II SA/Rz 641/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. N. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE II SA/Rz 641/12 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi A. N. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO" lub "Kolegium") z [...] maja 2012 r. nr [....], utrzymująca w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z [...] października 2010 r. nr [....] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzję tę wydano w następującym stanie sprawy: Ostateczną decyzją z [...] października 2010 r. Burmistrz [...] ustalił dla inwestora – A. sp. z o.o. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: stacja bazowa telefonii komórkowej [...], na części działki nr 2997/1 w miejscowości W. gm. [...]. Podaniem z 29 marca 2011 r. A. N. wystąpił z żądaniem stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza [...], powołując się na przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2, 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej zwana "K.p.a."). W ocenie wnioskodawcy we wskazanej decyzji nie odniesiono się do zagadnienia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych pod planowaną inwestycję na cele nie rolnicze, a dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej (powiatowej) nr [...] przez istniejący zjazd i szlak drożny na działkach nr 3001 i 3300/37 miano określić w sposób niemożliwy do zrealizowania, ma on bowiem przebiegać po części jego nieruchomości. Jako właściciel sąsiedniej nieruchomości został pominięty w postępowaniu jako strona. Ponadto decyzja jest zbyt ogólna i pozostawia inwestorowi dużą dowolność. M.in. miano nie określić w niej szczegółowo parametrów technicznych charakteryzujących moc promieniowania obiektu, co pozwolić ma inwestorowi na zamontowanie na wieży dowolnych urządzeń. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wystąpiła również M. P. i I. K. W jednobrzmiących podaniach zarzuciły, że decyzja Burmistrza [...] została doręczona A. P., która zmarła jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego - w 1992 r. Spadek po niej dziedziczą dzieci, z tym że wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne w całości z mocy ustawy nabył E. P., który zmarł 20 lutego 2004 r., a jego spadkobiercami są M. P. (żona), D. G. (córka), I. K. (córka), R. P. (syn), B. P. (syn). Osoby te zostały w postępowaniu pominięte. Postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r. SKO zawiesiło postępowanie w sprawie z powodu wystąpienia przez A. N. z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza [...] z [...] października 2010 r. Po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 27 października 2011 r. II SA/Rz 260/11, którym oddalono skargę A. N. na postanowienie Kolegium z [...] grudnia 2010 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. nr [...] postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podjęto. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 157 i 158 § 1 K.p.a. w związku z art. 54 i 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej "Upzp") SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z [...] października 2010 r. W ocenie organu istota stwierdzenia nieważności decyzji sprowadza się do ustalenia, czy treść decyzji w dacie jej wydania zawierała kwalifikowane wady wymienione w art. 156 § 1 K.p.a. W stanie faktycznym sprawy podstawę oceny kwestionowanej decyzji stanowić miały przepisy Upzp. Kolegium podało następnie, że o rażącym naruszenia prawa można mówić, gdy: naruszenie prawa jest oczywiste; naruszony przepis może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, nie wymaga wykładni i nie jest ocenny, skutki wywołane przez decyzję nie są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Przeprowadzone nadzwyczajne postępowanie w ocenie SKO nie ujawniło, aby doszło do naruszenia art. 54 Upzp w stopniu pozwalającym zakwalifikować je jako rażące. Decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegająca na budowie stacji telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym, powinna zawierać wyszczególnienie parametrów inwestycji, w tym typu anten, z jakich składać ma się planowana wieża telekomunikacyjna, ich mocy oraz ilości. Parametry takie zostały określone w projekcie [...], który został wymieniony w sentencji decyzji. Zatem w ocenie organu decyzja w tym zakresie jest zgodna z prawem. Inwestor nie będzie mógł również zamontować dowolnych urządzeń, ponieważ przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego ma być montaż 6 anten sektorowych zamontowanych na wysokości 55 m n.p.t., które pracować mają w systemie 900 MHz, oraz 4 anteny radiolinii (paraboliczne) na wysokości 57 i 58,5 m n.p.t. Inwestor był należycie reprezentowany, w sprawie pozyskano wymagane uzgodnienia. Teren inwestycji nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, natomiast Starosta [...] pozytywnie uzgodnił projekt w zakresie ochrony gruntów rolnych. W odniesieniu do zarzutów M. P. i I. K. SKO uznało, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności, lecz przesłankę do ewentualnego wznowienia postępowania. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. N. zarzucił naruszenie licznych przepisów postępowania i prawa materialnego. W jego ocenie błędne było stanowisko organu, że nie decyzja lokalizacyjna, a jedynie jej projekt powinien określać konkretne parametry techniczne anten. Ponadto miano dokonać oceny anten sektorowych na tym samym azymucie oddzielnie, podczas gdy stanowić mają jedną wiązkę promieniowania i przez to wspólne "EIRP", jak również pominięcie okoliczności, że inwestycja ma zmieniać standardy środowiska w odniesieniu do miejsc przeznaczonych pod zabudowę, przez co miała wymagać wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Za bezprawne odwołujący się uznał wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, co do których nie posiada się tytułu prawnego. W ocenie strony decyzja nie spełniała też wymogów przepisów art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., ponieważ nie powołano w niej i nie przytoczono najważniejszych przepisów prawa mających znaleźć zastosowanie w sprawie, nie dokonano również prawidłowego aktu subsumcji. Miano ponadto nie dokonać analizy odpowiednich przepisów w związku z faktem wprowadzenia zaskarżoną decyzją ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. M. P. także skorzystała z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc w nim z kolei dotychczas wyrażone stanowisko, jakoby decyzja Burmistrza [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na jej skierowanie do osoby zmarłej, powołując się na stanowisko prezentowane w judykaturze. Decyzją z [...] maja 2012 r. SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało własną, zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Kolegium naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., powoduje nieważność decyzji tylko wtedy, gdy ma charakter rażący, gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym. W rozpoznawanej sprawie przypadek taki nie zachodził. Zgodnie z przepisami art. 4 ust. 2 pkt. 2 i art. 59 ust. 1 Upzp w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projektowana inwestycja wymaga określenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Decyzje takie, jak stanowi art. 60 Upzp, wydaje się po uzyskaniu uzgodnień z właściwymi organami i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych odrębnymi przepisami. Organ I instancji dokonał analizy pod kątem dyspozycji art. 53 ust. 3 i 4 Upzp. Mając to na względzie SKO uznało, że "decyzja Burmistrza [...] o warunkach zabudowy" spełnia wymogi określone w art. 54 w zw. z art. 64 ust 1 Upzp. Wprawdzie kwestionowana decyzja nie określała parametrów inwestycji, lecz w sentencji odwołano się do projektu [...], dla którego wydano decyzję, który elementy takie zawiera. Burmistrz [...] sprecyzował ponadto, że przedmiotem inwestycji ma być także montaż na wieży 6 anten sektorowych na wysokości 55 m n.p.t., które będą pracować w systemie 900 MHz oraz 4 anten radiolinii (parabolicznych) na wysokości 57 i 58,5 m n.p.t. To sprecyzowanie zaś uniemożliwia inwestorowi zainstalowanie dowolnych urządzeń o większej mocy. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że część zarzutów A. N. "opiera się na przepisach ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, która nie ma zastosowania przy wydawaniu decyzji ustalającej warunki lokalizacji dla inwestycji". Kolegium nie podzieliło również zarzutu M. P. w jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując stanowisko już wyrażone we własnej decyzji z [...] kwietnia 2012 r. w aspekcie braku udziału stron w postępowaniu. Z decyzją SKO z [...] maja 2012 r. nie zgodził się A. N., wnosząc skargę sądowoadministracyjną. Decyzji tej zarzuca naruszenie: 1) art. 2 w związku z art. 79 ust. 1 oraz 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 8 oraz 107 § 3 K.p.a. przez nie wskazanie, jaka konkretna jednostka redakcyjna rozporządzenia z dnia 21.08.2007 r. była zastosowana przez organ wydający decyzję, co uniemożliwiać ma zaskarżenie przepisu do Trybunału Konstytucyjnego, jak i jego stosowanie, 2) art. 8, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP przez nie dokonanie merytorycznej oceny stanowiska Burmistrza [...] w kwestii ustaleń dokonanych w zakresie wymagań dotyczących konieczności bądź nie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ z decyzji wynika, że takich ustaleń nie dokonywano, a tylko przywołano opracowanie przedłożone przez inwestora, 3) art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., zwana dalej "ustawą środowiskową") w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 254, poz. 2573 ze zm. dalej jako "rozporządzenie z 9 listopada 2004") przez pominięcie zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, 4) art. 52 ust. 2 pkt 1 Upzp przez nie wskazanie, w jaki sposób ustalono obszar oddziaływania inwestycji, co uniemożliwiać ma polemikę z wydaną decyzją, 5) art. 8 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP przez nie ustosunkowanie się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. A. N. domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącego w decyzji Burmistrza [...] całkowicie pomięto przepisy § 4 ww. rozporządzenia z 9 listopada 2004 r. Ma to świadczyć o "braku wymaganej przepisami K.p.a. subsumcji odnośnie ustalonego stanu faktycznego". Natomiast SKO miało nie dokonać merytorycznej oceny wymienionej decyzji w tym zakresie. Stronie nie jest również wiadome, w jaki sposób ustalono obszar oddziaływania inwestycji, jakie przepisy odrębne badano i jakie moce anten radioliniowych objęto decyzją Burmistrza [...]. Skarżący kwestionuje odwoływanie się do treści dokumentu przedstawionego przez inwestora w toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, podkreśla, że nie wskazano w decyzji organu gminy odpowiedniej jednostki redakcyjnej rozporządzenia z 21 sierpnia 2007 r. Stanowisko w tym aspekcie wspierano poprzez odwołanie się do orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutów skargi Kolegium uznało je za niezasadne podkreślając, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie było ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ nadzoru, lecz zbadanie, czy decyzja nie jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 K.p.a. W ocenie Kolegium decyzja Burmistrza [...] wad takich nie zawierała. W piśmie procesowym z 20 sierpnia 2012 r., mającym stanowić uzupełnienie skargi, A. N. zarzuca, że SKO nie uwzględniło podnoszonej przez niego kwestii drogi dojazdowej do działki przeznaczonej pod zabudowę planowaną inwestycją, nadto nie podjęło żadnych kroków w celu wyjaśnienia zarzutów sfałszowania map. Kierowanie skarżącego w aspekcie wykorzystania trybu wznowienia postępowania przy takich zarzutach czynić ma skarżony organ niewiarygodnym. W trakcie rozprawy wniosek o dopuszczenie do udziału jako uczestnika zgłosiło Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w R., który Sąd uwzględnił. Skarżący podtrzymał treść i wnioski skargi, pełnomocnik SKO wniósł o jej oddalenie. Działający imieniem Stowarzyszenia "[...]" Z. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji SKO. Zarzucił organowi brak poczynienia ustaleń w zakresie stosowania art. 72 ustawy środowiskowej, brak ma być także zbadania kwestii kumulacji pola elektromagnetycznego w związku z treścią § 4 rozporządzenia z 9 listopada 2004 r. SKO pominąć także miało część anten, jakie planuje się do montażu na realizowanym maszcie. Na pytanie Sądu skarżący wyjaśnił, że nic mu nie wiadomo, aby Burmistrz [...] wydawał decyzję tzw. środowiskową, wiadomości w tym zakresie nie posiadał także pełnomocnik organu, którego zdaniem zarzut w tym zakresie należało zgłaszać poza postępowaniem nadzwyczajnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej: "Ppsa"). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, aczkolwiek częściowo z przyczyn, które wziął pod rozwagę Sąd z urzędu. Przedmiotem kontroli objęta jest decyzja SKO utrzymująca w mocy własną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Istotą postępowania prowadzonego w trybie tzw. nadzoru i w oparciu o przepisy art. 156 i n. K.p.a. jest rozważenie kwestii ewentualnego dotknięcia przez badaną decyzję administracyjną wadami kwalifikowanymi ujętymi w art. 156 § 1 K.p.a. Niesporne jest, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte na żądanie A. N. domagającego się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z [...].10.2010 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego pod budowę stacji bazowej stacji telefonii komórkowej z powodu wad określonych dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2, 6 i 7 K.p.a. (dowód: wniosek strony z 25.03.2011 r.). Niesporne jest, że jednobrzmiące w swej treści wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ gminy złożyły także M. P. oraz I. K., powołując się w nich na przesłankę zawartą w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. eksponując jednakowoż skierowanie decyzji do osoby zmarłej. W trakcie toczącego się postępowania A. N. uzupełnił swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu gminy w piśmie z 22.02.2012 r. W piśmie tym podkreślał m.in. brak prawidłowego określenia zakresu inwestycji (brak określenia mocy anten nadawczych i ich azymutów), braki uzasadnienia tej decyzji, pominięcie kwestii dotyczących ustawy środowiskowej. SKO decyzją wydaną w I instancji odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...], zaś rozpoznając wniesione wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało decyzję własną w mocy. W ocenie WSA w Rzeszowie zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów o postępowaniu, innym niż dające podstawę do wznowienia postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z mocy art. 61 § 4 K.p.a. organ wszczynając postępowanie tak z urzędu, jak i na wniosek jednej ze stron, ma obowiązek zawiadomić o tym fakcie wszystkie strony. Realizacja tego obowiązku jest konsekwencją zasady wynikającej z art. 10 § 1 K.p.a., nakazującego organowi zapewnić stronie prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Prawo to strona może także realizować przez pełnomocnika, albowiem wynika to wprost z dyspozycji art. 32 K.p.a. ("Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania"). SKO wszczynając postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej zawiadomiło o tym fakcie m. in. D. S., który w postępowaniu przed Burmistrzem [...] legitymował się pełnomocnictwem udzielonym mu w imieniu A. sp. z o.o., jako inwestora stacji bazowej telefonii komórkowej. Rzecz jednak w tym, że z treści udzielonego pełnomocnictwa z 2.01.2010 r. złożonego do akt organu gminy wynika, że pełnomocnictwo to wygasa z dniem 31.12.2010 r. Oznacza to, że zachodzi wątpliwość, czy D. S. mógł skutecznie w postępowaniu nieważnościowym reprezentować inwestora, SKO tej kwestii nie wyjaśniło, nie zwracając się w tym zakresie ani do D. S., ani do inwestora. Uchybienie Kolegium w tej kwestii mogło mieć istotny wpływ w zakresie zapewnienia A. sp. z o.o. prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Co do reguły trafne są wywody organu eksponującego, że ewentualne pominięcie następców prawnych zmarłej strony postępowania stanowić może przesłankę do jego wznowienia, nie jest zaś powodem do stwierdzenia nieważności decyzji. Przywoływanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 59 ust. 1 oraz art. 60 i 64 ust. 1 Upizp przez SKO jest chybione, albowiem są to przepisy odnoszące się do decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydanej przez Burmistrza [...], która była przedmiotem badania w postępowaniu o ewentualne stwierdzenie jej nieważności. Upizp w art. 4 ust. 2 wyraźnie określa, że "W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy". Ustawodawca wyraźnie zróżnicował dwie kategorie decyzji, ujmowane łącznie określeniem "decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Nie można jednak, jak to uczyniło SKO w zaskarżonej decyzji, prowadzić kontroli decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, poprzez analizę przepisów odnoszących się wyłącznie do decyzji o warunkach zabudowy i wywodzić z tego względu pogląd o zasadności odmowy stwierdzenia nieważności tej pierwszej decyzji. Przywołanie w motywach skarżonej decyzji art. 4 ust. 2 pkt 2 Upizp wyraźnie wskazuje, że Kolegium myli pojęcie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z decyzją o warunkach zabudowy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza przeto dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a. w aspekcie prawidłowego uzasadnienia decyzji, skoro ocena zaistnienia ewentualnych wad w źródłowej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, prowadzona była, jak można to wywodzić z treści uzasadnienia decyzji [...], bez analizy przepisów prawa materialnego odnoszących się wyłącznie do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. SKO w zaskarżonej decyzji wywodziło, że część zarzutów skarżącego "opiera się na przepisach" ustawy środowiskowej (notabene organ nieprawidłowo ograniczył się do przytoczenia tylko części tytułu cyt. ustawy), która "nie ma zastosowania przy wydawaniu decyzji ustalającej warunki lokalizacji dla inwestycji". Rzecz jednak w tym, że ze źródłowych akt administracyjnych organu gminy wynika bezspornie, że obszar planowanej inwestycji położony jest na terenie podlegającym ochronie w ramach obszaru specjalnej ochrony ptaków "Natura 2000" (dowód: k. 20 akt Burmistrza [...]). W takiej sytuacji z mocy art. 96 ust. 1 ustawy środowiskowej "Organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000", ust. 2 pkt 1 cyt. przepisu stanowi zaś, że "Do decyzji, o których mowa w ust. 1, należą w szczególności: (...) decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1". Z kolei art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej określa, że "Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem: (...) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Innymi słowy wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winno być poprzedzone rozważeniem przez właściwy organ czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Rozważenie to następuje przed wydaniem decyzji, w tym decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, właściwym do tego jest organ, do którego wniosek o wydanie cyt. decyzji został złożony. We wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pełnomocnik inwestora podał dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko, wywodząc, że "rozpatrywana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko". Z adnotacji Burmistrza [...] na piśmie z 1.09.2010 r. skierowanym do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (k. 20 akt Burmistrza [...]) z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wynikałoby, że organ gminy wydał jakąś decyzję o braku potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Akta przekazane do Sądu nie zawierają takiej decyzji, skarżący jak i pełnomocnik organu nie mieli wiadomości o jej wydaniu, co oznacza, że skarżony do sądu administracyjnego organ nie poczynił w tej kwestii niezbędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, czym niewątpliwie uchybił art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Oba te przepisy nakładają na organ obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zwrócić uwagę należy i na to, że skarżący w źródłowym wniosku zarzucał, iż decyzja Burmistrza [...] nie rozstrzyga parametrów technicznych charakteryzujących moc nadajników, nie zawiera także danych, na podstawie których uznano, że przedsięwzięcie nie jest zaliczane do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kwestia ta ma kapitalne znaczenie dla rozstrzygnięcia prawidłowości przyjętego przez Burmistrz [...], jak to pośrednio tylko z akt jego postępowania wynika, braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślenia wymaga też to, że z mocy art. 53 ust. 4 pkt 8 Upizp decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w art. 53 ust. 4 pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody; cyt. przepisu nie stosuje się do inwestycji, dla których przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z ustawą środowiskową, w trakcie której uzgodniono realizację przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (por. art. 53 ust. 5b Upizp). Z punktu widzenia zatem oceny, jaką w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinno przeprowadzić SKO, niezbędne jest jednoznaczne ustalenie, czy przed wydaniem kontrolowanej decyzji przez Burmistrza [...], organ ten rozważał czy planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar "Natura 2000" i czy ta ocena była prawidłowa. W tym zakresie postępowanie przed SKO wymaga uzupełnienia, albowiem jest to konieczne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.). Chybione przeto są wywody SKO, jakoby przepisy ustawy środowiskowej w ogóle nie miały zastosowania przy wydawaniu decyzji, która była poddana kontroli tego organu. Stanowisko o konieczności uwzględniania kwestii ochrony środowiska przy okazji rozstrzygania spraw o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej prezentowane jest w judykaturze, chociażby przy okazji rozważania zasadności wzięcia udziału w takich postępowaniach przez organizacje proekologiczne (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 22.12.2010 r., II OSK 1965/09, opublik. nsa.gov.pl). Zasadniczy zarzut skargi A. N. sprowadza się do tego, że SKO nie ustosunkowało się do podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów strony dotyczących prawidłowego kwalifikowania przedsięwzięcia wobec obowiązujących rozwiązań zawartych w rozporządzeniu z 9 listopada 2004 r. W szczególności skarżący kwestionuje prawidłowość oceny decyzji organu gminy poprzez odwołanie się do danych zawartych w dokumencie przedłożonym przez inwestora, zarzuca lakoniczność oceny wydanej przez organ gminy decyzji, podnosi brak przywołania konkretnego przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, która była przedmiotem analizy przez Burmistrza Kolbuszowej, brak podania mocy anten, przyczyn uznania, że anteny na poszczególnych azymutach nie mają wspólnego EIRP, sposobu ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. SKO w zaskarżonej decyzji zarzuty skarżącego w tym aspekcie odpierało w ten sposób, że przyznając, iż decyzja Burmistrza [...] nie zawierała określonych danych dotyczących rodzajów anten i ich mocy, to jednak wyeksponowano, że dane takie zostały ujęte w opracowaniu dla projektu o nazwie stacja bazowa telefonii komórkowej [...] (s. 4 uzasadnienia skarżonej decyzji). W ocenie SKO "sentencja decyzji wskazuje konkretny projekt [...] zawierający te dane i dla którego to projektu wydana została decyzja", to zaś prowadziło organ do wniosku, że inwestor nie może zainstalować dowolnych urządzeń o większej mocy. W ocenie Sądu zarzuty skargi prezentowane w powyższym zakresie są uzasadnione. Po pierwsze trzeba zwrócić uwagę skarżonemu organowi, że prawidłowe oznaczenie nazwy stacji telefonii komórkowej [...] planowanej do realizacji w miejscowości W. przyjęte przez inwestora to "[...]", nie zaś, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji "[...]" (charakterystyczne, że taka sama omyłka występuje w decyzji SKO wydanej w I instancji). Samo to uchybienie zdaje się nosić cechy pisarskiej omyłki organu, niemniej jednak istota zarzutu sprowadza się do braku określenia w źródłowej rodzaju nadajników oraz ich mocy, a także prawidłowości w kwalifikowaniu przedsięwzięcia w aspekcie stosowania przepisów rozporządzenia z 9 listopada 2004 r. Podkreślić należy, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, wniosek ten powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (por. art. 52 ust. 21 i 2 Upizp). Zgodnie z art. 54 Upizp "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1". Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 Upizp). W judykaturze zaakceptowano takie działanie organu rozpoznającego odwołanie od decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego – stacji telefonii komórkowej, które polegało na doprecyzowaniu w decyzji odwoławczej parametrów technicznych tej stacji poprzez wskazanie mocy anten nadawczych i ich typu (por. wyrok WSA w Łodzi z 28 października 2009 r., II SA/Łd 443/09, opublik nsa.gov.pl). Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że wystarczające jest iż charakterystyka inwestycji w zakresie typów anten i ich mocy została określona w projekcie przedstawionym przez inwestora, a projekt ten został wymieniony w "sentencji decyzji" Burmistrza [...] i "dla którego to projektu wydana została decyzja". Niezależnie od spostrzeżenia, że uzasadnienie decyzji wydanej w II instancji w tym fragmencie stanowi wierne powtórzenie uzasadnienia decyzji wydanej przez organ w I instancji (nawet z tymi samymi omyłkami pisarskimi), co świadczy o powierzchowności w traktowaniu reguły instancyjności postępowania administracyjnego, to w rzeczywistości decyzji Burmistrza [...] w części dotyczącej rozstrzygnięcia nie odwołuje się do projektu stacji bazowej [...], przywołując to oznaczenie wyłącznie jako nazwy inwestycji. Załącznikiem do wydanej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego jest jedynie załącznik graficzny. Wadliwie przeto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wywodzi, że kontrolowana przezeń decyzja Burmistrza [...] w swej "sentencji" (wypada zauważyć, że zapewne chodziło organowi o "rozstrzygnięcie", bo o takim elemencie decyzji stanowi art. 107 § 1 K.p.a., "sentencja" to element wyroku sądowego, nie zaś decyzji administracyjnej – por. np. art. 138 Ppsa). W istocie o opracowaniu p.t. "[...] wyniki weryfikacji dla anten wg zmiany z dnia 21.08.2007 (...) do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r.(...) mowa jest w źródłowej decyzji Burmistrza [...] dopiero w jej uzasadnieniu. Zaskarżona decyzja SKO zapadła z naruszeniem zatem art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie prawidłowego uzasadniania decyzji, skoro powoływano się w niej na fakt, który w sprawie nie miał miejsca. Dodatkowo, jak to trafnie w skardze zarzucono, brak jest jakiejkolwiek analizy prawidłowości kwalifikacji przedsięwzięcia w aspekcie przepisów rozporządzenia z 9 listopada 2004 r. Uzupełniając wniosek o stwierdzenie nieważności A. N. naprowadzał, że źródłowa decyzja Burmistrza [...] nie wskazuje jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji, jakie moce anten były badane, nie określa mocy tych anten, ich azymutów, nie wskazuje jakie przepisy odrębne były przedmiotem badania organu gminy. Do tych kwestii SKO nie odniosło się także rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ocena ta prowadzi z kolei do konkluzji, wedle której skarżona decyzja zapadła z naruszeniami prawa, opisanymi w dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Prowadząc ponownie postępowanie SKO prawidłowo rozpozna wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej własną decyzją o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...], ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów zawartych w środku odwoławczym stron. Organ zapewni prawo do czynnego udziału w postępowaniu inwestorowi i innym stronom. Rozpoznając sprawę SKO uwzględni treść art. 52 ust. 7 Upizp.