I SA/Gd 757/07

SENTENCJA Dnia 13 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 13 września 2007 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. – N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia należnego podatku akcyzowego postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania J. S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...] określającą kwotę należnego podatku akcyzowego ciążącego na towarze w postaci samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...], numer nadwozia [...], dopuszczonego do wolnego obrotu według zgłoszenia celnego numer [...] z dnia [...]. Jak wynika z akt sprawy decyzja Dyrektora Izby Celnej, wraz z pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 maja 2007 r. W dniu 21 czerwca 2007 r. w urzędzie pocztowym zostało nadane pismo zawierające skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei przepis art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 maja 2007 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia skargi do Sądu upływał w dniu 20 czerwca 2007 r. W związku z tym uznać należało, że składając w dniu 21 czerwca 2007 r. w urzędzie pocztowym pismo zawierające skargę, skarżąca uczyniła to po upływie ustawowego terminu. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt. 3 oraz § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę.