I OZ 1799/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu dnia 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09 o odmowie dokonania wykładni wyroku tego Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił dokonania wykładni wyroku tego Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09, wskazując w uzasadnieniu, że okoliczności podniesione przez skarżącego we wniosku o wykładnię wyroku w istocie stanowią zarzuty, które mogłyby stanowić co najwyżej podstawę środka zaskarżenia wyroku, nie dotyczą natomiast wątpliwości co to treści wyroku lub jego uzasadnienia. Zarówno treść sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. jak i jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości, w sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia, jak również motywy jakimi kierował się Sąd. Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł K. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność dokonania wykładni wyroku tego Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09, albowiem treść orzeczenia sformułowana jest w sposób jasny i klarowny i nie budzi żadnych wątpliwości co do rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom K. J. przedstawiona przez niego we wniosku i później zażaleniu argumentacja stanowi w istocie polemikę z rozstrzygnięciem oraz uzasadnieniem wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący poprzez wniosek o wykładnię orzeczenia próbuje wyrazić swoje niezadowolenie z zapadłego w sprawie orzeczenia, co jest niedopuszczalne w tym trybie i możliwe było jedynie poprzez zaskarżenie wyroku, czego jednak K. J. nie uczynił. W niniejszej sprawie nie zachodzą więc przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni, wskazane w art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369). Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.