I SA/Wa 1008/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 30 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenia rodzinne postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE R. G. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] uchylającą w całości własną decyzję z dnia [...] października 2009 r. nr [...] i odmawiającą przyznania świadczeń rodzinnych. Wniesiona skarga nie została opatrzona podpisem skarżącego. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 29 lipca 2011 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez podpisanie skargi. Z datownika pocztowej placówki oddawczej znajdującego się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru powyższego wezwania potwierdzonego własnoręcznym podpisem przez skarżącego wynika, że wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącemu najpóźniej w dniu 20 sierpnia 2011 r., tj. w dacie zwrotu do Sądu przez oddawczą placówkę pocztową potwierdzenia odbioru wezwania. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 29 sierpnia 2011 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie uczynił zadość wezwaniu, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z powyższych względów Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.