I OZ 1875/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 550/16 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 550/16 o odmowie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 550/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie M. N. na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 550/16 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełniania braków formalnych skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. W uzasadnieniu podał, że skarżący pismem z dnia 23 maja 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem organu administracji, skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 550/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2016 r. (k. 42). W zakreślonym terminie skarżący wniósł zażalenie, na którym to piśmie umieścił dwa znaki opłaty sądowej, o wartości 50 zł każdy (k. 45). Zarządzeniem z dnia 5 września 2016 r. zwrócono skarżącemu znaki opłaty sądowej i wezwano do uiszczenia wpisu od zażalenia, w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193) oraz do uzupełnienia braku formalnego, poprzez nadesłanie jednego odpisu zażalenia (k. 44, 51-54). W zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu zaznaczono, że kwotę wpisu należy uiścić w kasie Sądu lub na wskazany rachunek bankowy Sądu (k. 51). Sąd I instancji podał, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, odpisy obu zarządzeń, opatrzone stosownymi pouczeniami, zostały doręczone na adres skarżącego poprzez niepodjętą, a dwukrotnie awizowaną przesyłkę. Jako dzień doręczenia, zgodnie z adnotacją na przesyłce, Sąd przyjął dzień 20 września 2016 r., na podstawie art. 73 § 4 w zw. z § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej P.p.s.a. Oznacza to, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu oraz do uzupełnienia braku formalnego minął z dniem 27 września 2016 r. Z pisemnej informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu wynika, że do dnia 14 października 2016 r. opłata nie wpłynęła (k. 59). Z akt wynika, że nie został także uzupełniony brak formalny zażalenia. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 219 § 2 P.p.s.a., opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W związku z tym unormowaniem nie ma możliwości skutecznego uiszczania wpisu znakami opłaty sądowej, tak jak przed sądami powszechnymi. Sąd ten podkreślił, że art. 219 § 2 P.p.s.a. w tym zakresie był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. SK 11/05, (Dz. U. Nr 45, poz. 322), stwierdził, że jest on zgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W zażaleniu M. N. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia w ten sposób, że organ właściwy rozpozna zażalenie na postanowienie z dnia 23 sierpnia 2016 roku, sygn. akt IV SA/Po 550/16 o odmowie przywrócenia terminu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i przyznanie należnych kosztów niniejszego postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw na rzecz skarżącego, w tym kwoty 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, tj.: 1) art. 73 § 4 w zw. z § 1 P.p.s.a., poprzez uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 września 2016 r. poprzez dwukrotnie awizowaną przesyłkę, podczas gdy w błędny sposób wskazano adres skarżącego, tj. ul. Gnieźnieńską [...], 61 - 021 Poznań, mimo iż skarżący zwrócił się pisemnie w prośbą o kierowanie korespondencji na adres: ul. Bolesława Chrobrego [...], 61 - 681 Poznań; 2) art. 67 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 70 P.p.s.a., poprzez niewłaściwe podjętą próbę doręczenia korespondencji skarżącemu, polegające na błędnym ustalenie adresu korespondencji skarżącego. W uzasadnieniu podniesiono, że podstawowym zagadnieniem jest to, czy w sprawie zostało dokonane w sposób prawidłowy doręczenie zastępcze określone w art. 73 P.p.s.a. Uzależnione jest ono od spełnienia ustawowych przesłanek przepisem tym określonych. Po pierwsze, musi zachodzić niemożność dokonania doręczenia właściwego w trybie art. 67 § 1 P.p.s.a., tj. na adres wskazany jako właściwy do doręczania korespondencji. Następnie, winno nastąpić złożenie pisma w urzędzie pocztowym albo urzędzie gminy na okres 7 dni. Przesłanką trzecią jest umieszczenie zawiadomienia w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Ostatnią z wymaganych dla prawidłowego doręczenia przesłanek jest upływ ustalonego czasu, na który przesyłkę złożono. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, nie mógł skorzystać z zastępczych form doręczenia korespondencji skarżącemu, gdyż nie podjął on w sposób należyty próby doręczenia korespondencji w trybie art. 67 § 1 P.p.s.a., tj. na adres wskazany jako właściwy do doręczania korespondencji. Dopiero bowiem bezskuteczna próba doręczenia pisma we wspomnianym trybie pozwala na skorzystanie z form zastępczych. A zatem, jeżeli poczta od początku kierowana była na zły adres, to doręczenie zastępcze nie było prawnie skuteczne, gdyż nie nastąpiło. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Zgodnie natomiast z art. 73 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że niezasadnie Sąd I instancji uznał, iż wezwanie do uzupełnienia braków formalnych poprzez nadesłanie jednego odpisu zażalenia oraz wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia było skarżącemu doręczone prawidłowo w dniu 20 września 2016 r. w trybie art. 73 P.p.s.a. Wezwanie Sądu I instancji skierowane do skarżącego w wykonaniu zarządzenia z dnia 5 września 2016 r. zostało bowiem przesłane na dotychczasowy adres skarżącego (ul. Gnieźnieńska [...], 61-021 Poznań), w sytuacji, gdy w piśmie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (wniosek o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi) skarżący wskazał adres do korespondencji, tj.: ul. B. Chrobrego [...], 61-681 Poznań, który powinien być uwzględniony przy doręczaniu skarżącemu pism. W konsekwencji nie można było uznać wezwania przesłanego na nieaktualny adres za doręczone prawidłowo, co skutkować musi przyjęciem, że termin do usunięcia wskazanych w wezwaniu braków przedmiotowego zażalenia, nie rozpoczął biegu. Brak było więc podstaw do odrzucenia zażalenia z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jego braków formalnych wskazanych w zarządzeniu z dnia 5 września 2016 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.