II SA/Gl 661/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. (dalej: "organ I instancji"), decyzją z dnia [...] r., nr [...] w sprawie [...], działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1397, w skrócie: "ustawa") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. 2020 r. nr 256 z późn. zm., w skrócie: "k.p.a."), orzekł o wymeldowaniu L.K. (dalej: "skarżąca") z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. [...] w K. Od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła odwołanie zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w sposób dobrowolny opuściła stałe miejsce pobytu przy ul. [...] w K. W konsekwencji uznanie, że została spełniona przesłanka zawarta w art. 35 ustawy umożliwiająca podjęcie decyzji o wymeldowaniu, podczas gdy została zmuszona do jego opuszczenia wbrew swej woli. Wojewoda Śląski (dalej: "organ II Instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. W motywach uzasadnienia argumentował, że w jego ocenie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 35 ustawy, tj. opuszczenie przez skarżącą lokalu położonego w K. przy ul. [...], bowiem lokal ten nie stanowi dla niej miejsca koncentracji życia codziennego i nie jest miejscem jej stałego pobytu. Wskazał, że wnioskiem z dnia 7 maja 2018 r. M. S. zwrócił się do organu I instancji o wymeldowanie skarżącej z pobytu stałego w lokalu, bowiem nie przebywa w nim już od 27 marca 2018 r. Poinformował, że jest właścicielem tego lokalu, który jest pusty. Skarżąca była w nim lokatorem i jest dla niego osobą obcą. Do wniosku o wymeldowanie dołączył kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] r. sygn. akt [...], zgodnie z którym M. S. przysądzono spółdzielcze własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu. Następnie organ II instancji podał, że w trakcie postępowania meldunkowego P. i R. Z. złożyli do organu I instancji pismo, w którym poinformowali, że z dniem [...] r. zostali nowymi właścicielami tego lokalu. Dodatkowo zaznaczył, że w toku postępowania organ I instancji podejmował działania na rzecz ustalenia adresu pobytu skarżącej, tj. wystąpił do Sądu Rejonowego w G. [...] Wydziału Cywilnego o wskazanie adresu korespondencyjnego skarżącej podanego przez nią w trakcie sprawy o sygn. akt [....] oraz skierował wniosek do [...] Wydziału Rodzinnego i Nieletnich tego Sądu o ustanowienie dla skarżącej - jako nieobecnego uczestnika postępowania - kuratora. W związku z uzyskaniem 28 lutego 2019 r. wiedzy o aktualnym adresie korespondencyjnym skarżącej w K., organ I instancji przesłał tamże korespondencję za pośrednictwem funkcjonariusza Komisariatu [...] Policji w K., w której poinformował o wszczęciu postępowania w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Korespondencja została odebrana przez upoważnionego pracownika Kancelarii Adwokackiej. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że w dniu 13 sierpnia 2019 r. do organu I instancji wpłynęło pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą adwokatowi M. K. Na okoliczność faktów wskazanych we wniosku organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Organ II instancji podzielił zaprezentowany pogląd, że doszło do spełnienia przesłanki określonej w art. 35 ustawy, tj. do opuszczenia przez skarżącą spornego lokalu. Sama skarżąca w odwołaniu nie kwestionowała jego opuszczenia i fakt ten potwierdzają również przeprowadzone przez pracowników organu I instancji oględziny. Ponadto, w trakcie oględzin w lokalu obecny był jego właściciel, który wyjaśnił do protokołu, że skarżąca nie zamieszkuje tam od momentu zakupu przez niego lokalu, tj. od [...] r. i nie posiada do niego kluczy oraz nie ponosi żadnych kosztów związanych z mieszkaniem. Organ II instancji zaznaczył, że zeznania obecnego właściciela są spójne z treścią wniosku o wymeldowanie skarżącej złożonego przez poprzedniego właściciela tego lokalu, który poinformował, że skarżąca nie przebywa w miejscu pobytu stałego od dnia 27 marca 2018 r. Powołał się również na treść postanowienia Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] r. sygn. akt [...], z którego wynika, ze ograniczone prawo rzeczowe w postaci spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu zostało prawomocnie przysądzone na rzecz M. S. (prawomocność od dnia 28 lutego 2018 r.). Postanowienie o przysądzeniu własności jest tytułem wykonawczym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości i opróżnienia znajdujących się w niej pomieszczeń. Tym samym [...] r. skarżąca utraciła prawo do zamieszkiwania w lokalu. Odnosząc się do kwestii braku dowolności w opuszczeniu lokalu organ II instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącej pomimo prawidłowych wezwań Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta K. do złożenia wyjaśnień w sprawie opuszczenia lokalu, nie stawił się w wyznaczonym terminie, nie brał udziału w oględzinach lokalu oraz nie zapoznał się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, a także nie udowodnił, że opuszczenie lokalu nie nosi cech (znamion) dobrowolności. Również skarżąca w odwołaniu nie podała przyczyn, z których opuszczenie lokalu było niedobrowolne, nie przedstawiła dodatkowych okoliczności oraz dokumentów na ich potwierdzenie. W związku z powyższym organ II instancji przyjął, że bezspornym jest, że przedmiotowy lokal nie stanowi dla skarżącej miejsca koncentracji życia codziennego i nie jest miejscem jej stałego pobytu. W ocenie organu II instancji, organ I instancji zapewnił skarżącej czynny udział w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), zawiadomił pełnomocnika skarżącej o wszczęciu i zakończeniu postępowania, oraz o prawie zapoznania się z materiałami dowodowymi zebranymi w sprawie, jak również wezwał do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego i rzeczywistego udziału w tych czynnościach (art. 79 § 1 i 2 k.p.a.). Podkreślił, że chociaż zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a., to na organie prowadzącym postępowanie ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie oznacza to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do skutków niekorzystnych dla strony. Skarżąca oraz jej pełnomocnik w żaden sposób nie dowiedli, że opuszczenie przez nią lokalu było niedobrowolne, oraz że nie nosi znamion trwałości. Skarżąca utraciła prawo do przebywania w lokalu w wyniku prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w G., a obecnie lokalem tym dysponuje nowy właściciel, koncentrując w nim swoje sprawy życiowe. Organ II instancji zaakcentował, że skarżąca co najmniej od miesiąca marca 2018 r. nie koncentruje swoich spraw życiowych w tym lokalu, wobec czego utrzymywanie jej stałego zameldowania w tym lokalu stanowiłoby fikcję meldunkową i prowadziłoby do obejścia ustawy. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie obu wydanych w przedmiotowej sprawie decyzji, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przekonaniu, że skarżąca w sposób dobrowolny opuściła miejsce stałego pobytu, a co za tym idzie uznanie, że została spełniona przesłanka z art. 35 ustawy umożliwiająca podjęcie decyzji o wymeldowaniu, podczas gdy wbrew swej woli była zmuszona do jego opuszczenia. Ponadto, zaskarżona decyzja narusza art. 61 § 1, art. 140 w związku z art. 144 k.p.a., poprzez nie rozpatrzenie w całości zarzutów odwołania w części dotyczącej umożliwienia skarżącej udziału w przedmiotowym postępowaniu, jak też nierozważenie w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik argumentował, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu powinno być następstwem ustalenia nie tylko zamiaru zerwania więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, ale również czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, powinna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Do okoliczności wskazujących na wolę swobodnego opuszczenia lokalu przez daną osobę należeć będą np. sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Zdaniem pełnomocnika skarżąca nie opuściła lokalu dobrowolnie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji organu II instancji z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r., w której orzeczono o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. [...] w K., Sąd, nie dopatrzył się przy jej wydaniu takiego naruszenia prawa, które w świetle przywołanego powyżej przepisu, uzasadniałoby jej uchylenie. Sąd podzielił w całości ustalenia stanu faktycznego dokonane przez oba organy administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań, a także podzielił ich argumentację. Podstawę prawną powyższych decyzji stanowiły przepisy wskazanej już wcześniej ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r. poz. 1397, dalej w skrócie, jak dotychczas: "ustawa"), w szczególności jej art. 35, który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Z treści przywołanych przepisów wynika, że obowiązek wymeldowania powstaje w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania, a działanie takie związane jest z koniecznością utrzymania aktualnych wpisów w ewidencji ludności. Warto w tym miejscu przywołać - wyrażone co prawda na gruncie przepisów poprzedniej ustawy - z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ale zachowujące nadal aktualność - stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w kwestii charakteru i celu obowiązku meldunkowego oraz ewidencji ludności, zaprezentowane w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. o sygn. akt K 20/01 (publ. Dz. U. z 2002 r. nr 78, poz. 716), w którym wskazano, że niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji RP za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki. Ponadto, w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Mając na uwadze treść art. 28 ust. 4 ustawy oraz zaprezentowane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić należy, że celem instytucji wymeldowania jest przede wszystkim zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji m.in. dotyczące zameldowania na pobyt stały, są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Natomiast pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego - w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy - jest zatem spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 851/09 i wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Go 30/20, są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej: "CBOS"). W judykaturze wskazuje się, że przez przesłankę trwałości opuszczenia lokalu należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2308/19, CBOS). Z kolei przez dobrowolność rozumie się nie tylko opuszczenie lokalu z własnej woli, tj. bez przymusu, ale także sytuację, w której, niezależnie od okoliczności opuszczenia lokalu, opuszczający lokal nie podejmuje żadnych działań zmierzających do przywrócenia możliwości przebywania w lokalu. O takim opuszczeniu lokalu można mówić także wówczas, gdy osoba, która opuściła lokal wskutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (tj. wbrew własnej woli), nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że prowadzone przez organy administracji postępowanie wyjaśniające w sprawie dotyczącej wymeldowania każdorazowo musi być nakierowane na ustalenie, czy opuszczenie przez daną osobę lokalu nosi cechy trwałości i dobrowolności. W ocenie Sądu, za podstawę przyjęcia, iż dana osoba nie opuściła stałego miejsca zameldowania nie może być przy tym samo oświadczenie zainteresowanej osoby, w którym stwierdza ona, że dane miejsce stanowi nadal jej centrum życiowe. Winno ono być potwierdzone obiektywnymi okolicznościami faktycznymi związanymi z daną konkretną sprawą. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zdaniem Sądu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy został przez organy administracji obu instancji zebrany w sposób wystarczający, a przyjęte ustalenia faktyczne, istotne z punktu widzenia wydania decyzji orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego, wynikały z prawidłowo przeprowadzonej oceny zgromadzonych w toku postępowania dowodów. Sąd w pełni aprobuje stanowisko organów obu instancji, że zgromadzony w spawie materiał dowodowy stanowił podstawę do przyjęcia, że skarżąca opuściła przedmiotowy lokal, bowiem utraciła prawo do przebywania w nim na skutek prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] r. sygn. akt [...]. W orzecznictwie trafnie podkreśla się, że opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem ze wszystkich rzeczy, a nawet pozostawienie rzeczy osobistych nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w konkretnym lokalu (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1478/10, wyrok WSA w Gdańsku z 15 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 360/08, wyrok WSA w Łodzi z 17 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 886/19, CBOS). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że doszło do faktycznej wyprowadzki skarżącej z przedmiotowego lokalu. Nie wskazuje również na takie związanie z nim skarżącej które uzasadniałoby przyjęcie, że stanowi on jej centrum życiowe, gdyż faktycznie w nim nie przebywa o miesiąca marca 2018 r. Tymczasem miejscem stałego pobytu jest miejsce, w którym dana osoba koncentruje swoje sprawy życiowe, a sam obowiązek meldunkowy odnosi się do osoby. Obowiązkiem organów administracji w sprawie o wymeldowanie jest więc ustalenie, w oparciu o zebrany materiał dowodowy okoliczności faktycznych sprawy, tj. tego czy dana osoba trwale oraz dobrowolnie opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały. Przesłankami wymeldowania mogą być tylko i wyłącznie okoliczności faktyczne, a nie kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem. Ewidencja postępowania meldunkowego służy jedynie rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego a nie prawnego. Zamieszkiwanie oznacza tego rodzaju pobyt osoby, której codzienne potrzeby życiowe są zaspakajane w mieszkaniu faktycznie zajmowanym, stanowiącym jej centrum życia domowego, a w szczególności nocowanie, stołowanie się i wypoczynek po pracy. Natomiast samo zameldowanie związane jest z przebywaniem w nim a nie prawem do lokalu, domu, czy mieszkania. Zebrany w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że skarżąca opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, lecz nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Przesłanką wymeldowania osoby z lokalu jest faktyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu. Jest to jedyna przesłanka ustawowa, gdyż przepis art. 35 ustawy nie określa dodatkowych uwarunkowań dotyczących sposobu opuszczenia lokalu, a w szczególności nie określa też przyczyn jego opuszczenia. Dla potrzeb ewidencji ludności podstawowym kryterium, oceny zamieszkania jest rzeczywiste ześrodkowanie w nim interesów życiowych danej osoby. Sama decyzja o wymeldowaniu z miejsca stałego pobytu ma charakter deklaratoryjny i jedynie potwierdza istnienie określonego stanu faktycznego, jakim jest opuszczenie w sposób trwały i dobrowolny miejsca stałego pobytu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania. Organ administracji nie jest jednak związany decyzją o wymeldowaniu w sytuacji, gdy dojdzie do zmiany stanu faktycznego. W przypadku, gdyby skarżąca ponownie zamieszka w tym lokalu, wówczas organ jest zobowiązany do ponownego jej zameldowania, czy to w drodze czynności materialno-technicznej, czy to w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 2 ustawy ewidencja ludności polega na rejestracji określonych w ustawie podstawowych danych identyfikujących tożsamość oraz status administracyjnoprawny osób fizycznych, to jest m.in. rejestracji danych o miejscu pobytu osób, zbieranie i dokumentowanie informacji w zakresie powyższych danych, a więc stanu faktycznego, ale nie rozstrzyga o statusie prawnym ani o ewentualnych roszczeniach powstałych na tle zajmowanego bądź opuszczonego miejsca. Na zakończenie należy jeszcze raz podkreślić, że w obecnym stanie prawnym ewidencja ludności stanowi tylko zbiór danych o miejscu pobytu i zamieszkania osób znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na których ciąży obowiązek meldunkowy. Zbiór ten służy gromadzeniu informacji wyłącznie o rzeczywistym stanie faktycznym, a nie prawnym. Ewidencja ludności dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do zajmowanego pomieszczenia, lokalu, czy domu. Fakt posiadania zameldowania nie przesądza o ujęciu cywilistycznym do konkretnego pomieszczenia, lokalu, czy domu. Czynność zameldowania, podobnie jak wymeldowania, nie może być podstawą wywodzenia istnienia bądź utraty jakichkolwiek praw majątkowych. Takie rozumienie charakteru obowiązku meldunkowego dodatkowo wzmocnił opisany powyżej wyrok Trybunał Konstytucyjny z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01. Samo natomiast postępowanie meldunkowe nie może być traktowane jako środek do załatwiania wszystkich spornych spraw między stronami. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Ponadto, nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego, które uzasadniałyby konieczność jej uchylenia. Dokonując oceny poszczególnych dowodów organy administracji miały na uwadze całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, z zachowaniem prawideł logiki i zasad doświadczenia życiowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada kryteriom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., organ II instancji w sposób kompletny wskazał jakie fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy uznał za udowodnione i w oparciu o jakie dowody to uczynił. W tym stanie rzeczy, Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku.