnością gospodarczą. Koncepcja wynajęcia przedmiotowego lokalu zrodziła się w czasie późniejszym niż decyzja o jego zakupie. Lokal został wynajęty, a dochód z najmu lokalu stanowił przychód z działalności gospodarczej. Przedmiotowy lokal stanowi odrębną własność i prowadzona jest dla niego odrębna księga wieczysta. Lokal ten nie stanowi towaru handlowego w prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej. Opisany lokal ma charakter użytkowy (niemieszkalny). Przedmiotowy lokal był wynajmowany innym podmiotom, według wiedzy wnioskodawcy dla celów prowadzenia działalności gospodarczej przez te podmioty. Bywały okresy, w których przedmiotowy lokal wynajmowany był 2 lub 3 najemcom. Przedmiotowy lokal nie został nabyty z zamiarem prowadzenia najmu innym podmiotom gospodarczym. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości, które są wynajmowane podmiotom gospodarczym lub osobom fizycznym. Wnioskodawca odmalował przedmiotową nieruchomość, dokonał remontu podłóg oraz renowacji WC. Wskazując we wniosku na utrzymanie standardu lokalu wnioskodawca miał na myśli bieżące nakłady na utrzymanie lokalu w stanie niepogorszonym ponad normalne zużycie. W styczniu 2000 r. i grudniu 2004 r. wnioskodawca dokonał sprzedaży własnych mieszkań. W lutym 2012 r. wnioskodawca dokonał sprzedaży połowy domu, którego był współwłaścicielem, a w grudniu 2018 r. sprzedaży nieruchomości zabudowanej myjnią bezdotykową (sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – faktura VAT). Na moment sprzedaży lokal opisany we wniosku stanowił składnik majątku wspólnego wnioskodawcy i jego małżonki. Przedmiotowy lokal został zbyty w dniu [...] kwietnia 2021 r. Okoliczność ta nastąpiła po złożeniu wniosku w niniejszej sprawie. "Sprzedaż lokalu wykorzystywanego w działalności gospodarczej" dotyczy wyłącznie opisanego we wniosku lokalu. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie, czy kwota uzyskana ze sprzedaży lokalu wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, a nieujętego w ewidencji środków trwałych będzie stanowiła przychód z działalności gospodarczej, czy też nie będzie przychodem z działalności gospodarczej (w ogóle w ujęciu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie przychodem)? Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 lutego 2014 r. o sygn. akt II FPS 8/13, sprzedaż przedmiotowego lokalu nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Na wstępie organ przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.) – dalej jako: "u.p.d.o.f." – mających zastosowanie w sprawie. Wskazał, że ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r. poz. 1328), ustawodawca doprecyzował brzmienie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. i objął jego zakresem skutki podatkowe odpłatnego zbycia wszystkich składników majątku spełniających ustawowe kryteria uznania ich za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, bez względu na to, czy podatnik wpisał je do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też nie. Celem tej zmiany jest wyraźne wskazanie, że zbycie składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności. Dotyczy to składników, które z uwagi na przewidywany okres ich używania krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych, jak również składników, których podatnik - pomimo takiego obowiązku - nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zmiana treści powyższego przepisu wynikała z przyjętej ostatecznie przez sądy administracyjne linii orzeczniczej, ukształtowanej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 8/13. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, poprzednie brzmienie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. obejmowało swoim zakresem przychód z odpłatnego zbycia wyłącznie tych składników majątku, które podatnik wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a nie wszystkich składników majątku. Tym samym, przychód ze sprzedaży składników majątku spełniających ustawową definicję środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, których podatnik nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie stanowił przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, mimo że zbyciu podlegały składniki majątku w rzeczywistości służące tej działalności, a nie celom prywatnym podatnika. Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz powołane przepisy prawa, organ stwierdził, że odpłatne zbycie opisanego lokalu wykorzystywanego przez wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej, który wprawdzie nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jednak spełnia ustawową definicję środka trwałego, będzie skutkować powstaniem przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochód z tytułu zbycia przedmiotowej nieruchomości będzie podlegał opodatkowaniu zgodnie z wybranym przez wnioskodawcę sposobem opodatkowania pozarolniczej działalności gospodarczej. W złożonej skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucając jej niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f., poprzez błędne uznanie, że przychód z odpłatnej sprzedaży nieruchomości należącej do skarżącego i jego żony stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., a w konsekwencji błędne uznanie, że dochód uzyskany z tego tytułu podlega opodatkowaniu w zależności od wybranego przez skarżącego sposobu opodatkowania na dany rok podatkowy. Zdaniem skarżącego, twierdzenie organu, że przychód ze zbycia składnika majątku, który nie został ujęty przez podatnika w ewidencji środków trwałych a jednak stwierdza ustawową definicję środka trwałego, stanowi przychód z działalności gospodarczej jest sprzeczne z wynikami wykładni językowej przepisów art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., w świetle których to przepisów, tylko przychód ze zbycia składnika majątku przedsiębiorcy, który został ujęty w ewidencji środków trwałych, może zostać zaliczony do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Skarżący zauważył, że przytoczone przepisy zawierają dwie przesłanki uznania przychodu ze sprzedaży za przychód z działalności gospodarczej, tj. sprzedaż musi dotyczyć środka trwałego (przesłanka pierwsza), który został ujęty w ewidencji środków trwałych (przesłanka druga). Przesłanki te powinny zostać spełnione łącznie. Dokonując wykładni art. 14 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. organ bezpodstawnie pominął zdaniem skarżącego drugą z przesłanek, która nie została spełniona, gdyż skarżący spornych składników majątkowych nie ujął w ewidencji środków trwałych. To zaś oznacza, że do przychodu z ich zbycia nie znajdują zastosowania przepisy art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy podać, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 15 września 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2021 r. (por. k. 29 akt sądowych). Jednocześnie Skarżący został poinformowany o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem internetowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma i z tej możliwości skorzystał. Oceniając zaskarżoną interpretację z punktu widzenia jej zgodności z prawem Sąd uznał, że nie narusza ona prawa. Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że w styczniu 2006 r. Wnioskodawca wraz z żoną dokonali zakupu nieruchomości (lokalu użytkowego). Lokal ten został zakupiony do majaku wspólnego. W ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej lokal ten był wynajmowany. Przychody z najmu lokalu zaliczane były do przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Lokal traktowany był jako przedmiot majątku osobistego. Nigdy nie był traktowany jako środek trwały. Nigdy nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca nie odliczał amortyzacji, a nakłady remontowe były wyłącznie na utrzymanie standardu lokalu. Nie było wydatków podnoszących wartość nieruchomości. Nieruchomość została zakupiona bez podatku VAT. Lokal użytkowy jest wynajmowany od momentu zakupu innym podmiotom gospodarczym, z tego tytułu Wnioskodawca wystawia faktury VAT. Wnioskodawca sprzedał ten lokal w dniu [...] kwietnia 2021 r. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny czy odpłatne zbycie wskazanej nieruchomości wypełnia dyspozycję art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., a także oceny, oceny, czy przychodem z działalności gospodarczej jest przychód z odpłatnego zbycia składnika majątku, wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej, który został ujęty w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też bez znaczenia dla tej oceny pozostaje fakt, czy taki składnik majątku został do tej ewidencji wprowadzony. Skarżący powołując się na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 8/13, zgodnie z którym w świetle art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f., w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r., nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części lub udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarcza, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f. Skarżący wskazał, że w tym przepisie ustawodawca ustanowił reguły, w oparciu o które do przychodu z działalności gospodarczej zalicza się przychód z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku będących środkami trwałymi, składnikami majątku, o którym mowa w art. 22d ust. 1 u.p.d.o.f.. i składniki majątku, od których podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych, z wyłączeniem składników o określonej wartości początkowej, a także wartościami niematerialnymi i prawnymi. Wobec powyższego Skarżący uznał, że reguły wykładni literalnej wskazują jednoznacznie, że dla kwalifikacji przychodu jako osiągniętego z działalności gospodarczej niezbędne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek: sprzedaż musi dotyczyć środka trwałego, a ponadto ujęcie środka trwałego w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. W ocenie Sądu należy zgodzić się jednakże ze stanowiskiem prezentowanym przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - d) u.p.d.o.f., jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie: - nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, - spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, - prawa wieczystego użytkowania gruntów, - innych rzeczy, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. nie ma jednak zastosowania do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 tej ustawy – nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności gospodarczej i dniem ich zbycia nie upłynęło sześć lat (por. art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f.). Jednocześnie zgodnie z art. 10 ust. 3 u.p.d.o.f., przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Jak trafnie zauważył organ z powyższego wynika, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, mógł zostać zaliczony do źródła przychodów, określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., spełnione muszą zostać co najmniej dwie podstawowe przesłanki: - taki składnik majątku nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej, - nieruchomość nie może być nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej działalności. W art. 14 u.p.d.o.f. ustawodawca uregulował kwestię przychodów z działalności gospodarczej. Zgodnie z jego ust. 2 pkt 1 lit. a) przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Należy podkreślić, na co zwrócił również uwagę organ w wydanej interpretacji, że przepis ten w powyższym brzmieniu obowiązuje od dnia 1 stycznia 2015 r. i ma zastosowanie do przychodów uzyskanych ze zbycia środków trwałych po 31 grudnia 2014 r. Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż wskazany we wniosku lokal użytkowy stanowi środek trwały w rozumieniu powyższego przepisu. Wobec wykorzystywania tego lokalu do prowadzonej działalności gospodarczej, nie ulega wątpliwości, że jako środek trwały w rozumieniu art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. podlegał on ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W tej sytuacji, skoro lokal, o którym mowa był składnikiem majątku wykorzystywanym w prowadzonej działalności gospodarczej i jako środek trwały podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f.), to przychód z odpłatnego jej zbycia zasadnie organ interpretacyjny uznał za przychód ze źródła, jakim jest działalność gospodarcza. Należy także zwrócić uwagę, że art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. przed zmianą, tj. przed 1 stycznia 2015 r., wymagał do uznania przychodu ze zbycia nieruchomości za przychód z działalności gospodarczej ujęcia tej nieruchomości w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 8/13 uznał, że odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2004 r. nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. Jednakże po 31 grudnia 2014 r. warunek ujęcia w ewidencji zmieniono na warunek podlegania ujęciu w ewidencji, co stanowi zasadniczą różnicę. W zawartym w uzasadnieniu projektu tej nowelizacji (por. druk sejmowy nr 2330/VII kad., s. 32) wskazano, że ma ona charakter doprecyzowujący, a jej celem jest wyraźne wskazanie, że zbycie składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności i dotyczy m. in. składników, których podatnik - pomimo takiego obowiązku – nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Treść analizowanego przepisu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r., w kontekście uzasadnienia projektu oraz zestawienia brzmienia art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. obowiązującego do dnia 31 grudnia 2014 r. i od dnia 1 stycznia 2015 r. w ocenie Sądu bez wątpienia prowadzi do wniosku, że dla uznania przychodu ze zbycia środka trwałego wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej jako przychodu z działalności gospodarczej bez znaczenia jest czy środek trwały, o którym mowa został ujęty w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, istotne jest to czy podlegał on ujęciu w takiej ewidencji. Pogląd ten zyskał też aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego przy uwzględnieniu przez ten Sąd zmiany brzmienia art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. z dniem 1 stycznia 2015 r. (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1139/17). Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. T. Wójcik H. Adamczewska-Wasilewicz J. Szulc