III OSK 4432/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 października 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 371/20 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Z. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 13 października 2020 r. II SA/Lu 371/20, oddalił skargę R. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z [...] maja 2020 r. nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu w ramach prawa pomocy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. S. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.: 1. art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. to jest nienależyte uzasadnienie wyroku polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz nie odzwierciedlenie oceny zarzutów skargi w uzasadnieniu wyroku; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym świadczonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji. Powodem oddalenia skargi kasacyjnej jest fakt, że postawione w niej zarzuty, oparte na drugiej podstawie kasacyjnej, są zupełnie abstrakcyjne i w żaden sposób nie odnoszą się do konkretnych okoliczności tej sprawy. Autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. twierdzi, że Sąd I instancji przedstawił w uzasadnieniu wyroku stan sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, ale nie wskazuje w żaden sposób (także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej), na czym ta niezgodność ze stanem rzeczywistym miałaby polegać. Z tego powodu odniesienie się do tak postawionego zarzutu nie jest możliwe, pomijając już fakt, że "Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego" (wyrok NSA z 6.10.2021 r. III OSK 3962/21, LEX nr 3246849). Natomiast okoliczność, dlaczego Sąd I instancji uznał żądaną informację za informację przetworzoną, jasno wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Z tymi ustaleniami skarga kasacyjna w ogóle nie polemizuje i przede wszystkim nie pada w niej zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowiska Sądu I instancji o informacji przetworzonej i braku szczególnego interesu publicznego po stronie skarżącego nie da się więc w ogóle zweryfikować. Drugi aspekt naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. miałby zaś polegać na tym, że Sąd I instancji nie odzwierciedlił oceny zarzutów skargi w uzasadnieniu wyroku. Zauważyć zatem należy, że "Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nie odniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby sąd pierwszej instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze" (wyrok NSA z 21.10.2021 r. II OSK 3233/18, LEX nr 3257875). Jakie zarzuty skargi pominął Sąd I instancji oraz jaki mogło to mieć wpływ na wynik sprawy, skarga kasacyjna już nie wskazuje, poprzestając na abstrakcyjnym przywołaniu wybranych orzeczeń na tle art. 141 § 4 p.p.s.a. To samo dotyczy zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Na uzasadnienie tego zarzutu wskazano jedynie, że "rzetelna analiza i ocena powołanych okoliczności i dowodów niechybnie mogły doprowadzić do stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organy administracji przy dokonywaniu ustaleń faktycznych szeregu przepisów o charakterze proceduralnym, w tym art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i w konsekwencji uwzględnienie skargi." Rzecz w tym jednak, że skarga kasacyjna nie powołuje żadnych "okoliczności i dowodów", które powinny doprowadzić Sąd I instancji do uwzględnienia skargi, a (jak wspomniano już wcześniej) zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w kontekście błędnego określenia żądanej przez skarżącego informacji publicznej jako informacji przetworzonej (taka konkluzja wynika z końcowego zdania uzasadnienia skargi kasacyjnej) w ogóle nie został postawiony. Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy orzeka zaś Sąd I instancji, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.