II SA/Kr 1068/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. H. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 27 marca 2013 r. nr LXX/1007/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bieńczyce – Osiedle" postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Niewątpliwie zaskarżona uchwała z 2013 r. została uchwalona przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarżący został wezwani do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie dołączył kopię pisma z dnia 9 października 2020 r., skierowanego do Prezydenta Miasta Krakowa, w którym to piśmie zwrócił się "o interpretację poprawności zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (...). Skarżący wyjaśnił, że w związku z zakwalifikowaniem w zaskarżonej uchwale działki nr [...] obr. [...] (na której znajduje się zamieszkały przez niego budynek wielorodzinny) do terenów usług (U.11) tereny te nie są objęte ochroną przed hałasem, co jest bardzo uciążliwe dla mieszkańców. Prezydent Miasta Krakowa zakwalifikował to pismo jako wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu pismo to nie nosi cech wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Mimo braku szczegółowego uregulowania formy tego środka prawnego, nie ulega wątpliwości, że powinien on być sformułowany w sposób nie budzący wątpliwości. Nie każde zastrzeżenie do obowiązujących przepisów prawa miejscowego można zakwalifikować jako wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Z jego treści musi jasno wynikać zamiar zaskarżenia uchwały. Okoliczność ta nie pozbawia skarżącego prawa wniesienia takiego środka w przyszłości, a następnie skutecznego wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skoro zaś skarżący na obecnym etapie sprawy nie wyczerpał koniecznego środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi, to jego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.