I OSK 280/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt II SAB/Ol 63/18 w sprawie ze skargi [...] S.A Oddział w [...] na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wydania odpisu decyzji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 30 października 2018 r., II SAB/Ol 63/18, po rozpoznaniu skargi [...] S.A. Oddział w [...] na bezczynność Wójta Gminy [...] w wydaniu odpisu decyzji: (I) zobowiązał Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku skarżącej Spółki z [...] lipca 2017 r. w terminie 14 dni; (II) stwierdził, że bezczynność Wójta Gminy [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; (III) orzekł o wymierzeniu Wójtowi Gminy [...] grzywny w wysokości 1000 zł; (IV) zasądził koszty postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wójt Gminy [...]. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 73 § 2 i art. 74 § 2 k.p.a. – polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie dokonując kontroli legalności działań Wójta Gminy [...] dokonał błędnej interpretacji akt sprawy, które doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, pominięcia przez WSA w Olsztynie, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek Skarżącej spółki pismem z [...] sierpnia 2017 r., pominięcia że pismem z [...] września 2017 r. skarżąca spółka dokonała zmiany wniosku i wniosła o przeprowadzenie postępowania mającego na celu odtworzenie akt i odtworzenie decyzji Naczelnika Gminy [...] z [...] czerwca 1982 r., nr [...]; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. polegającym na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że w toku czynności związanych z rozpatrzeniem wniosku złożonego przez skarżąca spółkę doszło do rażącego naruszenia art. 35 § 3 k.p.a., mimo że skarżąca spółka otrzymała odpowiedz na swój wniosek po miesiącu i 3 dniach; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że w przedmiotowym postępowaniu doszło do rażącego naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej, mimo że Wójt Gminy [...] pismem z [...] sierpnia 2018 r. odpowiedział na wniosek skarżącego z [...] lipca 2017 r. informując go, że nie odnaleziono decyzji, o którą on wnioskował, nie wyjaśnienia na czym polegało w ocenie Sądu rażące naruszenie zasady wynikającej z art. 8 k.p.a.; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. – ze względu na niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku swojego stanowiska, z jakich przyczyn Sąd uznał, że Wójt Gminy [...] popełnił bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, nie wyjaśnienia na czym polegało w ocenie Sądu rażące naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2335 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna jako sformalizowany środek prawny wymaga spełnienia prawem określonych warunków, a nade wszystko poprawnego określenia podstaw i zarzutów kasacyjnych. Sąd II instancji nie ma możliwości modyfikowania błędów tego typu, gdyż może dokonywać weryfikacji skarżonego wyroku tylko w granicach wyznaczonych przez stronę. W niniejszej sprawie trzy pierwsze zarzuty, postawione w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), oparte zostały na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z innymi przepisami k.p.a. Tymczasem podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji nie stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., lecz art. 149 § 1 pkt 1, § 1a i § 2 p.p.s.a., co jasno wynika z treści rozstrzygnięcia i uzasadnienia wyroku. Norma odniesienia została więc określona w skardze kasacyjnej w sposób wadliwy, co uniemożliwiało jej uwzględnienie w oparciu o te zarzuty. Zauważyć trzeba tylko jeszcze (odnośnie powołanych w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. norm dopełnienia), że w przypadku żądania wydania z akt sprawy odpisu decyzji ze stwierdzeniem jej ostateczności, obowiązkiem organu było albo spełnienie żądania strony – jeśli organ uznałby, że spełnione są warunki z art. 73 § 2 k.p.a., albo wydanie postanowienia, o jakim mowa w art. 74 § 2 k.p.a. Żadna z tych sytuacji nie zaistniała w niniejszej sprawie do czasu wydania wyroku przez Sąd I instancji. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej pismo z [...] sierpnia 2017 r. nie było postanowieniem, o jakim mowa w art. 74 § 2 k.p.a., gdyż nie zawierało rozstrzygnięcia o odmowie wydania uwierzytelnionego odpisu decyzji, lecz tylko informację o jej nieodnalezieniu w archiwum. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy jest wydanie postanowienia z [...] listopada 2018 r. (czyli już po wyroku Sądu I instancji), o czym jest mowa w pkt 4 uzasadnienia skargi kasacyjnej. W kwestii zaś ewentualnej niewłaściwości Wójta Gminy [...] w tej sprawie, skarga kasacyjna nie zawiera żadnego zarzutu, który wskazywałby na naruszenie konkretnej normy prawnej. Nie polega też na prawdzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. ze względu na niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku rozstrzygnięcia w zakresie rażącego charakteru bezczynności Wójta Gminy [...] oraz tego, na czym polegało, w ocenie Sądu I instancji, rażące naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej. To drugie nie było elementem rozstrzygnięcia, a jedynie konsekwencją uznania, że organ dopuścił się bezczynności, która miała charakter rażący. O rażącym charakterze bezczynności organu świadczy zaś – zdaniem Sądu I instancji – czas trwania postępowania ("niemalże rok"), brak zintensyfikowanych działań zmierzających do jak najszybszego załatwienia sprawy, czego tłumaczyć nie mogą wątpliwości, co do normy prawnej, jaka powinna zostać zastosowana w danej sprawie. O tym wszystkim jest mowa na stronie 5 uzasadnienia wyroku, a zatem Sąd I instancji uzasadnił swoje stanowisko w zakresie rozstrzygnięcia o rażącym charakterze bezczynności. Za pomocą art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można natomiast kwestionować trafności takiego stanowiska. Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.