II GSK 942/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 877/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 18 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 877/20 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] ([...]) w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdu. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., na wniosek A. Sp. z o.o. w S. (dalej także: spółka lub skarżąca), przyznał jej wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od [...] listopada 2008 r. do [...] marca 2012 r. w wysokości 2.326,01 zł. Postanowienie zostało wydane z uwzględnieniem zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 594/17. Spółka, wnioskiem z [...] czerwca 2020 r., zwróciła się o zwrot wydatków związanych z dozorem pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w wysokości 6.132,19 zł. Uzasadniając żądanie, podała, że wnioskowana kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą przyjętą przez organ jako łączny koszt parkowania pojazdu tj. 8.459,20 zł, a faktycznie przyznanym wynagrodzeniem za przechowywanie pojazdu w wysokości 2.326,01 zł. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie, działając m.in. na podstawie art. 102 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, ze zm.; dalej także w skrócie u.p.e.a.), postanowieniem z [...] lipca 2020 r. odmówił zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdu. Spółka wniosła zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skoro spółka nie wykazała w żaden sposób faktu poniesienia kosztów oraz nie przedstawiła sposobu ich kalkulacji, to brak podstaw do uwzględnienia jej wniosku. Organ pierwszej instancji wezwał spółkę do wskazania i udokumentowania koniecznych wydatków poniesionych przy przechowywaniu pojazdu oraz przedstawienia sposobu ich wyliczenia. W odpowiedzi spółka wyjaśniła, że w związku z upływem czasu nie posiada dokumentów źródłowych dotyczących poniesionych kosztów przechowywania pojazdu. Jej zdaniem, wysokość poniesionych nakładów została już wyliczona w postępowaniu dotyczącym wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu marki [...]. Podniosła, że organ ustalił w trakcie postępowania średnie koszty przechowywania pojazdu zawierające zarówno wydatki związane z przechowywaniem, jak i wynagrodzenie przechowawcy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że warunkiem niezbędnym zwrotu poniesionego wydatku jest jego uprzednie poniesienie i udokumentowanie. Skoro spółka w żaden sposób nie wykazała faktu poniesienia kosztów oraz nie przedstawiła sposobu ich kalkulacji, mimo, że została wezwana przez organ do uzupełnienia wniosku, to brak jest podstaw do przyznania zwrotu kosztów związanych z dozorem pojazdu. W skardze na powyższe postanowienie spółka podniosła, że to organ obciąża obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zaś brak możliwości przedstawienia dowodów przez stronę nie zwalnia organu z przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro, w myśl art. 102 § 2 u.p.e.a., zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru następuje na wniosek dozorcy, to na nim ciąży obowiązek dowiedzenia, jakie wydatki poniósł. To dozorca powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, a także przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Kalkulacja poniesionych kosztów powinna natomiast opierać się na dowodach, a więc dokumentach potwierdzających okoliczność poniesienia przez stronę opisanych przez nią wydatków. W interesie przedsiębiorcy leży więc należyte udokumentowanie poniesionych wydatków. Wydatki te muszą być konkretne oraz odnosić się do danego dozorcy i przedmiotu objętego dozorem, a tym samym realiów danej sprawy. Nie mogą to być zatem przeciętne wydatki związane z dozorowaniem pojazdu, lecz rzeczywiście poniesione. Sąd podkreślił, że co do zasady koszty dozorowania obejmują wynagrodzenie i wydatki, jednakże ustalenie tych kosztów i udziału w nich wynagrodzenia nie dowodzi wysokości wydatków, jakie faktycznie poniosła skarżąca. Sposób ustalenia wysokości wynagrodzenia nie może mieć żadnego przełożenia na żądanie zwrotu wydatków koniecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zauważył, że organ, z uwagi na przedmiot postępowania oraz rodzaj okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ma ograniczone możliwości zgromadzenia z urzędu stosownego materiału dowodowego. To skarżąca wie, jakie wydatki poniosła i z reguły to ona jest także dysponentem ewentualnego materiału dowodowego w tym zakresie. Upływ czasu, mimo że może utrudniać zgromadzenie niezbędnej dokumentacji, nie może stanowić okoliczności zwalniającej skarżącą z wykazania zasadności swojego żądania. Skarżąca jest podmiotem, który profesjonalnie prowadzi działalność w zakresie przechowywania pojazdów, a zatem powinna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami, jakie wynikną z nieprzedstawienia dowodów będących w jej wyłącznej dyspozycji. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 102 § 2 u.p.e.a. polegające na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, które prowadziło do nieuwzględnienia skargi przy akceptacji przez Sąd pierwszej instancji jako rzekomo prawidłowych istotnych naruszeń zasad prowadzenia postępowania w przedmiocie orzeczenia o zwrocie koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru; 2. które w konsekwencji doprowadziło do dokonania przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 w związku z art. 77 w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez przyjęcie, że ze zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie spełniła wymogów przyznania kosztów dozoru, podczas gdy skarżąca przedstawiła zarówno wysokość poniesionych wydatków, jak i sposób ich obliczania, w efekcie czego, nie można mówić o prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego; 3. art. 7b k.p.a. przez jego niezastosowanie przez Sąd w toku kontroli działalności administracji publicznej w trybie art. 3 § 1 p.p.s.a. w obliczu pominięcia przez Sąd okoliczności ustalenia w prawomocnym postanowieniu przez organ podatkowy wysokości wydatków poniesionych w związku z przedmiotowym dozorem pojazdu oraz naruszenie słusznego interesu skarżącej jako obywatela; 4. art. 8 k.p.a. przez jego niezastosowanie przez Sąd w toku kontroli działalności administracji publicznej w trybie art. 3 § 1 p.p.s.a. w obliczu pominięcia przez Sąd okoliczności, że organ przerzucił na skarżącą całość ciężaru dowodowego w postępowaniu, podczas gdy kreuje to wystąpienie znacznej nieproporcjonalności stron; 5. art. 77 k.p.a. przez jego niezastosowanie przez Sąd w toku kontroli działalności administracji publicznej w trybie art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego i pominięcie przez Sąd okoliczności wskazania przez skarżącą wysokości wydatków poniesionych w związku z dozorem, czego dotyczyły wymienione wydatki oraz sposób ich obliczania przy podaniu łącznego wynagrodzenia za dozór; 6. to jest art. 145 § 1 pkt a) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. polegające na dokonaniu przez Sąd niewłaściwej kontroli zaskarżonego orzeczenia i jego nieuchyleniu. Zarzut ten ma charakter następczy i jest skutkiem zarzutów wyżej opisanych. Spółka wniosła o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji, względnie o zmianę wyroku poprzez uchylenie postanowienia organu I i II instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto Spółka zrzekła się prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym zgodnie z wnioskiem strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, mając na uwadze, że wnosząca ten środek odwoławczy spółka zrzekła się rozprawy, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie nie zażądał jej przeprowadzenia. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego, w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badać, czy w sprawie wystąpiły inne, niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej wniesionej przez A. Sp. z o.o. zostały podniesione jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co oznacza, że skarżący zaakceptował stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgłoszenie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, co do zasady, powinno nawiązywać do przebiegu postępowania sądowoadministracyjnego, a w związku z tym konieczne jest powołanie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którym uchybił wojewódzki sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie ten warunek został spełniony jedynie częściowo, a to z uwagi na sposób ujęcia zarzutów sformułowanych w pkt 2-5 petitum skargi kasacyjnej. Skarżąca zarzuciła między innymi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 w związku z art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) poprzez "dokonanie przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych w sprawie". W związku z tym należy zauważyć, że wojewódzki sąd administracyjny zasadniczo nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, zatem nie ustala jej stanu faktycznego, gdyż należy to do organu administracji publicznej. Wobec tego należy zauważyć, że chociaż skarżąca powołała właściwe przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), to nieprawidłowo określiła na czym polegało naruszenie, którego dopuścił się Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze uzasadnienie skargi kasacyjnej, uznał, że omawiany zarzut w istocie dotyczy wadliwie przeprowadzonej kontroli zaskarżonego postanowienia z powodu niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez organ administracji art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i nieuchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W skardze kasacyjnej podniesiono także zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z zasadami postępowania administracyjnego tj. zasadą współdziałania organów administracji publicznej (art. 7b k.p.a.) i zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz art. 77 § 1 k.p.a. stanowiącym o obowiązku zgromadzenia przez organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (pkt 3-5 petitum skargi kasacyjnej). Powołany w wymienionych zarzutach art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce, gdyby Sąd pierwszej instancji wykroczył poza swoje kompetencje, zastosował środek nieprzewidziany w ustawie bądź uchylił się od obowiązku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1301/16; 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18; 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 3208/18). Tymczasem skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie "(...) w toku kontroli działalności administracji publicznej w trybie art. 3 § 1 PPSA (...)". Sposób sformułowania tych zarzutów i ich uzasadnienie prowadzą natomiast do wniosku, że skarżąca w istocie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji, że kontrolując zaskarżone postanowienie nie dostrzegł naruszenia przez organ administracji art. 7b, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Dodać należy, że sama skarżąca podnosząc zarzuty z pkt 1 i 6 petitum skargi kasacyjnej przyznała, że Sąd pierwszej instancji nie uchylił się od kontroli zaskarżonej decyzji, a jedynie nie przeprowadził jej we właściwy sposób, bo zastosował art. 151 p.p.s.a. zamiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., aprobując naruszenie przez organ szeregu przepisów postępowania i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, w pierwszym rzędzie należy zauważyć, że podstawę prawną postanowienia odmawiającego skarżącej zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdu stanowił art. 102 § 2 u.p.e.a. Powołany przepis, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, przewiduje, że organ egzekucyjny przyznaje na wniosek dozorcy, złożony w terminie miesiąca od dnia ustania dozoru, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Z art. 102 § 2 u.p.e.a. wynika, czego skarżąca nie zakwestionowała, że chodzi o zwrot wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Jak stwierdził Sąd pierwszej instancji organ prawidłowo przyjął, że strona skarżąca nie wykazała i nie udokumentowała w dostateczny sposób wysokości poniesionych wydatków, co w konsekwencji musiało skutkować wydaniem postanowienia odmawiającego zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Ocena Sądu jest w pełni uzasadniona. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzają w istocie do podważenia powyższego stanowiska i koncentrują się wokół kwestii wadliwie, zdaniem skarżącej, dokonanych ustaleń stanu faktycznego i błędnej oceny dowodów, co uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym z treści art. 102 § 2 u.p.e.a. wynika, że obowiązkiem wnoszącego o zwrot wydatków jest ich szczegółowe wykazanie i udokumentowanie, natomiast organ w toku postępowania dokonuje oceny przedłożonej dokumentacji, stwierdza, czy poniesione wydatki były konieczne i na podstawie tak dokonanych ustaleń wydaje stosowne postanowienie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca została wezwana przez organ do wykazania i udokumentowania poniesionych wydatków, czego jednak nie uczyniła, poprzestając na twierdzeniu, że wysokość wydatków wynika z postanowienia przyznającego skarżącej wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu. To stanowisko skarżącej jest jednak błędne, co zauważyły organy administracji, a Sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował. Powoływane przez skarżącą postanowienie z [...] stycznia 2018 r. Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie, przyznające jej wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu, określiło bowiem jedynie udział wynagrodzenia w ogólnych kosztach parkowania pojazdu. Koszty te zostały zaś ustalone na podstawie obowiązujących stawek za parkowanie i nie mogą one być utożsamiane z wydatkami koniecznymi, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a., a które udokumentować musi wnioskodawca. Zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że skarżąca, pomimo wezwania, nie wykazała i nie udokumentowała poniesionych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, co uniemożliwiło organowi wydanie postanowienia uwzględniającego żądanie strony. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, to na dozorcy spoczywa obowiązek wykazania poniesionych koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad danym pojazdem, gdyż to jemu jako dysponentowi ewentualnego materiału dowodowego w tym zakresie jest wiadome, jakie konieczne wydatki poniósł. Niedopuszczalne jest, aby w sytuacji, gdy dozorca nie dostarcza dowodów na okoliczność poniesionych wydatków, ciężar dowodowy w tym zakresie przerzucony był w całości na organ (zob. wyrok NSA z 18 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2933/17, dostępny na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tego rodzaju sprawach organ jest oczywiście zobowiązany do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednak dla ustalenia wszystkich okoliczności sprawy konieczne jest współdziałanie wnioskodawcy z organem. W świetle przedstawionej argumentacji za niezasadne należało uznać postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. Jak już wspomniano w sprawach dotyczących zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru organ przeprowadza postępowanie dowodowe korzystając z dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, obrazujących poniesione wydatki. W rozpoznawanej sprawie, wobec postawy skarżącej, która twierdziła, że przedstawianie przez nią dokumentów źródłowych nie jest konieczne dla ustalenia wysokości poniesionych wydatków z uwagi na to, że zostały one wyliczone w postępowaniu w sprawie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu, zasadne było wydanie postanowienia odmawiającego zwrotu wydatków. Prawidłowa również jest ocena Sądu pierwszej instancji, że załatwiające sprawę organy nie naruszyły również art. 7b k.p.a., który dotyczy współdziałania organów w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Ustanowiony w powołanym przepisie obowiązek organów administracji publicznej współdziałania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy w niezbędnym do tego zakresie, skarżąca niesłusznie utożsamia z obowiązkiem wiążącego przyjęcia w rozpoznawanej sprawie, że wskazany przez organ podatkowy łączny koszt parkowania po odjęciu wynagrodzenia za dozór, stanowi kwotę wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty skargi kasacyjnej jako niezasadne i na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804, ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny, ustalając należne koszty postępowania kasacyjnego, uwzględnił, że pełnomocnik organu, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji, sporządził, w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a., odpowiedź na skargę kasacyjną.