II GSK 1927/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku C. C. B. Sp. z o.o. w K. o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej C. C. B. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2194/20 w sprawie ze skargi C. C. B. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r., oddalił skargę C. C. B. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Spółka C. C. B., w dniu 15 października 2021 r., po wniesieniu skargi kasacyjnej od wskazanego powyżej wyroku, złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. W uzasadnieniu strona wskazała, ze wyegzekwowanie nałożonej decyzją kary spowoduje upadłość spółki, a zatem nieodwracalne skutki. Skarżąca wskazała, że jest w bardzo złej sytuacji finansowej, na dowód czego przedłożyła rachunek zysków i strat za rok 2020, podnosząc przy tym, że rok 2021 sytuacji tej nie polepszył. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2020 r., nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze, w świetle wniosku strony oraz przedłożonych wraz z nim dowodów, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do stwierdzenia, przede wszystkim zaś oceny, czy istotnie na dzień złożenia żądania zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, wobec strony może ziścić się przesłanka wyrządzenia stronie wykonaniem zaskarżonej decyzji znacznej szkody. Skarżąca spółka w ramach swojego wniosku podnosi bowiem wyłącznie, że wykonanie decyzji nakładającej na nią karę pieniężną w kwocie 16.425,63 zł. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia może spowodować nieodwracalny skutek w postaci upadłości. Stanowisko to oparte jest na twierdzeniu, że spółka jest w bardzo złej sytuacji finansowej, co obrazuje przedłożony przez stronę wraz z wnioskiem Rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r. Strona podnosi przy tym, że rok 2021 r. nie polepszył sytuacji finansowej spółki. Analiza przedłożonego Rachunku zysków i strat oraz bilansu spółki za rok 2020 w istocie, mając na uwadze wysokość nałożonej na stronę kar, wskazuje, że jej wyegzekwowanie mieć może co najmniej niebagatelny pływ na kondycję finansową spółki. Jednakże na uwadze mieć należy, że wniosek został złożony w dniu 15 października 2021 r., a więc przeszło 10 miesięcy od okresu, jakiego dotyczą złożone przez stronę wraz z wnioskiem dokumenty. Zauważyć przy tym należy, że strona formułując twierdzenie, że "Sytuacja za rok 2021 nie polepszyła się.", nie wskazała, tak w motywach, jak i za pośrednictwem odpowiednich dowodów, że w istocie jej sytuacja finansowa w przeciągu tych 10 miesięcy 2021 roku nie uległa poprawie. Brak jakichkolwiek dokumentów obrazujących stan finansowy skarżącej w bieżącym 2021 roku, jak również brak jakiegokolwiek szerszego uargumentowania powołanego stanowiska czyni niemożliwym dokonanie obiektywnej oceny wpływu wykonania decyzji na stronę, w tym oceny czy istotnie konieczność uiszczenia rzeczonej kary może spowodować lub co najmniej prowadzić do upadłości spółki. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.