II FSK 3003/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Protokolant Paweł Kowalczyk, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 731/11 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 18 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za poszczególne dni w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009r. oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE 1.1. Wyrokiem z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 731/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 18 marca 2011 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za poszczególne dni w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. 1.2. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżąca w ramach własnej działalności gospodarczej prowadziła sprzedaż na stanowisku w przenośnym pawilonie handlowym na terenie targowiska w T. należącego do "W". Decyzją z dnia 7 stycznia 2011 r., Burmistrz Miasta T. określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za poszczególne dni w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. w kwocie 1364,00 zł. 1.3. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej od tej decyzji SKO w L. decyzją z dnia 18 marca 2011 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że podstawą wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej był fakt, iż Skarżąca we wskazanych w decyzji organu pierwszej instancji dniach prowadziła sprzedaż na przedmiotowym targowisku i odmówiła uiszczenia należnej opłaty targowej. Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie występuje u Skarżącej ani budynek, ani budynek będący targowiskiem pod dachem, m.in. ze względu na brak posiadania fundamentów. W rezultacie SKO nie podzieliło stanowiska wyrażonego w odwołaniu, jakoby była ona podatnikiem podatku od nieruchomości, a nie podatnikiem opłaty targowej. Organ odwoławczy nie uznał przenośnego, handlowego pawilonu kontenerowego za budowlę, ponieważ tego typu obiekt jego zdaniem nie został wymieniony w wyliczeniu z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm., dalej zwana: "Prawo budowlane"), ani też nie jest podobny do wymienionych w tym przepisie obiektów budowlanych. W rezultacie, zdaniem organu nie istnieje przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na zasadzie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm., dalej zwana: "u.p.o.l."), pawilon ten nie jest bowiem desygnatem pojęcia budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. 2.1. W skardze do WSA w Łodzi Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 Prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że pawilon handlowy Skarżącej nie stanowi budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.o.l., gdyż nie jest trwale związany z gruntem, - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że pawilon handlowy Skarżącej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie mieści się w pojęciu budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, - art. 2 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez bezzasadne i gołosłowne przyjęcie, że przedmiotowy przenośny pawilon kontenerowy należy uznać za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 in fne Prawa budowlanego, - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. - art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że pawilon handlowy Skarżącej jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, - art. 16 u.p.o.l. poprzez błędne zastosowanie powołanego przepisu i w konsekwencji uznanie, że nie ma on zastosowania w sprawie, - art. 15 ust. 1 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca jest obowiązana do uiszczania opłaty targowej, podczas gdy nie uiszcza on opłaty targowej, bo jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: - art.187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 197, art. 181 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej zwana: "Ordynacja podatkowa") poprzez zaakceptowanie błędnego stanowiska organu pierwszej instancji, który zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i nie przeprowadził dowodu istotnego z punktu widzenia oceny istnienia przedmiotu opodatkowania, - art. 191 w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i w istocie całkowicie gołosłowne ustalenie, że pawilon handlowy nie jest budowlą, - art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym gołosłowne ustalenia, że pawilon handlowy Skarżącej, jako tymczasowy obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, dokonanie wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i gołosłowne przyjęcie przez organ, że pawilon handlowy jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego oraz gołosłowne przyjęcie za organem pierwszej instancji, że Skarżąca prowadziła sprzedaż na targowisku w dniach opisanych w zaskarżonej decyzji, - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaakceptowanie za organem I instancji stanu, w którym nie został przez organ podatkowy I instancji wyjaśniony stan faktyczny, a to w obliczu zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu budownictwa, co do tego, czy pawilon Skarżącej stanowi budynek, budowlę albo obiekt małej architektury w rozumieniu ustawy, jak również zaniechania uwzględnienia dowodu z opinii prywatnej przedłożonej przez skarżącą do akt sprawy na okoliczność kwalifikacji pawilonu, - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy wskazania w swojej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, jak również wskazania dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, - art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, - art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, podczas gdy odwołanie jako uzasadnione zasługiwało na uwzględnienie. 2.2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. 2.3. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie WSA w Łodzi uznał skargę za bezzasadną i wskazał, że spornymi kwestiami w sprawie było po pierwsze to, czy wskazany obiekt stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, czy też opłaty targowej, po drugie czy organy dokonały prawidłowych, wyczerpujących ustaleń okoliczności faktycznych a w konsekwencji czy dokonały właściwej jego klasyfikacji. Sad I instancji wskazał, że organy podatkowe zasadnie uznały, iż przenośny pawilon handlowy nie jest trwale związany z gruntem i w konsekwencji nie podlega na mocy art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Stanowi obiekt tymczasowy, który określa w sposób odrębny art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu istotne było niepodważalne stwierdzenie zawarte w opisie stanu technicznego pawilonu, z którego wynika, że został on posadowiony na poduszkach betonowych ustawionych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem, przesądzające o braku trwałego połączenia pawilonu z gruntem. Ocena organów podatkowych w zakresie braku trwałego związania przedmiotowego pawilonu z gruntem, w obliczu przedstawionych danych, była uprawniona. W ocenie Sądu I instancji, organy te miały prawo dokonać jej same, bez dopuszczania dowodu z opinii biegłego specjalisty z dziedziny budownictwa, gdyż do jej poczynienia nie była niezbędna wiedza specjalna, o której mowa w art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, tym bardziej, że z dokumentacji budowlanej spornego pawilonu wprost wynika jego charakter. Brak związania pawilonu z gruntem oznacza w konsekwencji, że nie może być on uznany za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawo budowlane. W kolejnej części uzasadnienia WSA podniósł, że organy podatkowe określając Skarżącej opłatę targową za szczegółowo wymienione dni 2009 r. zasadnie uznały, że spełnione zostały okoliczności warunkujące jej określenie wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.o.l., oraz że nie zachodzą żadne z okoliczności, które uniemożliwiałyby wymierzenie takiej opłaty. W szczególności słusznie podkreśliły, że Skarżąca z tytułu prowadzenia handlu na targowisku nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a zatem nie znajduje w tej sytuacji zastosowania art. 16 u.p.o.l. W konsekwencji niezasadne okazały się wszystkie podniesione w skardze zarzuty co do naruszenia przepisów prawa materialnego, i to zarówno zawartych w u.p.o.l., jak i w ustawie Prawo budowlane. W ocenie Sądu I instancji pozostałe zarzuty skargi również nie były uzasadnione. Nie miała racji Skarżąca, wywodząc, że zostały naruszone normy prawne wynikające z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji stan faktyczny został ustalony prawidłowo, bez potrzeby dalszego gromadzenia dowodów, w tym opinii biegłego z zakresu budownictwa. Nie ma też podstaw do kwestionowania twierdzeń organów podatkowych co do podejmowanych przez inkasentów prób pobrania opłaty targowej od podatnika. W aktach administracyjnych sprawy zawarte są dokumenty potwierdzające fakt podejmowania takich działań. Końcowo Sąd I instancji uznał, że nie sposób zgodzić się także z zarzutem skargi, wedle którego nieprawidłowe są ustalenia organów co do okoliczności odmowy uiszczenia przez Skarżącą opłaty targowej. Skoro Skarżąca twierdziła, iż jest podatnikiem podatku od nieruchomości, nie zaś opłaty targowej, i dlatego nie płaciła opłaty targowej, to tym samym w sposób pośredni odmawiała jej uiszczenia. Również w żadnych innych składanych przez nią pismach w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie kwestionowała okoliczności dokonywania sprzedaży zgodnie z danymi podanymi w notatkach inkasenta. Kwestionowała jedynie zasadność poboru opłaty targowej, domagając się obciążenia podatkiem od nieruchomości z tytułu prowadzenia sprzedaży na tym targowisku. 3.1. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i w oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej : "p.p.s.a.") autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.: - art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez nie uwzględnienie skargi Skarżącej na decyzję SKO i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, ponieważ zaskarżona decyzja organu odwoławczego naruszała prawo materialne, będącego następstwem błędnej wykładni poprzez uznanie, że pawilon handlowy nie stanowi budowli w rozumieniu u.p.o.l., gdyż nie jest trwale związany z gruntem. - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że cechą wspólną wymienionych w nim obiektów budowlanych jest trwałe związanie z gruntem, podczas gdy z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego to nie wynika, co czyni bezzasadnym kolejne twierdzenie Sądu I instancji, że brak związania przedmiotowego pawilonu z gruntem oznacza w konsekwencji, że nie może on być uznany za budowlę w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz że nie podlega on na mocy art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a to w sytuacji, w której rodzaj związania budowli z gruntem nie determinuje jej charakteru jako obiektu budowlanego zaliczonego do kategorii budowli; - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji za organem odwoławczym, że pawilon handlowy Skarżącej jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, podczas gdy pawilon handlowy nie jest obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki i nie można bez uprzedniej opinii biegłego z zakresu budownictwa stwierdzić, że pawilon jest tymczasowym obiektem budowlanym. Ponadto pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego, o ile w ogóle za taki zostałby uznany pawilon handlowy Skarżącej, nie stanowi zbioru rozłącznego w stosunku do pojęcia obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i nie ma przeszkód, aby budowla, a nawet budynek był uznany za tymczasowy obiekt budowlany, bo decyduje o tym jego przeznaczenie i właściwości (np. budynek dopuszczony do eksploatacji ze względu na intencję inwestora tylko na określony czas), a tymczasowy obiekt budowlany jest w istocie obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, gdyż sama definicja zawarta w art. 3 pkt 5 Prawo budowlane wyraźnie na to wskazuje. - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez nie uwzględnienie skargi Skarżącej na decyzję SKO i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo że podlegała ona uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja SKO naruszała prawo materialne, - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię skutkującą jego niewłaściwym zastosowaniem w sprawie poprzez uznanie, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, czy Skarżąca jest właścicielem przedmiotowego pawilonu, jak również poprzez przyjęcie, że cyt.: "(...) skoro bowiem pawilon ten nie jest budowlą, w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości niezależnie od tego czyją własność stanowi (...)", podczas gdy powołany przepis określa, na kim z mocy prawa ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości stanowiąc, że jest nim właściciel, posiadacz lub użytkownik wieczysty nieruchomości lub obiektu budowlanego, a Skarżąca jest właśnie właścicielem obiektu budowlanego w rozumieniu tej ustawy, stanowiącego budowlę, wzniesionego na jego własny koszt i własnym staraniem na gruncie dzierżawionym od W., co zresztą przyznał Sądu w swoich ustaleniach faktycznych, zaś w świetle wskazanego przepisu właściciel obiektu budowlanego albo jego samoistny posiadacz jest podatnikiem podatku od nieruchomości, - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 16 u.p.o.l. poprzez nie uwzględnienie skargi Skarżącej na decyzję SKO i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo że podlegała ona uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja SKO naruszała prawo materialne, - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.o.l. poprzez uznanie, że powołany przepis nie znajduje zastosowania w sprawie i przyjęcie, że cyt.: "(...) organy podatkowe określając Skarżącej opłatę targową za szczegółowo wymienione dni 2009 r. zasadnie uznały, że spełnione zostały okoliczności warunkujące jej określenie wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. oraz zasadnie uznały, że nie zachodzą żadne z okoliczności, które uniemożliwiałyby wymierzenie takiej opłaty. W szczególności zasadnie uznały, że strona skarżąca z tytułu prowadzenia handlu na targowisku nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a zatem, że nie znajduje w tej sytuacji zastosowania art. 16 u.p.o.l. (...)", mimo tego że bezspornym jest, że Skarżąca jest właścicielem pawilonu handlowego położonego na targowisku i jest ona z mocy prawa podatnikiem podatku od nieruchomości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. pełnomocnik Skarżącej podniósł ponadto zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i w konsekwencji jej oddalenie, podczas gdy jako uzasadniona podlegała ona uwzględnieniu i powinna spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 197, art. 181 i art. 122 Ordynacji podatkowej, - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 191 w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że SKO nie naruszyło tych przepisów, gdyż w zaskarżonej decyzji stan faktyczny został ustalony prawidłowo bez potrzeby dalszego gromadzenia dowodów, w tym opinii biegłego z zakresu budownictwa, - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że SKO nie naruszyło tego przepisu, a to w sytuacji zaniechania przez organ odwoławczy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym i ostatecznie nie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu budownictwa, co do tego, czy pawilon Skarżącej stanowi budynek, budowlę albo obiekt małej architektury w rozumieniu ustawy, jak również zaniechania uwzględnienia dowodu z opinii prywatnej przedłożonej przez Skarżącą do akt sprawy na okoliczność kwalifikacji pawilonu, - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że SKO nie naruszyło tych przepisów mimo, że organ odwoławczy nie wskazał w swojej decyzji żadnych faktów, które uznał za udowodnione, ani żadnych dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności w zakresie dotyczącym tego, że Skarżąca nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i przyjęcie, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów u.p.o.l. oraz przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. ustawy Ordynacja podatkowa i w konsekwencji jej oddalenie, - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie wyjaśnienie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przekonań Sądu leżących u podstaw rozstrzygnięcia. 3.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o jej oddalenie i zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : 4.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 4.2. Choć rozpoznawana sprawa dotyczyła bezpośrednio określenia Skarżącej wysokości opłaty targowej za poszczególne dni w 2009 r., to zasadniczy przedmiot sporu stanowiła w niej kwestia, czy należący do Skarżącej kontenerowy pawilon handlowy, w którym Skarżąca w 2009 r. prowadziła działalność handlową na targowisku w T., powinien być zakwalifikowany jako budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, stanowiąca przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ta zasadnicza dla wyniku niniejszej sprawy kwestia została już rozstrzygnięta w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 967/10. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1049/09 oddalającego skargę Skarżącej na decyzję SKO utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza umarzającą postępowanie podatkowe wobec Skarżącej w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. W postępowaniu tym sądy administracyjne obu instancji uznały za prawidłowe i zgodne z prawem stanowisko organów podatkowych, iż sporny obiekt, tj. kontenerowy pawilon handlowy nie jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a co za tym idzie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, iż rozstrzygnięcie to wydane wobec Skarżącej odnosiło się do 2009 r. i dotyczyło tego samego, co w sprawie niniejszej, pawilonu handlowego. 4.3. Stosownie do art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ratio legis tego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 2543/98, publ. LEX nr 48643). Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona już ponownie badana. Wprawdzie związanie prawomocnym orzeczeniem odnosi się, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, jednakże dla prawidłowego odczytania tejże sentencji należy kierować się treścią uzasadnienia (zob. A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, B. Gruszczyński, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 452-453 oraz powołane tam orzecznictwo). W ten sposób moc wiążąca orzeczenia może rozciągać się pośrednio na przyjętą w nim podstawę faktyczną rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt I FSK 62/12, publ. CBOSA). Skoro zatem we wskazanych prawomocnych wyrokach sądy administracyjne obu instancji przesądziły już, że pawilon handlowy, w którym Skarżąca prowadziła działalność handlową w 2009 r. na targowisku w T., nie jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i co za tym idzie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, to Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie niniejszej, właśnie z uwagi na treść art. 170 p.p.s.a., nie może przyjąć odmiennych ustaleń. 4.4. Mając to na uwadze, nie mogły stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej te wszystkie, liczne zarzuty skargi kasacyjnej zarówno o charakterze procesowym, jak i dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, które zmierzały do podważenia powyższej okoliczności. W konsekwencji, nie zasługiwały na uwzględnienie również te zarzuty, w których Skarżąca wskazując na naruszenie wymienionych przepisów p.p.s.a. w powiązaniu z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 16 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.o.l. dowodziła, że jest podatniczką podatku od nieruchomości. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 191 i art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczący bezpośrednio wymiaru opłaty targowej, w którym to zarzucie Skarżąca kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organ podatkowy co do dni, w których Skarżąca w 2009 r. handlowała na targowisku. W myśl wskazanego jako naruszony art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W świetle tego przepisu, wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, dowodem mogły także być notatki i raporty sporządzone przez inkasenta opłaty targowej na targowisku. Przyjęcie ich przez organ podatkowy za miarodajną i wiarygodną podstawę faktyczną dla wymiaru opłaty targowej za poszczególne dni 2009 r. nie stanowiło również naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, zwłaszcza, że Skarżąca ani w toku postępowania podatkowego, ani w ramach postępowania sądowoadministracyjnego, poza gołosłownym negowaniem tych informacji, nie przeciwstawiła dokonanym w tym zakresie ustaleniom, jakiejkolwiek nawiązującej do okoliczności faktycznych sprawy, rzeczowej argumentacji. 4.5. W związku z powyższym uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.