I OSK 1729/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi A. D. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1315/12 o oddaleniu skargi kasacyjnej A. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt VII SAB/Wa 43/12 o odrzuceniu skargi A. D. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1315/12, Naczelny Sąd Administracyjny wydanym na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego NSA, oddalił skargę kasacyjną A. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt VII SAB/Wa 43/12 o odrzuceniu skargi A. D. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę z uwagi na jej niedopuszczalność. W dniu 13 lipca 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga A. D. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1315/12. Skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie art. 270, art. 271 ora art. 273 § 2 p.p.s.a. i zarzuca: 1. nieważność postępowania z mocy art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 90 § 1 p.p.s.a. i art. 16 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1, art. 7, art. 8 i art. 87 ust. 1 Konstytucji przez to, że przedmiotowa sprawa powinna być rozpoznana na rozprawie w składzie trzech sędziów, a nie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego NSA; 2. naruszenie art. 6 § 1 pkt 3 ustawy prawo o ustroju sadów administracyjnych (zwanej dalej p.u.s.a.), art. 7 p.u.s.a. w powiązaniu z art. 7 Konstytucji RP przez to, że "osoba orzekająca Joanna Banasiewicz, nie wykazała w orzeczeniu statusu wykształcenia prawniczego w ramach bytu intelektualnego dla stron procesowych, co skutkuje nieważnością postępowania po myśli art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 45 ust. 1 Konstytucji w obrocie prawnym; 3. rażące naruszenie art. 187 ust. 4, art. 186 ust. 1, art. 7, art. 8, art. 4, art. 10, art. 45 Konstytucji w powiązaniu z ustawą z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. z 2011r., Nr 126, poz. 714) i "ustaw związkowych sędziów regulujących ich status zawodowy przez to, że w sprawach każdego czynu dokonanego przez sędziego indywidualnie, organu władzy sadowej do jego oceny zawodowej w ramach konstytucyjnego porządku prawnego jest również organ kolegialny – Krajowa Rada Sadownictwa oraz organ – Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa odmienne zapatrywania sądu administracyjnego w przedmiotowych sprawach są contra legem konstytucyjne, jak to jest też w przedmiotowej sprawie". Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia przez jego uchylenie oraz rozpoznanie sprawy przez właściwy skład orzekający NSA a także o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w tym kosztach zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 P.p.s.a.). Badanie pod kątem dopuszczalności wznowienia, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze. Uznać zatem należy, że na wstępnym etapie sąd administracyjny odrzuca skargę o wznowienie postępowania, która nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach działu VII P.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 P.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1999 r. sygn. akt II UKN 417/98, OSNAPiUS z 2000 r. Nr 6, poz. 254; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., sygn. akt III PZP 63/68, OSNC z 1969 r., Nr 12, poz. 208; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt GSK 1242/04, niepubl.). Analizując zarzuty skargi o wznowienie postępowania nie można stwierdzić, aby powołane przez skarżącego okoliczności, opierały się na ustawowej przesłance wznowienia z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. W szczególności przesłanki takiej nie może stanowić zarzut wskazujący iż, "osoba orzekająca (...) nie wykazało w orzeczeniu statusu wykształcenia prawniczego w ramach bytu intelektualnego dla stron procesowych ..." ani też odnoszący się do kwestii rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego zamiast na rozprawie w składzie trzech sędziów. Podstawa wznowienia postępowania o której mowa w art. 271 pkt 1 dotyczy jedynie takiej sytuacji w której w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia. Osobą nieuprawnioną do orzekania jest osoba nie będąca sędzią, a więc ten, kto nie posiada kwalifikacji sędziowskich i nie został powołany na stanowisko sędziego sądu administracyjnego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych lub ten, kto wprawdzie posiada kwalifikacje sędziowskie, ale nie został powołany na stanowisko sędziego. Tymczasem okoliczności na które powołuje się wnoszący skargę o wznowienie postępowania nie wskazują na zaistnienie podstaw wznowieniowych. Jedynie na marginesie wskazać należy, że stosownie do treści art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, przepisy p.p.s.a. dopuszczają sytuacje, w których orzeka jeden sędzia na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc się do ostatniego z zarzutów skargi o wznowienie postępowania podnieść należy, że także tak sformułowany zarzut nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Okoliczności podniesione w tym zarzucie, nie mieszczą się w ani w dyspozycji art. 271 pkt 1 i 2, ani też art. 273 § 2 p.p.s.a, na które wskazywał autor skargi o wznowienie postępowania. W szczególności skarga o wznowienie postępowania nie wskazuje na późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zarzucanie natomiast naruszenia przez sąd rozpoznający sprawę merytorycznie wskazanych przepisów nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. W konsekwencji stwierdzić należy, że jakkolwiek skarżący formalnie powołał w skardze ustawowe podstawy wznowienia postępowania sądowego (art. 271 pkt 1, art. 273 § 2 p.p.s.a.), to jednak w rzeczywistości podstawy te w świetle uzasadnienia skargi nie występują. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga o wznowienie postępowania sądowego, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu w oparciu o przepis art. 280 § 1 w zw. z art. 16 § 2 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi.