IV SA/Wa 96/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Barszcz Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędzia SO del. Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 października 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ") decyzją z [...] listopada 2020 r., znak: [...] (dalej "decyzja z [...] listopada 2020r.") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej "WIOŚ") z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...]. (dalej "decyzja z [...] maja 2020r.") odmówił spółce [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej "Skarżący") umorzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 50 000 zł. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] czerwca 2017 r., WIOŚ na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4, art. 196 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 z późn. zm., dalej "ustawa o odpadach"), wymierzył Skarżącemy administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 000 zl za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów wydanym decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...]. GIOŚ decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Pismem z dnia 19 grudnia 2019 r. Skarżący złożyl wniosek do WIOŚ o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu ww. administracyjnej kary pieniężnej. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. WIOŚ odmówił Spółce umorzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 50 000 zł. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r.GIOŚ utrzymał w mocy decyzję WIOŚ z [...] maja 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie decyzja ta została wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 202 ustawy o odpadach w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.. dalej "Ordynacja podatkowa"), a uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. W myśl art. 67a Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska odwołanie jest nieuzasadnione, nie zaistniały żadne okoliczności uzasadniające przyznanie Spółce ulgi w postaci umorzenia administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych "ważnego interesu podatnika'', jako przesłanki udzielenia ulg określonych w art. 67a Ordynacji podatkowej, nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem o potrzebie udzielenia tej ulgi. Pojęcie "ważnego interesu podatnika" należy rozumieć możliwie szeroko, lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza Strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązaniach podatkowych. Udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego zawsze leży w interesie faktycznym podatnika, w rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. GIOŚ podkreślił, że trudna sytuacja finansowa podatnika nie może sama w sobie stanowić o przyznaniu ulgi w postaci umorzenia kary pieniężnej. Odnosząc się do sytuacji materialno-finansowej Skarżącego wskazał, że na gruncie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej konieczne jest wykazanie nie tylko, że wystąpiły problemy w regulowaniu zobowiązań lecz również, że problemy te mają charakter wyjątkowy, tzn. wynikają ze szczególnych, a przy tym niezależnych od podatnika, zdarzeń faktycznych bądź prawnych lub też mogą wywołać szczególnie dotkliwe dla podatnika konsekwencje. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne GIOŚ podkreślił, że okoliczności takiej nie stanowią trudności finansowe, które są skutkiem postępującej od dłuższego czasu recesji, mającej miejsce w dłuższej perspektywie czasowej, umożliwiającej powzięcie w odpowiedniej porze stosownych działań zapobiegawczych, przekwalifikowanie się, czy też nawet likwidację działalności jeszcze w momencie, w którym wypracowany w tej działalności majątek pozwala na uregulowanie powstałych w związku z nią zobowiązań. Organ odwolawczy podniosł, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym trudności finansowe, nawet te które mogą skutkować bankructwem i utratą miejsc pracy, nie są wystarczającymi przesłankami, by rozłożyć na raty zaległość z VAT. W ocenie GIOŚ proces wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej nie był zdarzeniem niespodziewanym i nagłym. W związku z powyższym Spółka winna wziąć pod uwagę konieczność zabezpieczenia środków na spłatę powstałego zobowiązania. Spółka prowadząc działalność gospodarczą powinna być świadoma swoich dochodów i obciążeń, zatem zabezpieczyć na te cele środki. GIOŚ podkreślił, że to na wnioskującym o przyznanie ulgi ciąży obowiązek wykazania, iż spełnia przesłanki wskazane w art. 67a Ordynacji podatkowej, zwłaszcza mając na uwadze wyjątkowy i nadzwyczajny charakter instytucji umorzenia kary pieniężnej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zaległość podatkowa nie powstała z przyczyn niezależnych od Spółki. GIOŚ podkreślił, że niepowodzenia prowadzonej działalności, spadek dochodów czy poniesiona strata nie mogą obciążać Skarbu Państwa. Organ odwołąwczy wskazał, że nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest fakt, że zgodnie z treścią formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie Spółka zeznała, że w odniesieniu do okresu ostatnich 3 lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy nie odnotowała rosnących strat. Dodatkowo Spółka wskazała, że w okresie, o którym mowa powyżej obroty nie maleją. Materiał dowodowy wskazuje, że Spółka ma zablokowane należności u kontrahentów, ponadto dokonała inwestycji. Spółka dochodzi swoich praw na drodze sądowej, zatem w przyszłości istnieje możliwość orzeczenia o odliczeniu podatku VAT i jego zwrotu z tytułu zakupionej nieruchomości. Dodatkowo GIOŚ wskazał, że ważąc "interes podatnika" winno się mieć na uwadze także "interes publiczny", a zatem mieć na względzie to, iż wpływy z podatków i innych należności mają zaspokoić realizację różnych celów społecznych. W "interesie publicznym" leży, by podatnicy stosowali się do przepisów podatkowych, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania, zaś stosowanie ulg podatkowych stanowiło sytuację wyjątkową. W opinii organu odwoławczego okoliczności, na które powołuje się Spółka stanowią konsekwencję podejmowanych działań w ramach tejże działalności. Postawą wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej było nieprzestrzeganie zezwolenia na zbieranie odpadów, zatem Spółka ponosi odpowiedzialność za przekroczenie przepisów prawa przy jej prowadzeniu. GIOŚ podkreślił, że wymierzona Skarżącej administracyjna kara pieniężna nie ma związku z epidemią COVID-19, a także nie była spowodowana żadnym nadzwyczajnym zdarzeniem, na które Spółka nie miała wpływu. Wystąpienie w 2020 r. epidemii COVID-19 spowodowało obniżenie dochodu podmiotów działających na rynku, niemniej wszystkich podmiotów uczestniczących w obrocie gospodarczym w takim samym stopniu. Organ odwoławczy dodał, że zarzuty dotyczące wysokości i zasadności nałożonej kary winny być poruszone w postępowaniu odwoławczym od decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną, a nie w obecnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym umorzenia tejże kary. GIOŚ powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazując, że wydana na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy, zatem nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego nie oznacza powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GIOŚ z dnia [...] listopada 2020 r. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: 1) art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie skutkujące nałożeniem na Spółkę kary pomimo braku spełnienia ku temu przesłanek; 2) art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie skutkujące stwierdzeniem, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia kary nałożonej na Spółkę, podczas gdy prawidłowe powinno być rozstrzygnięcie umarzające nałożoną na Spółkę karę. W uzasadnieniu Skarżąca spółka podniosł, ze zarówno kara, jak i jej wysokość są nieuzasadnione, gdyż takowe powinny być stosowane, gdy podmiot uporczywie łamie i nie przestrzega ustawowych przepisów. Natomiast w przypadku Spółki było to jednorazowe niedopatrzenie, które w żaden sposób nie skutkowało żadnymi negatywnymi konsekwencjami, jednorazowy incydent z przywiezieniem niewielkiej ilości odpadów o kodzie 19 12 12 (na próbę dotyczącą zbadania i udokumentowania zawartości i morfologii składowej, która miała być w przyszłości magazynowana, zgodnie z decyzją Starostwa [...]). W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko. W uzasadnieniu wskazano, że zarzuty naruszenia art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach są niezrozumiałe. Przedmiotem postępowania odwoławczego była decyzja w przedmiocie odmowy Spółce umorzenia administracyjnej kary pieniężnej, natomiast zarzut naruszenia art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach winien być poruszony w postępowaniu odwoławczym od decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną. GIOŚ uznał także za niezasadny zarzut nieprawidłowego zastosowania art. 67a Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy, zatem nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia ważnego "interesu podatnika" lub "interesu publicznego" nie oznacza powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Nadto na gruncie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej konieczne jest wykazanie nie tylko, że wystąpiły problemy w regulowaniu zobowiązań, lecz również, że problemy te mają charakter wyjątkowy, tzn. wynikają ze szczególnych, a przy tym niezależnych od podatnika, zdarzeń faktycznych bądź prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie. Przepis ten dotyczy przesłanek nałożenia administracyjnej kary pięniężnej. W myśl art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach w brzmieniu obowiązującym do 5 września 2018 r. administracyjną karę pieniężną wymierza się za: zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41. Skarżącej spółce została wymierzona kara własnie na podstawie tego przepisu (decyzją WIOŚ z dnia [...] czerwca 2017 r. wymierzono skarżącemu administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 000 zl za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów wydanym decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., a GIOŚ utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r.). Obecnie kontrolowane postępowanie administracyjne nie dotyczy nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, ale toczy się z wniosku Skarżącej o umorzenie obowiązku jej zapłaty. Zarzuty naruszenia przesłanek wymierzenia administracyjnej kary pienięznej mogły być skutecznie podnoszone jedynie w postępowaniu w przedmiocie wymierzenia tejże kary. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 67a Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 202 ustawy o odpadach w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z tym, że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. W myśl art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W przytoczonej regulacji przewidziane zostały zatem dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy (w przedmiotowej sprawie WIOŚ), może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową - "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", przy czym spójnik "lub" użyty w treści komentowanego przepisu wskazuje na alternatywę łączną, a tym samym konieczność wystąpienia w sprawie co najmniej jednej z przytaczanych przesłanek. Podkreślić należy, iż instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanych w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie), organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. Treść przywołanego przepisu wyznacza zatem niejako dwie fazy postępowania podatkowego (wyrok NSA z 2 marca 2016 r., II FSK 2474/15, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W pierwszym etapie postępowania organ podatkowy obowiązany jest ustalić, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. Organ zobligowany jest również wskazać, jak (zwłaszcza w kontekście istniejącego stanu faktycznego) należy postrzegać rozumienie przesłanki "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". W judykaturze nie budzi wątpliwości, iż na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, jeżeli w indywidualnej sprawie w tym przedmiocie ustali i oceni zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego (por.m.in. wyrok NSA z 21 sierpnia 2015 r., II FSK 1703/13, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W dalszej kolejności, w przypadku uznania, iż spełniona została jedna bądź obie z przesłanek, postępowanie podatkowe wkracza w kolejną fazę, w której organ dokonuje wyboru opcji decyzyjnej: zastosuje ulgę albo odmówi jej udzielenia. Należy przy tym zaakceptować pogląd, że ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do analizowanego przepisu jest uznanie wyjątkowości przyznawania wszelkich ulg podatkowych jako odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania (por. wyroki NSA z 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 117/08; z 15 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 910/10; z 18 kwietnia 2012 r. oraz: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 s. 378 i nast.). Taka konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że nawet w razie wystąpienia wskazanych wyżej przesłanek, do organu podatkowego należy wybór sposobu rozstrzygnięcia wniosku. Nie oznacza to po ich stronie dowolności ale zobowiązuje do wnikliwego rozważenia wszelkich okoliczności, zwłaszcza wskazanych przez stronę dla uzasadnienia wniosku. Takie uregulowanie wywiera wpływ na zakres sądowoadministracyjnej kontroli legalności decyzji, wykonywanej według kryteriów określonych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) i art. 3 § 1 p.p.s.a. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, a więc polega na zbadaniu czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i dokonując jej, sąd stosuje środki przewidziane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przypadku kontroli decyzji wydanej w warunkach uznania administracyjnego, sąd nie może natomiast rozstrzygać o słuszności czy celowości umorzenia zaległości (por. wyrok NSA z 2.03.2021 r., III FSK 3072/21, LEX nr 3161138.) W przedmiotowej organy administracji uznały, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej tj. występowania ważnego interesu podatnika, na który powoływał się Skarżący. W judykaturze wskazuje się, że użyte w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przy określeniu przesłanek zastosowania ulgi zwroty normatywne - "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" - nie mają stałego zakresu treści. Jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnosić go do indywidualnej sytuacji podatnika występującego z wnioskiem o ulgę (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2405/16, CBOSA, wyrok NSA z 2.03.2021 r., III FSK 3072/21, LEX nr 3161138.). Są swoistymi klauzulami generalnymi, odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Posłużenie się przez ustawodawcę w treści art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej nieostrymi pojęciami: "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" oznacza brak określonego katalogu przesłanek i wymaga wypełnienia ich treści w konkretnej sprawie przez odwołanie się do całokształtu konkretnych okoliczności i faktów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ rozstrzyga o udzieleniu bądź nie udzieleniu ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej, rozłożenia jej na raty, bądź odroczenia terminu płatności podatku. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata majątku czy możliwości zarobkowania, skutkujące brakiem możliwości uregulowania zaległości podatkowych, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu podatnika. Z kolei zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej (por. wyrok NSA z 25.03.2021 r., III FSK 2827/21, LEX nr 3167992.) Sąd podziela stanowisko organów administracji, że w przedmiotowej sprawie nie zaszła przesłanka występowania po stronie Skarżącej spółki ważnego interesu podatnika. Trafnie organy administracji uznały, że zaległość podatkowa nie powstała z przyczyn niezależnych od Skarżacej spółki, a problemy w regulowaniu innych zobowiazań nie mają charakteru wyjątkowego, lecz wynikają z prowadzonej działaności gospodarczej. Słusznie również organy administracji wskazały, że wszelkie podejmowane w ramach prowadzonej działalności decyzje obciążają Skarżącą a negatywne skutki z nich wynikające nie mogą być przerzucane na Skarb Państwa. Zasadnie GIOŚ zwrócił uwagę, że zgodnie z treścią formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie Skarżącą spółka zeznała, że w odniesieniu do okresu ostatnich 3 lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielnie pomocy nie odnotowała rosnących strat. Organ odwoławczy słusznie podkreslilił, że materiał dowodowy wskazuje, że Spółka ma zablokowane należności u kontrahentów, dokonała inwestycji, dochodzi swoich praw na drodze sądowej, a w przyszłości istnieje możliwość orzeczenia o odliczeniu podatku VAT i jego zwrotu z tytułu zakupionej nieruchomości. Udzielenie ulgi stronie niewątpliwie stawiałoby Skarżącego w sytuacji korzystniejszej od tej, w jakiej funkcjonują pozostali podatnicy, którzy terminowo i prawidłowo wywiązują się z obciążających ich obowiązków podatkowych. Sąd podziela stanoiwsko organów administarcji, że mając na uwadze okoliczności związane z powstaniem zaległości podatkowych Skarżącego oraz respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, umorzenie obecnie zaległości podatkowych (administracyjnej kary pieniężnej) , a tym samym rezygnacja z należnych wpływów budżetu Państwa byłaby przedwczesna i nieuzasadniona. Ważny interes podatnika i interes publiczny nie mogą być utożsamiane jedynie z uwolnieniem się od obowiązku ponoszenia ciężarów publicznoprawnych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.