I OZ 489/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 486/22 o odrzuceniu skargi A.P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 12 maja 2022 r., nr RPS-II.8642.40.2022 w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 486/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę A.P. (dalej "skarżący") na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 12 maja 2022 r., nr RPS-II.8642.40.2022 w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że decyzją z dnia 12 maja 2022 r. nr RPS-II.8642.40.2022 Wojewoda Łódzki orzekł o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego przez skarżącego za okres od dnia [...] września 2015 r. do dnia [...] lipca 2016 r. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu 23 maja 2022 r., natomiast skarga na powyższą decyzję została złożona w dniu 23 czerwca 2022 r. (termin do złożenia skargi upływał w dniu 22 czerwca 2022 r.). Sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 83 § 3 P.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W ocenie Sądu I instancji, skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., z uwagi na złożenie jej po upływie terminu do jej wniesienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. W uzasadnieniu wskazał, że pouczenie znajdujące się w piśmie przewodnim było dla niego niezrozumiałe, dlatego też skontaktował się z urzędem uzyskując informację, iż termin na wniesienie skargi do sądu wynosi miesiąc, tzn. od dnia 23 maja 2022 r. do dnia 23 kwietnia 2022 r. Skarżący podniósł również, że sprawa trwa już ponad 8 lat i podczas tego czasu nie otrzymał on wynagrodzenia za pracę w firmie [...], a dodatkowo został obciążony zwrotem zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący wskazał ponadto, że jego stan zdrowia od 2016 r. uległ znacznemu pogorszeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie tego terminu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest fakt uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia skargi. Będącą przedmiotem zaskarżenia decyzję doręczono skarżącemu w dniu 23 maja 2022 r., a zatem termin do wniesienia na nią skargi upływał z dniem 22 czerwca 2022 r. Skarga została natomiast nadana w dniu 23 czerwca 2022 r. (data stempla pocztowego k. 3 akt sądowych). W tak zakreślonym stanie sprawy wskazać należy, że Sąd I instancji dokonał oceny dopuszczalności wniesionej skargi i w sposób prawidłowy na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił. Odnosząc się natomiast do wskazanych w zażaleniu argumentów obrazujących nieznajomość przez skarżącego procedur w tym prawidłowego obliczenia terminu do złożenia skargi podnieść należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że nikt nie może się skutecznie powoływać na nieznajomość prawa. Tym samym nieznajomość, czy niezrozumienie przepisów prawa procesowego nie możne być uznawana za usprawiedliwioną przeszkodę, uniemożliwiającą dokonanie czynności, gdyż już ze swej istoty jest ona zawiniona przez stronę (zob. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OZ 320/22). Wskazać trzeba, że skoro wydana w niniejszej sprawie decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 23 maja 2022 r., to bez wątpienia 30-dniowy termin do złożenia skargi upływał z dniem 22 czerwca 2022 r. Dlatego też twierdzenia skarżącego "mam miesiąc czyli potraktowałem że od 23 maja 2022 r. do 23 kwietnia 2022 r." nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem zakres wskazanych dat wynosi łącznie 31 dni, natomiast termin do wniesienia skargi wynosi 30, o czym skarżący został również w sposób prawidłowy pouczony. Ponadto, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, skarżący nie złożył w niniejszej sprawie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, co mogłoby ewentualnie stanowić o jego przywróceniu i rozpoznaniu merytorycznym skargi. Pozostałe, podniesione w zażaleniu argumenty pozostają bez wpływu na ocenę zasadności zastosowania art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wyjaśnić bowiem należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w której Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie, czy przepisy, na podstawie których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.