II OZ 768/21

SENTENCJA Dnia 4 listopada 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. K. i K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 831/21 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi E. K. i K. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę, ponieważ na wezwanie Sądu strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi przez nadesłanie 1 odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz wskazanie numerów PESEL skarżących. Sąd wskazał, że przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżących w trybie doręczenia zastępczego (art. 73 p.p.s.a.) ze skutkiem doręczenia z dniem 15 czerwca 2021 r. W zakreślonym 7-dniowym terminie, nie zostały uzupełnione braki formalne skargi. Zażalenie na ww. postanowienie złożyli skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz rozważenie wystąpienia przez Sąd do Poczty Polskiej z wnioskiem o wszczęcie postępowania reklamacyjnego. Skarżący sformułowali zarzut dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 73 i art. 82 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi ze względu na brak uzupełnienia braków formalnych, w sytuacji w której nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków pełnomocnikowi skarżących, w związku z czym termin na uzupełnienie skargi nigdy nie rozpoczął biegu. Wskazano, że pełnomocnik skarżących nie otrzymał ani I awizo, ani II awizo, a w czasie wskazanego przez Sąd okresu awizacji było dokonywane wyszukiwanie czy w Urzędzie Pocztowym znajdują się jakiekolwiek przesyłki adresowane do pełnomocnika skarżących. Ponadto z powodu długotrwałej choroby listonosza, który dotychczas obsługiwał doręczanie korespondencji, usługa doręczania nie jest wykonywana prawidłowo przez jego zastępców. Wskazano także, że brak wskazania na przesyłce z jakiego powodu nie doręczono przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 73 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Argumentacja zażalenia w zasadzie nie kwestionuje, że strona skarżąca nie uzupełniała na wezwanie Sądu braków formalnych skargi, a jedynie zarzuca nieprawidłowość zastosowania instytucji doręczenia zastępczego (art. 73 p.p.s.a.). Argumentacja zażalenia w świetle znajdującego się aktach sprawy dowodu doręczenia jest gołosłowna. Należy wskazać, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 15 czerwca 2021 r. Taka ocena wynika z zastosowania art. 73 p.p.s.a., przewidującego tzw. doręczenie zastępcze, które opiera się na domniemaniu prawnym, że przesyłka dotarła do rąk adresata. Dla zaistnienia takiego skutku wymagane jest aby przesyłka była dwukrotnie awizowania (w tej sprawie I awizo nastąpiło 1 czerwca 2021 r.; II awizo – 9 czerwca 2021 r.), zaś skutek doręczenia następuje w terminie 14 dni od pierwszego awizo. Dlatego Sąd I instancji trafnie ocenił, że skutek doręczenia wezwania nastąpił w dniu 15 czerwca 2021 r., co oznacza, że do dnia 22 czerwca 2021 r. przysługiwał skarżącym termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Ponadto wbrew twierdzeniom zażalenia dowód doręczenia zawiera wszystkie konieczne adnotacja, jak wskazanie, że przesyłki nie doręczono w sposób określony w pkt 1, dlatego przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej FUP [...], o czym w dniu 1 czerwca 2021 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej, a wobec niepodjęcia przesyłki w terminie, w dniu 17 czerwca 2021 r. nastąpił jej zwrot. Dowód doręczenia nie potwierdza zatem twierdzeń wskazujących na być może zaistniałe niewłaściwe wykonywanie doręczeń przez zastępców dotychczasowego listonosza, jak i tego, że przesyłki nie odnaleziono w placówce pocztowej podczas czynności przeglądania (poszukiwania) korespondencji. Poza tym tego rodzaju okoliczności jako niezależne od adresata powinny ewentualnie służyć argumentacji na potrzeby wniosku o przywrócenie terminu. Tym samym z punktu widzenia oceny Sądu co do prawidłowości zastosowania trybu doręczenia zastępczego, brak jest podstaw do stwierdzenia jakoby istniały uzasadnione wątpliwości dotyczące okoliczności doręczenia ww. przesyłki wobec znajdujących się na przesyłce treści adnotacji. Ponadto wskazania wymaga, że stosownego zgłoszenia reklamacji może też dokonać adresat przesyłki (co wynika z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo pocztowe oraz § 41 ust. 2 Regulaminu świadczenia usług powszechnych), a nie tylko nadawca – Sąd, tym bardziej w sytuacji gdy w świetle adnotacji znajdującej się na zwróconej do Sądu przesyłce brak jest podstaw do wdrożenia przez nadawcę procedury reklamacyjnej. Mając powyższe na względzie, Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucając skargę, w sytuacji gdy na wezwanie Sądu strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. W tych warunkach nie można doszukać się wskazywanego w zażaleniu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 73 i art. 82 p.p.s.a., skoro zgodnie z obowiązującymi przepisami nieuzupełnienie braków formalnych skargi przez stronę skarżącą na wezwanie sądu, uprawniało sąd administracyjny do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.