II SA/Rz 870/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 19 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działania Starosty Powiatu [...] - postanawia – odrzucić skargę. UZASADNIENIE J. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie uchwałę Rady Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. Aktem tym Rada uznała za bezzasadną skargę z dnia 8 października 2020 r., złożoną przez J. S. na działanie Starosty Powiatu [...]. W podstawie prawnej kwestionowanej uchwały powołane zostały art. 16a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 920) oraz art. 229 pkt 4, art. 237 § 1, § 3 i art. 239 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), określanej w dalszej części jako "K.p.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", normuje postępowanie w sprawach sądowoadministracyjnych tj. postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych, o czym przesądza brzmienie art. 1 tego aktu. W myśl z kolei art. 3 powyższej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wskazane w tym przepisie - w sposób zamknięty - formy działalności organów administracji publicznej. Należy jeszcze wskazać art. 3 § 3 P.p.s.a., wedle którego, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Uchwała, która została zakwestionowana przez skarżącego zapadła w związku ze złożoną przez wymienionego (pismo z 8 października 2020 r.) skargą na działanie Starosty Powiatu [...] związane z brakiem wystąpienia przez ten organ z wnioskiem o stwierdzenie nieważności określonych decyzji. W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały powołano przepisy umieszczone w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, zatytułowanym "Skargi i wnioski". Umożliwiają one składanie skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych. W myśl art. 227 K.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W świetle zaś art. 229 pkt 4 K.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności zarządu powiatu oraz starosty, a także kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 – jest rada powiatu. Ta ostatnia regulacja pozostaje w związku z brzmieniem art. 16a ustawy o samorządzie powiatowym, według którego, rada powiatu rozpatruje: skargi na działania zarządu powiatu i powiatowych jednostek organizacyjnych; wnioski oraz petycje składane przez obywateli; w tym celu powołuje komisję skarg, wniosków i petycji. W orzecznictwie sądowym, jak też w nauce prawa administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, w świetle którego, wniesiona w oparciu o powołany art. 227 K.p.a. skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną – zawiadomieniem, o którym mowa w art. 238 K.p.a., określającym obligatoryjne składniki tego zawiadomienia. Podkreśla się również, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta forma działalności administracji tj. skargi powszechnej w rozumieniu działu VIII nie została wymieniona w art. 3 P.p.s.a. Nie zawiera jej bowiem art. 3 § 2 tego aktu, jak też brak jest przepisu szczególnego w tym zakresie, do którego odsyła art. 3 § 3 P.p.s.a. Przy czym, wskazuje się także, iż jeśli organem, do którego została skierowana taka skarga jest rada gminy, to organ ten rozpoznaje skargę uchwałą. Nie zmienia to jednak faktu, że nadal, ponieważ taka uchwała kończy postępowanie uproszczone jednoinstancyjne, nie przysługuje od niej żaden środek zaskarżenia. Taka forma wynika ze specyfiki działania organów kolegialnych. Nie jest to zatem uchwała stanowiąca akt prawa miejscowego, bądź inna podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, która podlegałaby kognicji sądu administracyjnego na postawie art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 P.p.s.a. Uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. są takimi samymi czynnościami informującymi o sposobie załatwienia skargi, jak czynności innych organów wymienionych w art. 229 K.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania [por. Jaśkowska M., Wilbrandt-Gotowicz M., W. A., Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, opubl.: LEX/el. 2019, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 8.05.2009 r. II OSK 689/09, z 12.03.2013 r. I OSK 318/13, z 20.11.2013 r. II OSK 2783/13]. Poglądy te należy odnieść także do uchwały podejmowanej przez radę powiatu jako kolegialnego organu jednostki samorządu terytorialnego. W związku z pismem wyznaczonego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu z dnia 27 sierpnia 2021 r. - wskazującym na skierowanie do tut. Sądu (po skontaktowaniu się ze stroną) pisma zawierającego stanowisko tej strony w sprawie i jej wnioski - Sąd odczekał na ewentualną argumentację skarżącego, która jednak nie została przedłożona. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że przedmiot złożonej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w zamkniętym katalogu form działalności administracji publicznej podlegających sądowej kontroli, a zatem skargę należało odrzucić, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, § 3 P.p.s.a.