II FSK 444/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędziowie NSA Jan Rudowski, NSA Jan Grzęda, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V. sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 717/10 w sprawie ze skargi V. sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od V. sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt, I SA/Wr 717/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę "V." Sp. z o.o. w W. z dnia 27 kwietnia 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę za czerwiec 2003 r. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. decyzją z dnia 29 grudnia 2009 r. określił "V." Sp. z o.o. w W. (dalej zwana jako: strona/skarżąca/spółka) zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. w wysokości 9.933.677,00 zł oraz odsetki za zwłokę od nieuregulowanej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za czerwiec 2003 r. w wysokości 5.783,00 zł. Różnica pomiędzy zeznaniem spółki (zadeklarowała podatek należny w wysokości 9.754.823,00 zł) a ustaleniami organu kontroli skarbowej wynikała z zawyżenia przez skarżącą kosztów uzyskania przychodów o kwotę 662.421,00 zł. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w ewidencji księgowej spółki (a dokładniej jej oddziału w G.) zaewidencjonowanych zostało 26 faktur VAT wystawionych przez P.H.U. "I." w O. (właściciel przedsiębiorstwa G.R. M. działająca przez pełnomocnika- swojego małżonka J. M.), dotyczących "prowizji handlowych za pomoc w sprzedaży pojazdów", opiewających łącznie na wartość netto 739.608,50 zł oraz 2 faktury korygujące (tj. faktura nr ...). Wydatki wynikające z powyższych faktur uznane zostały przez skarżącą za koszty uzyskania przychodów w 2003 r. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych organ stwierdził, że wskazane powyżej faktury VAT potwierdzają nieprawdę w świadczeniu przez J.M., pełnomocnika "I.", usług pomocy w sprzedaży pojazdów marki V., gdyż dokumentują czynności, które nie zostały przez "I." wykonane. Ustaleń, po przeprowadzeniu w spółce kontroli podatkowej, dokonano na podstawie włączonych do postępowania podatkowego dowodów otrzymanych z Prokuratury Okręgowej Wydział V Śledczy w Opolu, oraz z Wydziału Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w Opolu, a zgromadzonych przez te organy w trakcie śledztwa o sygn. akt [...],- sygn. akt. Prok [...], prowadzonego m.in. wobec A. A. i I. F. - zatrudnionych w 2003 r., w "V." Sp. z o.o., oraz J.M. – pełnomocnika "I.", jak również na podstawie materiałów zgromadzonych w trakcie postępowania kontrolnego nr [...] przeprowadzonego w "I." oraz dowodów z przeprowadzonych przez organ kontroli skarbowej w dniach 26 marca 2009 r. i 16 kwietnia 2009 r. przesłuchań świadków: M. G. i J.M. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie podzielił zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu i decyzją z dnia 27 kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że faktury na podstawie, których spółka zaliczyła w koszty uzyskania przychodów wydatki w kwocie 662.421,00 zł jako, że udowodnione zostało, iż ujęte w nich usługi nie zostały wykonane, nie mogą po stronie spółki dokumentować poniesienia wydatku w wysokości i kwotach z nich wynikających, a zatem w konsekwencji nie mogą także dokumentować poniesienia wydatku w celu uzyskania przychodu. W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ramach zarzutów rażącego naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy skarżąca wskazała na: 1) umyślne zlekceważenie przez Dyrektora Izby Skarbowej zasad dochodzenia prawdy obiektywnej wskutek czego doszło do rażącego naruszenia art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez: a) całkowicie błędne i bezpodstawne przyjęcie, że: - na podstawie niewyjaśnionych zasad logiki (nie zaś na podstawie przepisów prawa) wiążące są dla organu bliżej nieokreślone ustalenia wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt VII KS 17 / 09, o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej przez J.M., przy jednoczesnym stwierdzeniu, że sam Dyrektor Izby Skarbowej nie czuje się kompetentny do kwestionowania tego rozstrzygnięcia, - Sąd Rejonowy w Opolu w swoim wyroku wiążąco ustalił, tym samym "rozstrzygając niniejszy spór", że usługi pośrednictwa nie zostały wykonane na rzecz spółki w ogóle, podczas gdy wyrok ten dotyczy jedynie zgody na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności przez J.M. i orzeczenie wobec niego zaledwie 5.000,00 zł grzywny, mając pełną świadomość, że nie była to jedyna sprawa karna powiązana z niniejszym postępowaniem (toczy się też postępowanie o znacznie szerszym zakresie), b) dokonanie ustaleń stanu faktycznego jedynie częściowo, wybiórczo i dowolnie; 2) rażące naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 oraz art. 180 i art. 188 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 kontroli skarbowej w szczególności poprzez : a) odmowę przeprowadzenia zgłoszonych przez spółkę dowodów z zeznań świadków A.A. i I.F. na okoliczność wykonywania przez te osoby na rzecz "I." usług (wykonanie tych usług w ogóle nie zostało przez organ zakwestionowane), sposobu wzajemnych rozliczeń pomiędzy tymi osobami a "I." oraz określeniu modelu tej współpracy, b) odmowę przeprowadzenia zgłoszonego przez spółkę dowodu w postaci wystąpienia z wnioskiem do Ministerstwa Infrastruktury - Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego na okoliczność ustalenia fundamentalnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, tj. wpływu na sprzedaż pojazdów możliwości przeniesienia na nabywców praw z koncesji na transport, c) pominięcie dowodu z pisma prokuratora Prokuratury Okręgowej w Opolu S.B. z dnia 1 lutego 2008 r. na okoliczność braku wpływu sytuacji J.M. na prawidłowość rozliczeń podatkowych spółki, d) prowadzenia postępowania przy błędnie przyjętym założeniu, że jedyną możliwą formą świadczenia przez "I." na rzecz Spółki usług pośrednictwa było osobiste wykonywanie tych usług przez J.M., co w konsekwencji doprowadziło do celowego pominięcia, jak również do odmowy przeprowadzenia przez organ dowodów uzasadniających twierdzenia przeciwne, e) zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym zaniechanie analizy podstawowych zasad świadczenia usług pośrednictwa przy sprzedaży samochodów ciężarowych i zasad przenoszenia uprawnień z koncesji na wykonywanie transportu międzynarodowego, które to zasady miały kluczowy wpływ na przyjęty model rozliczeń spółki i "I.", f) ignorowanie zebranego materiału dowodowego, w szczególności poprzez wybiórcze cytowanie zeznań świadków w celu udowodnienia z góry przyjętej błędnej tezy organu, bez uwzględnienia kontekstu gospodarczego zeznań, 3) rażące naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 kontroli skarbowej, w szczególności poprzez bezpodstawne wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, bez podania na podstawie jakich dowodów organ dokonał tych ustaleń, zaniechanie wskazania przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności poszczególnym spośród zgromadzonych dowodów, oraz niewyjaśnienie i niewskazanie w uzasadnieniu prawnym podstaw decyzji, 4) rażące naruszenie art. 199a § 1 i 3 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji bezpodstawne, z pominięciem obligatoryjnej procedury sądowej, ustalenie nieistnienia stosunku prawnego bezpośrednio wpływającego na obowiązki podatkowe spółki, tj. uznanie nieważności umowy między spółką i "I." i w efekcie uznanie nieistnienia stosunku umownego w tym zakresie, mimo wątpliwości co do jego istnienia. Dalej skarżąca zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. rażące naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art.15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez: 1) jego błędne zastosowanie i odmowę uznania poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu mimo dokonania bezpośrednich ustaleń potwierdzających, że wydatek: a) został poniesiony przez spółkę, b) został poniesiony w celu uzyskania przychodu, ponieważ bez jego poniesienia osiągnięcie przez spółkę w 2003 r. przychodu ze sprzedaży samochodów ciężarowych byłoby niemożliwe (przy czym jednocześnie kwestionując prawo spółki do zaliczenia całości wydatku jako kosztu uzyskania przychodu spółki organ dokonał faktycznego szacowania kosztu na poziomie zerowym i dokonał opodatkowania przychodu, a nie dochodu spółki, co stanowi rażące naruszenie art. 23 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej), c) jest wydatkiem prawidłowo udokumentowanym, co wynika m.in. z braku skutecznego obalenia domniemania rzetelności ksiąg podatkowych spółki, 2) uznanie, ze kosztem uzyskania przychodu mogą być wyłącznie wydatki na usługi świadczone na rzecz spółki pod warunkiem, że usługi te są świadczone: a) osobiście przez jedną tylko osobę działającą w imieniu podmiotu świadczącego usługi, b) oraz tylko w przypadku, gdy zewnętrzni kontrahenci spółki znają zasady współpracy spółki i zleceniobiorców świadczących na jej rzecz usługi, 3) jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten ustanawia absolutną odpowiedzialność podatnika za zobowiązania podatkowe, w tym za zobowiązania podatkowe kontrahentów, co stanowi jednocześnie rażące naruszenie art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skontrolowane decyzje nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do zarzutów "samowolnego" związania się organu odwoławczego wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu, jak też pominięcia przez organy wniosków dowodowych skarżącej spółki. Ustosunkowując się do kwestii związania organu podatkowego wyrokiem sądu karnego zezwalającego na dobrowolne poddanie się karze za czyn stanowiący wykroczenie lub przestępstwo skarbowe Sąd zwrócił uwagę, iż dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej jest środkiem karnym, zastępującym wymierzenie kary, czego konsekwencją jest uzasadnione twierdzenie, iż w takiej sytuacji nie ma zastosowania art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Wskazany przepis stanowi podstawę związania sądu administracyjnego ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa, a tym samym poprzez regulację art. 153 p.p.s.a. również związania organu podatkowego. Nie można jednakże pominąć, iż w myśl art. 17 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r.- Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 ze zm.) sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności jedynie wtedy, gdy wina sprawcy i okoliczności popełnienia przestępstwa lub wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości. Prawomocny wyrok sądu karnego uwzględniający wniosek o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności obala domniemanie niewinności co powoduje, że wyrok Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt M. VII KS 17 / 09, mógł być jednym z wielu dowodów uzasadniających twierdzenie, iż J. w 2003 r. wystawił skarżącej spółce 28 faktur VAT z tytułu prowizji handlowych za pomoc w sprzedaży pojazdów, które to faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych, gdyż objęte nimi usługi nie zostały faktycznie wykonane. Kategoryczne wykluczenie wykonania przez "I." zafakturowanych usług, zarówno w aspekcie przedmiotowym (w żadnej części usługi nie zostały wykonane), jak i podmiotowym (ani osobiście przez przedsiębiorcę- właścicielkę "I.", ani przez jej pełnomocnika lub innych pracowników przedsiębiorcy, ani też przez podmioty trzecie- osoby fizyczne lub prawne) będące wynikiem analizy zarówno bezpośrednio przeprowadzonych przez organ kontroli skarbowej zeznań świadków J.M. i M.G., jak też dopuszczonych w poczet materiału dowodowego wielokrotnych zeznań J.M., A.A. i I.F. oraz osób reprezentujących nabywców pojazdów V. złożonych w toku śledztwa karnego, uzasadniały zdaniem Sądu odmowę przeprowadzenia dowodu z ponownych zeznań świadków A.A. i I.F. na okoliczność wykonywania przez te osoby usług na rzecz "I.", sposobu wzajemnych rozliczeń pomiędzy tymi osobami a "I." oraz określenia modelu tej współpracy. Za prawidłową uznał Sąd odmowę przeprowadzenia dowodu w postaci zwrócenia się z wnioskiem do Ministerstwa Infrastruktury- Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w W. o wskazanie ilości przeniesionych koncesji ogółem w badanym okresie, możliwości ustalenia transferu koncesji na podstawie numerów VIN samochodów ciężarowych sprzedanych przez spółkę na okoliczność, że sprzedaż samochodów była powiązana z transferem koncesji, a w konsekwencji, że usługa pomocy w sprzedaży samochodów ciężarowych marki V. została faktycznie na rzecz spółki wykonana. Zasadnie organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 8 września 2009r. odmówił przeprowadzenia powyższego dowodu z uwagi na jego nieprzydatność w sprawie wskazując m. in. na fakt, iż "I." nie była przewoźnikiem drogowym i nie uzyskała żadnych koncesji (licencji) na wykonywanie jakiegokolwiek transportu drogowego, nie mogła zatem składać żadnych wniosków o przeniesienie uprawnień licencyjnych, zaś obrót tymi koncesjami (licencjami) nie był prawnie dopuszczony. Równie nietrafny – w ocenie Sądu - okazał się zarzut pominięcia dowodu z pisma prokuratora Prokuratury Okręgowej w Opolu z dnia 1 lutego 2008 r., w którym wyjaśniono skarżącej, że wniosek o dopuszczenie do uczestniczenia w czynnościach postępowania przedstawiciela spółki oraz o informowanie o stanie sprawy nie może zostać uwzględniony z tego powodu, iż śledztwo nie dotyczy czynów polegających na wyrządzeniu spółce szkody lub innym naruszeniu chronionych przepisami prawa dóbr spółki. Po pierwsze bowiem, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji w swoich decyzjach ustosunkowały się do tego wniosku dowodowego, a po drugie - w istocie treść tego pisma nie miała jakiegokolwiek wpływu na ustalenia dotyczące prawidłowości rozliczeń spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. Sąd stwierdził także, iż organy obu instancji nie naruszyły również przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem zgodnie z regułami zawartymi w tym przepisie uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organy podatkowe uznały za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Podsumowując rozważania odnoszące się do zarzutów naruszenia prawa procesowego Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organy podatkowe dokonały dokładnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, wyciągnięte z nich wnioski uzasadniły w sposób logiczny i wyczerpujący, zaś w decyzjach w sposób wyczerpujący wymieniły przesłanki, którymi się kierowały, podobnie jak w osnowie wskazały podstawę prawną tych rozstrzygnięć. Sąd nie stwierdził zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego w kontekście wymogów ustanowionych w art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art.199a § 1 i § 3 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Powołując się na treść art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Sąd stwierdził, iż to na podatniku spoczywał ciężar wykazania, że wydatek na rzecz "I." został poniesiony, a usługa, z którą wiąże się ten wydatek, została wykonana, oraz że poniesienie tego wydatku miało na celu zwiększenie przychodów, jak też i to, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy tym wydatkiem a uzyskaniem przychodu, natomiast organy podatkowe winny były na podstawie przedstawionego materiału dowodowego przeprowadzić dogłębną ocenę tego materiału, co pozwoliłoby na wydanie prawidłowej decyzji. Skarżąca spółka w toku postępowania podatkowego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej, nie przedstawiła dowodów, iż faktycznie doszło po stronie "I." do dalszego wykonywania umowy z dnia 1 października 2001 r., a zwłaszcza do wykonania przez tego kontrahenta w 2003 r. zafakturowanych usług polegających na pomocy w sprzedaży pojazdów V. Wbrew stanowisku skarżącej to nie na organach spoczywał ciężar dowiedzenia, iż doszło do wykonania powyższych usług przez "I.", a tym bardziej do wskazywania kto osobiście je zrealizował (czy właścicielka przedsiębiorstwa, jej współmałżonek- pełnomocnik, pracownicy spółki, czy też jeszcze inne osoby). Zauważono, iż brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia za słuszne zarzutów strony jakoby organy twierdziły, że koniecznym warunkiem uznania wydatków na usługi świadczone na rzecz spółki za koszt uzyskania przychodu jest świadczenie tych usług osobiście przez jedną tylko osobę działającą w imieniu podmiotu świadczącego usługi (tutaj przez pełnomocnika "I.") i tylko w przypadku, gdy zewnętrzni kontrahenci spółki znają zasady współpracy spółki i zleceniobiorców świadczących na jej rzecz usługi. Trudno przypisać też organom autorstwo stwierdzenia, że przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. ustanawia absolutna odpowiedzialność podatnika za zobowiązania podatkowe, w tym za zobowiązania podatkowe kontrahentów. Podsumowując rozważania Sąd wskazał, iż konsekwencją ujęcia przez spółkę w księgach podatkowych danych sporządzonych na podstawie nierzetelnych dowodów księgowych skutkujących ich nierzetelnością w części dotyczącej 28 faktur wystawionych przez "I." jest nieznanie w tej części tych ksiąg, w myśl art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej, za dowód w postępowaniu kontrolnym. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, z uwagi na rozmiar i jakość przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, były przesłanki do odstąpienia od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, co czyni niezasadnym także zarzut naruszenia art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej spółka zaskarżanemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w. zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 3 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistymi w wyniku nieuzasadnionego i bezpodstawnego pominięcia przez Sąd I instancji istotnej części akt sprawy przy ustalaniu przez Sąd stanu sprawy, w konsekwencji nierozpoznania istoty zarzutów skargi w szczególności dotyczących: a) odmowy przeprowadzenia przez organy podatkowe wnioskowanego wielokrotnie przez Skarżącą dowodu w postaci wystąpienia z wnioskiem do Ministerstwa Infrastruktury -Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego na okoliczność ustalenia kluczowej i niezbędnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, tj. wpływu na sprzedaż pojazdów możliwości przeniesienia na nabywców praw z koncesji na transport, przy czym dowód ten jako wiarygodny i obiektywny potwierdziłby lub wykluczył udział osób występujących w postępowaniu w transakcjach dla konkretnych, wskazanych w kwestionowanych fakturach VAT pojazdów z numerami VIN, daty sprzedaży pojazdów i przeniesienia koncesji z osoby X na Y wraz z okolicznościami towarzyszącymi uzasadniającymi przeniesienia koncesji w myśl obowiązującego prawa; b) znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy domniemań płynących z wyroku Sądu Rejonowego w Opolu o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej przez Pana J. M. (wyrok z dnia 15.04.2009 r., sygn. akt VII KS 17/09) w zakresie w jakim w ocenie organów podatkowych szczątkowy stan faktyczny w nim ustalony miałby nie budzić wątpliwości także dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w postępowaniu podatkowym; co w konsekwencji skutkowało brakiem oceny zgodności z prawem tych wszystkich aspektów zaskarżonego aktu administracyjnego, w których są wątpliwości, a zwłaszcza tam gdzie ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń Skarżącej zdefiniowanych jako zarzuty skargi, podczas gdy obowiązkiem Sądu zgodnie z powołanymi wyżej przepisami było rozstrzygniecie skargi w granicach danej sprawy i na podstawie całokształtu akt sprawy. 2) naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu II instancji mimo naruszenia przez Dyrektora IS przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na: a) umyślnym zlekceważeniu przez Dyrektora IS zasad dochodzenia prawdy obiektywnej, tj. naruszeniu art.122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez faktyczne uznanie "związania" organów podatkowych jak i WSA ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu, bez zbadania ani nawet rozważenia zakresu związania i wpływu "obalenia domniemania niewinności" na fundamentalną dla rozstrzygnięcia sprawę tj. kwestii faktu i mechanizmu świadczenia usług pomocy w sprzedaży samochodów ciężarowych V., b) rażącym naruszeniu art.122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 oraz art. 180 i art. 88 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, gdyż dokonane przez organy podatkowe ograniczenie zakresu postępowania dowodowego oraz wybiórcza ocena pozostałych dowodów nie mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a złożone przez Skarżącą wnioski dowodowe zupełnie bezpodstawnie nie zostały w toku postępowania uwzględnione i odmówiono przeprowadzenia dowodów w części, w której zaprzeczyłyby tezom przyjętym jako podstawa rozstrzygnięcia i obiektywnie potwierdziłyby okoliczności, które w zakresie przewidzianym w OP wykazywała Skarżąca - na co wpływ niewątpliwie miał zbliżający się upływ terminu zobowiązania podatkowego (decyzję doręczono na dwa dni przed upływem terminu przedawnienia); 3) naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie art. 135 i art. 145 § 1 pkt i lit c w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi, pomimo, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do jej uwzględnienia przez Sąd, ze względu na niezgodność z prawem decyzji organu II instancji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W wyniku powyższych, mających fundamentalne znaczenie naruszeń, doszło do: 4) naruszenia prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę uznania poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu mimo dokonania bezspornych ustaleń potwierdzających, że wydatek został poniesiony przez spółkę, w celu uzyskania przychodu oraz jest wydatkiem prawidłowo udokumentowanym. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Na początek podnieść i ocenić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku wystarczająco spełnia wymogi i standardy wynikające z regulacji prawnej art. 141 § 4 p.p.s.a., jako że dostatecznie wnikliwie i wszechstronnie odnosi się do wszystkich istotnych zagadnień i okoliczności rozpoznanej sprawy. Z uzasadnienia tego wynika, że Sąd pierwszej instancji nie popełnił mogącego mieć wpływ na wynik sprawy błędu konstatując, że organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, w którego ocenie nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. W szczególności podkreślić należy, że brak jest podstaw do uznania, jakoby firma I. – korzystając ze współpracy innych osób – uczestniczyła w uzyskiwaniu koncesji lub licencji, co mogło mieć wpływ na sprzedaż realizowaną przez stronę skarżącą. Z materiału dowodowego sprawy niewątpliwie bowiem wynika, że u strony skarżącej jak i w I. nie zostały ujawnione jakiekolwiek dokumenty potwierdzające tego rodzaju działania innych osób, w tym chociażby faktury albo dowody wypłat związanych z koncesjami/licencjami. Okoliczność, że określone osoby trzecie uprawnienia te uzyskiwały nie świadczy jeszcze, że działo się to na skutek działań I. czy też współdziałających z tym podmiotem osób. W zakresie powyższym brak jest jakiegokolwiek potwierdzenia w udokumentowaniu samoobliczenia podatku strony skarżącej jak również I., a braku tego nie mogło dostatecznie sanować przesłuchanie świadków czy też zasięganie ogólnych w istocie, bo nie mogących uwzględniać mniej lub bardzie formalnych "pośredników czy też pomocników", informacji w Biurze Obsługi Transportu Międzynarodowego. Trafnie też i bez naruszenia prawa ocenił Sąd pierwszej instancji znaczenie wydanego w obszarze stanu rozpatrywanej sprawy orzeczenia sądu powszechnego o dobrowolnym poddaniu się karze, które możliwe i prawnie dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy wina i sprawstwo jego adresata nie budzą wątpliwości. Skarga kasacyjna i jej uzasadnienie stanowią tylko ponowienie stanowiska strony skarżącej prezentowanego w trakcie całości postępowania podatkowego i sądowego, które bez naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności bez naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zostało ocenione przez Sąd pierwszej instancji. W stanie faktyczny sprawy natomiast, w z którego nie wynika, że sporne faktury wykazywały jakąkolwiek określoną, zgodną z prawem i obiektywnie wymierną działalność podmiotu gospodarczego I. na rzecz strony skarżącej, ocena możliwości zastosowania art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie naruszała unormowania wynikającego w tego przepisu prawa. Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.