V SA/Wa 1049/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] znak [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji o przyznaniu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania; oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez R. R. jest postanowienie z dnia ... marca 2011 r. nr ..., którym Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora W. Oddziału Regionalnego ARiMR w P. z dnia ... stycznia 2011 r. nr ... wstrzymujące wykonanie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. z dnia ... listopada 2010 r. nr ... o przyznaniu skarżącemu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia ... czerwca 2007 r. Kierownik BP ARiMR w T. odmówił przyznania R. R. pomocy finansowej z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2006. Po rozpoznaniu odwołania strony Dyrektor W. OR ARiMR w P. decyzją z dnia ... kwietnia 2008 r. uchylił ww. decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu ... czerwca 2008 r. R. R. złożył do Kierownika BP ARiMR wniosek o zawieszenie postępowania "w sprawie dopłat za 2006 r.". Organ ten postanowieniem z dnia ... czerwca 2008 r. zawiesił na wniosek strony postępowanie w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2006 r. Postępowanie zostało następnie na wniosek strony podjęte postanowieniem Kierownika BP ARiMR z dnia ... września 2010 r. W dniu ... września 2010 r. Kierownik BP ARiMR wezwał stronę do złożenia wyjaśnień nieścisłości wykrytych w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2006. W odpowiedzi na powyższe wezwanie R. R. złożył korektę wniosku. Następnie w dniu ... listopada 2010 r. Kierownik BP ARiMR przyznał R. R. płatności ONW na rok 2006 w wysokości ... zł. Pismem z dnia ... stycznia 2011 r. Dyrektor OR ARiMR w P. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie unieważnienia decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia ... listopada 2010 r. o przyznaniu stronie płatności z uwagi na wydanie tej decyzji po upływie terminu określonego w art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. nr 229, poz. 2273 z późn. zm.). Postanowieniem z dnia ... stycznia 2011 r. Dyrektor W. OR ARiMR w P. działając na podstawie art. 159 §1 w zw. z art. 156 §1 pkt 2, art. 157 §1 i 2 oraz art. 126 k.p.a. wstrzymał wykonanie ww. decyzji z dnia ... listopada 2010 r. Organ stwierdził, że producentowi rolnemu przyznano płatności niezgodnie z przepisami prawa krajowego. Kierownik BP ARiMR nie był bowiem władny do wydania decyzji z ... listopada 2010 r. ze względu na upływ terminu wskazanego w art. 5 ust. 3a ww. ustawy o wspieraniu, zgodnie z którym pomoc jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2008 r. W związku z upływem tego terminu Kierownik BP ARiMR powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania stronie płatności. W zażaleniu na powyższe postanowienie R. R. podniósł w szczególności, że w postanowieniu z dnia ... czerwca 2008 r. o zawieszeniu postępowania wskazano, że zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg wszystkich terminów przewidzianych w k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania strony Prezes ARiMR postanowieniem z dnia ... marca 2011 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia ... stycznia 2011 r. podtrzymując zawartą w nim argumentację. Dodatkowo Prezes ARiMR podkreślił, że na skutek wydania postanowienia z dnia ... czerwca 2008 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania płatności ONW za 2006 r. rzeczywiście uległy wstrzymaniu wszystkie terminy, ale określone w k.p.a. Postanowienie to nie mogło natomiast wstrzymać biegu terminu określonego w art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. R. wniósł o uchylenie postanowienia Prezesa ARiMR z dnia ... marca 2011 r. i poprzedzającego je postanowienia z dnia ... stycznia 2011 r. W uzasadnieniu skargi nie zawarł zarzutów odnoszących się bezpośrednio do zaskarżonych postanowień. Wskazał natomiast w szczególności, że w dniu ... czerwca 2008 r. Kierownik BP ARiMR wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania, a postanowienie to stało się prawomocne. Podniósł również, że w dniu ... lutego 2011 r. Dyrektor W. OR ARiMR w P. wydał decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika BP ARiMR z ... listopada 2010 r., a skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym kontrola ta obejmuje stan faktyczny i prawny na dzień wydania decyzji. Stwierdzić należy, że powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Dokonując oceny należy ustalić, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania, nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Wskazać należy, że rozstrzygnięcie ‘’w granicach danej sprawy’’ oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. postanowienie NSA z 23 października 2007 r., sygn. akt I GSK 2218/06). Wobec powyższego przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezesa ARiMR z ... marca 2011 r. oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora W. OR ARiMR w P. z dnia ... stycznia 2011 r., mocą którego wstrzymano wykonanie decyzji Kierownika BP ARiMR w T. z dnia ... listopada 2010 r. o przyznaniu skarżącemu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. W ocenie Sądu postanowienia te zostały wydane zgodnie z prawem. Postawę prawną do wydania powyższych postanowień stanowił w szczególności art. 159 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 §1 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że organ wydający postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji nie musi mieć pewności co do istnienia kwalifikowanego naruszenia prawa, wystarczy gdy w powyższym zakresie poweźmie uzasadnione przypuszczenie. Oznacza to również, że organ stosując ten przepis nie musi dowodzić, że w sprawie wystąpiła konkretna podstawa do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Warszawie z 22.01.2008 r., I SA/Wa 1735/07 i wyrok NSA z 11.03.2010 r. I OSK 725/09). W niniejszej sprawie jako podstawę do ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika BP ARiMR wskazano art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie organów zaistniało bowiem prawdopodobieństwo, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. po upływie terminu określonego w art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. nr 229, poz. 2273 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem pomoc jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2008 r. Decyzja przyznająca skarżącemu płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 została natomiast wydana w dniu ... listopada 2010 r., czyli po upływie tego terminu. W ocenie Sądu powyższe okoliczności poważnie uzasadniały przypuszczenie, że decyzja Kierownika BP ARiMR w T. z dnia ... listopada 2010 r. jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną wskazaną w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. To z kolei uprawniało organ właściwy do stwierdzenia nieważności ww. decyzji, tj. Dyrektora W. OR ARiMR w P. do wstrzymania wykonania tej decyzji na podstawie art. 159 §1 k.p.a. Podsumowując wskazać należy, że kontrolowane postanowienia zawierają zgodne z prawem rozstrzygnięcia, jak również prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne z wyjaśnieniem podstawy prawnej orzeczenia. Sąd nie dopatrzył się ponadto innych naruszeń, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a tylko takie uchybienia, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stanowią podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.