I SA/Ol 351/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Andrzej Brzuzy po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 17 maja 2022 r., nr 2801-IOD.4102.23.2022 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. oddala skargę. UZASADNIENIE R. N. (dalej jako podatnik, strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Olsztynie skargę na postanowienie z 17 maja 2022 r. nr 2801-IOD.4102.23.2022 Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej DIAS) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.. Z motywów postanowienia i przedłożonych akt podatkowych wynika, że podatnik wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej NUS) w Kętrzynie z 7.06.2021 r. nr 2809-SPO.4102.16.2020 określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie [...] zł. W toku postępowania odwoławczego pismem z 18.01.2022 r. wypowiedział się w sprawie materiałów dowodowych (karty nr 1-12 teczki akt organu dot. wniosku o zawieszenie). Zwrócił się m.in. o zawieszenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do czasu rozpatrzenia zagadnienia wstępnego – wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) prawomocnych wyroków w sprawach ze skarg kasacyjnych od wyroku WSA w Olsztynie: - z 14 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/OI 375/21 w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w postanowieniach z 30 listopada 2020 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec 2012 r., kwiecień, maj, lipiec, listopad 2013 r. oraz luty, marzec, czerwiec 2015 r., a także - z 9 września 2021 r. sygn. akt I SA/OI 515/21 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowań podatkowych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia prawidłowości sprostowania błędu pisarskiego, co do którego orzekał WSA w Olsztynie w ww. wyroku sygn. akt I SA/OI 375/21 (str. 12-16 pisma, k. 5 verte-7v). Podatnik, podniósł, że dopiero w toku powyższych postępowań sądowoadministracyjnych zostanie rozstrzygnięte czy postępowanie podatkowe, a tym samym postępowanie odwoławcze zostało prawidłowo wszczęte pod względem formalnym, co ma istotne znaczenie dla dalszego toku czynności w sprawie. DIAS postanowieniem z 5 kwietnia 2022 r. nr 2801-IOD.4102.28.2021, odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji NUS w Kętrzynie z 7.06.2021 r. nr 2809-SPO.4102.16.2020, określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.. Powołał w sentencji art. 201 § 1 pkt 2 w związku z art. 216 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), dalej o.p.. W oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 o.p. wskazał, że rozstrzygnięcie przez NSA spraw w zakresie prawidłowości postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej oraz prawidłowości postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania, nie jest konieczne dla kontynuowania sprawy odwoławczej, a zatem nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa we wskazanym przepisie. Pełnomocnik strony złożył zażalenie na ww. postanowienie z 5 kwietnia 2022 r.. Wniósł o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zawieszenie wskazanego postępowania podatkowego. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 201 § 1 pkt 2 o.p., jak też art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 o.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Wskazał, że postępowanie powinno być zawieszone do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. wydania przez NSA wyroków w ww. sprawach sygn. akt I SA/OI 375/21 i I SA/OI 515/21. Postanowienie DIAS z 5 kwietnia 2022 r. narusza przepisy art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 i art. 215 § 1 o.p., zawiera bowiem błędne uzasadnienie faktyczne i prawne, które nie spełnia przesłanek ustawowych. Organ podatkowy błędnie przyjął, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające odmowę zawieszenia postępowania podatkowego. DIAS postanowieniem z 17 maja 2022 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 221 § 1 w związku z art. 239 o.p.. W uzasadnieniu organ wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny, czy w świetle art. 201 § 1 pkt 2 o.p. istniały w sprawie przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Przedstawił treść art. 201 § 1 o.p.. Opisał pojęcie "zagadnienia wstępnego" wskazując na poglądy doktryny i podał, że od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania jest niedopuszczalne. DIAS nie dopatrzył się wystąpienia zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie. Stwierdził, że rozstrzygnięcie przez NSA kwestii prawidłowości postanowień dotyczących sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu wszczynającym postępowanie podatkowe, nie determinuje zakończenia postępowania odwoławczego. Rozstrzygnięcie postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie nie jest uzależnione - w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p. - od wyniku postępowania toczącego się przed NSA w sprawie sprostowania błędu pisarskiego w postanowieniu wszczynającym postępowanie podatkowe. Dostrzeżona i sprostowana z urzędu pomyłka polegała na braku umieszczenia w rubrum postanowienia Numeru Identyfikacji Podatkowej (NIP) podatnika. Nie było jednak wątpliwości co do jego tożsamości. Jest to zatem jedynie pomyłka powstała przy redagowaniu tekstu. Ocena zasadności dokonanego sprostowania również nie może w żaden sposób wpłynąć na kwestie materialnopodatkowe w prowadzonym przez tutejszy organ postępowaniu odwoławczym. DIAS stwierdził, że rozpatrywana przez niego kwestia sprostowania oczywistej omyłki, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p., skutkującego zawieszeniem postępowania. Prawidłowość rozstrzygnięcia DIAS została potwierdzona przez WSA w Olsztynie, który wyrokiem z 9 września 2021 r. sygn. akt I SA/OI 515/21, oddalił skargi podatnika. Strona skarżąca złożyła skargę kasacyjną od ww. wyroku. Organ odwoławczy uznał, że dokonanie przez NSA oceny prawidłowości wydanego postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług do czasu wydania prawomocnego postanowienia dotyczącego zażalenia na postanowienie NUS w sprawie sprostowania oczywistej omyłki, nie dość, że nie ma znaczenia dla wymiaru podatku, to przede wszystkim ocena ta nie musi poprzedzać rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Przedmiotowe zagadnienie wynikło w trakcie postępowania toczącego się przed organem podatkowym, ale nie dotyczyło jego istoty. Postanowienia miały za przedmiot sprawy poboczne, proceduralne. Ustawa regulująca postępowanie podatkowe nie zawiera postanowień uzależniających wydanie rozstrzygnięcia kończącego sprawę co do istoty od prawomocnego zakończenia wszelkich wynikłych w trakcie sprawy sporów. Ustawa ta przewiduje natomiast osobny tryb wzruszania rozstrzygnięć organów podatkowych w razie wystąpienia uchybień proceduralnych już po wydaniu takiej decyzji. DIAS stwierdził na tle powyższego, że nie miał podstaw formalnych, ani faktycznych do zawieszania postępowania podatkowego. Nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 o.p., dokonanie przez NSA oceny prawidłowości wydanego postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania podatkowego. DIAS za bezzasadny uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 i art. 215 § 1 o.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie. W zaskarżonym postanowieniu nie brakuje bowiem elementów wymienionych w ww. przepisach. Przedmiotowy akt zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a jego treść wskazuje na fakty istotne z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia. Wskazana jest także data wydania postanowienia oraz organ, który je wydał. Strona została oznaczona w sposób umożliwiający jej identyfikację. W skardze na postanowienie DIAS z 17 maja 2022 r. do tut. sądu, podatnik wniósł o uchylenie w całości postanowień wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 o.p., art. 201 § 1 pkt 2 o.p. i art. 217 § 1 i 2 o.p. - poprzez niewłaściwe zastosowanie. W treści skargi podatnik sprecyzował, że naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 o.p. polega na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia DIAS z 5 kwietnia 2022 r., podczas gdy zarzuty zawarte w zażaleniu uzasadniały uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zawieszenie postępowania odwoławczego. Natomiast art. 201 § 1 pkt 2 o.p. naruszono poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnej odmowie zawieszenia postępowania podatkowego w niniejszej sprawie, mimo że powinno być zawieszone do czasu rozpatrzenia zagadnienia wstępnego – wydania przez NSA prawomocnych wyroków w sprawach o sygn. akt I SA/Ol 375/21 oraz I SA/Ol 515/21. Skarżący podał, że za zawieszeniem postępowania odwoławczego w powyższej sprawie przemawiają względy pragmatyczne, a więc wykładnia funkcjonalna przepisu art. 201 § 1 pkt 2 o.p.. Przedstawił fragmenty wyroków NSA z 2 października 2019 r. sygn. akt II GSK 503/19 i WSA w Olsztynie z 9 października 2019 r. sygn. akt I SA/OI 459/19. Podniósł, że zaskarżone postanowienia DIAS z 5 kwietnia 2022 r. i 17 maja 2022 r. naruszają przepisy art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 i art. 215 § 1 o.p., zawierają bowiem błędne uzasadnienia faktyczne i prawne, które nie spełniają przesłanek ustawowych. Organ podatkowy błędnie przyjął, że wystąpiły przesłanki uzasadniające odmowę zawieszenia postępowania podatkowego. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zarządzeniem z 8 listopada 2022 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Olsztynie skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów (k. 23 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), Sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.". Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a.. Zgodnie z tymi przepisami sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. DIAS nie naruszył bowiem przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do przesądzenia prawidłowości rozstrzygnięcia w kwestii nieuznania przedstawionych przez skarżącego okoliczności za spełniające przesłanki zawieszenia postępowania podatkowego. W ocenie skarżącego postępowanie odwoławcze powinno być zawieszone do czasu wydania przez NSA prawomocnych orzeczeń w sprawach ze skarg kasacyjnych od wyroków WSA w Olsztynie wydanych w ww. sprawach o sygn. akt I SA/OI 375/21 i I SA/OI 515/21. Dlatego zaskarżone i poprzedzające je postanowienie DIAS, dotyczące odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie podatkowej, miały w ocenie podatnika naruszać przepisy art. 201 § 1 pkt 2 o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Dopiero bowiem w toku powyższych postępowań sądowoadministracyjnych zostanie rozstrzygnięte czy postępowanie podatkowe, a tym samym postępowanie odwoławcze zostało prawidłowo wszczęte pod względem formalnym, co ma istotne znaczenie dla dalszego toku czynności w sprawie. DIAS nie podzielił tego stanowiska, a konstatacja ta jest, zdaniem Sądu, w pełni uzasadniona. Stosownie do art. 233 § 1 pkt 1 o.p., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 o.p., organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W myśl art. 217 § 1 i 2 o.p. postanowienie zawiera: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jego wydania; 3) oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego; 7) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Jak stanowi art. 219 o.p. - do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, art. 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. Odnosząc się do kwestii spornej w sprawie, powstałej na tle interpretacji art. 201 § 1 pkt 2 o.p. podnieść należy, że zarówno doktryna, jak i orzecznictwo, interpretując przesłanki zawarte w przywołanym przepisie, wskazują na konieczność zaistnienia ścisłego związku między zagadnieniem wstępnym a sprawą główną. Sąd orzekający w niniejszej sprawie aprobuje stanowisko, że zagadnienie wstępne to zagadnienie materialnoprawne [wyrok NSA z 14 lutego 2001 r. sygn. akt III SA 3226/99; wyrok NSA z 2 listopada 1999 r. sygn. akt II SA/Kr 78/98 – te oraz inne orzeczenia powołane w uzasadnieniu, dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA): http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Treścią takiego zagadnienia może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku, zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne, od rozstrzygnięcia których uzależnione jest rozpatrzenie sprawy administracyjnej. Artykuł 201 § 1 pkt 2 o.p. pozwala na wyodrębnienie czterech istotnych elementów składających się na konstrukcję zagadnienia wstępnego: 1) wyłania się ono w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (zob. P. Pietrasz w: L. Etel (red), R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stchurski, K. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Tom II, Procedury podatkowe. Art. 120-344, Warszawa 2022, s. 640). Przez określenie zagadnienia wstępnego należy rozumieć pewną kwestię o charakterze otwartym, jeszcze nieprzesądzoną, której treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne (zob. B. Graczyk, O niektórych zagadnieniach prejudycjalności w orzecznictwie administracyjnym, "Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego. Nauki Humanistyczno-Społeczne" 1965, z. 38, s. 91). Z zagadnieniem wstępnym, zwanym też kwestią wstępną lub prejudycjalną, mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ lub sąd. Jeżeli "zagadnienie" wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego [zob. wyrok NSA w Łodzi z 25 listopada 2003 r. sygn. akt I SA/Łd 970/03 (niedostępne w bazie CBOSA), jak też wyrok NSA z 28 czerwca 2022 r. sygn. akt III FSK 396/22]. Odnosząc poczynione rozważania do ustalonego stanu faktycznego sprawy sąd nie dopatrzył się wystąpienia zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie dotyczące sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postępowaniu wszczynającym postępowanie podatkowe stanowiącego "źródło" sporu w zawisłej przed tut. sądem sprawie, nie determinuje zarówno zakończenia postępowania podatkowego, jak i postępowania odwoławczego w sprawie podatkowej. Przypomnieć w tym miejscu należy, że owa dostrzeżona i sprostowana z urzędu pomyłka polegała na braku umieszczenia w rubrum postanowienia Numeru Identyfikacji Podatkowej (NIP) podatnika. Nie było jednak wątpliwości co do jego tożsamości. Jest to zatem jedynie pomyłka powstała przy redagowaniu tekstu. Ocena zasadności dokonanego sprostowania również nie może w żaden sposób wpłynąć na kwestie materialnopodatkowe. Prawidłowość sprostowania wskazanej omyłki potwierdził wyrok WSA w Olsztynie z 14 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 375/21. Natomiast okoliczność, że prawomocne rozstrzygnięcie kwestii słuszności sprostowania omyłki nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania podatkowego, WSA w Olsztynie stwierdził już w wyroku z 9 września 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 515/21. Wskazane wyroki WSA w Olsztynie z 14 lipca 2021 r. i z 9 września 2021 r. zostały zaskarżone w drodze skargi kasacyjnej do NSA. Poglądy wyrażone w tych orzeczeniach, które Sąd w pełni podziela, przekładają się również na brak zasadności zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie podatkowej na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p.. Na tle przytoczonych wyżej tez orzecznictwa sądów administracyjnych podnieść należy, że wskazane we wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego okoliczności nie dość, że nie miały znaczenia dla wymiaru podatku, to przede wszystkim ich ocena nie musiała poprzedzać rozpatrzenia sprawy. Przedmiotowe zagadnienie, które było już przedmiotem postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a obecnie oczekuje na rozpoznanie przez NSA, wynikło w trakcie postępowania, ale nie dotyczyło jego istoty. Co więcej przedmiotem postanowień badanych obecnie w toku postępowania sądowadministracyjnego są sprawy poboczne, proceduralne. Ustawa regulująca postępowanie podatkowe nie zawiera postanowień uzależniających wydanie rozstrzygnięcia kończącego sprawę co do istoty od prawomocnego zakończenia wszelkich wynikłych w trakcie sprawy sporów. Ustawa ta przewiduje natomiast osobny tryb wzruszania rozstrzygnięć organów podatkowych w razie wystąpienia uchybień proceduralnych już po wydaniu takiej decyzji. Reasumując, DIAS nie miał podstaw formalnych ani faktycznych do zawieszania odwoławczego postępowania podatkowego. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 o.p. należy uznać za chybiony, a DIAS zasadnie utrzymał postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania. Na uwzględnienie nie zasługują ponadto pozostałe podniesione w skardze zarzuty. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena odmowy zawieszenia postępowania. Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je rozstrzygnięcie zawierają wszelkie przewidziane przez przepis art. 217 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 210 § 4 i art. 219 o.p. elementy. Sporządzone uzasadnienie jest logiczne, spójne i kompletne, poddaje się ponadto merytorycznej kontroli sądowej. Na tle przedstawionej powyżej oceny sądu co do zgodności z prawem zaskarżonych w niniejszej sprawie postanowień DIAS, nie sposób stwierdzić naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 o.p.. Naruszenie to skarżący postuluje uznając za właściwe jedynie zawieszenie postępowania odwoławczego przez organ. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..