I GZ 410/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Po 479/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, objętym zażaleniem postanowieniem z 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Po 479/18, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odmówił S. J. uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z [...] lipca 2018 r. pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając wniosek napisał, że skarżąca jest osobą starszą, utrzymująca się wyłącznie z emerytury w wysokości 1.300 zł, samotnie zamieszkującą i schorowaną (zastawka serca) i będącą pod stałą opieką lekarzy specjalistów (w szczególności kardiologa). Uiszczenie kwoty prawie 2.500 zł stanowi dla skarżącej bardzo duże obciążenie i to w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie zaskarżonej decyzji nie jest jeszcze zakończone. Ponadto skarżąca potrzebuje stale leków, w tym gliceryny, celem regulacji niskiego ciśnienia krwi i prawidłowego działania zastawki. Nadto skarżąca musi utrzymywać dom w którym mieszka, gdzie rachunki oscylują na poziomie 800 zł miesięcznie. Ponadto zbliżający się sezon grzewczy wymaga zakupu opału (węgla), którego ceny znacznie wzrosły. Pełnomocnik wskazał, że koszt ogrzewania w sezonie grzewczym wynosi ok 3.000 zł i to przy bardzo oszczędnym sposobie ogrzewania. Pełnomocnik ocenił, że wykonanie zaskarżonej decyzji z pewnością spowoduje niemożność uiszczania na bieżąco stałych opłat. Także słaba kondycja fizyczna skarżącej może ulec diametralnemu pogorszeniu, jeśli pozbawiona zostanie możliwości zakupu odpowiednich leków. Sąd I instancji podkreślił, że nie zostały należycie wykazane okoliczności, które przemawiają za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zawodowy pełnomocnik nie udokumentował bowiem żadnego z argumentów zaprezentowanych we wniosku. W szczególności wniosek nie został opatrzony żadnymi dokumentami potwierdzającymi sytuację finansową skarżącej. Sąd nie może zatem zweryfikować twierdzeń zawartych we wniosku, w tym jednoznacznie ustalić dysproporcji pomiędzy kwotą której zwrotu zażądano od skarżącej, a przychodami miesięcznymi skarżącej i deklarowanymi wydatkami. Sąd zaznaczył, że w aktach administracyjnych nie było żadnych informacji dotyczących sytuacji finansowej skarżącej. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc prezentowaną wcześniej argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 w łącznej wysokości 2390,22 zł. W zaskarżonym postanowieniu WSA uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia w tej sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dokonana przez WSA ocena jest prawidłowa. Aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja kwoty 2390,22 zł może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do jej sytuacji majątkowej. Bez porównania tych dwu wartości nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia skarżącej, że w jej przypadku zapłata wspomnianej kwoty może rzeczywiście doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W tym zakresie nie może być wystarczające oświadczenie, że skarżąca znajduje się w złej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Z tego względu za prawidłową należy uznać ocenę WSA, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w tej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślenia na koniec wymaga, że w zażaleniu pełnomocnik skarżącej podnosi tożsamą argumentację jak we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uwzględniając przy tym, iż Sąd I instancji dokładnie wskazał, że brak dokumentacji złożonej w sprawie uniemożliwia zweryfikowanie twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.