II GZ 343/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 20201 r. sygn. akt V SA/Wa 709/21 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za prowadzenie apteki ogólnodostępnej bez wymaganego pozwolenia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 25 marca 2021 r., wstrzymał wykonanie objętej skargą A. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej jako: "skarżąca") decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2020 r., w przedmiocie kary pieniężnej za prowadzenie apteki ogólnodostępnej bez wymaganego pozwolenia. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca w skardze na wymienioną decyzję zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej stronie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków poprzez konieczność ogłoszenia upadłości. Skarżąca wyjaśniła, że zgodnie z bilansem spółki sporządzonym na dzień 31 grudnia 2019 r. zobowiązania skarżącej wynoszą 625 663,74 zł, zaś zgodnie z zeznaniem o wysokości osiągniętego dochodu w okresie od 1 stycznia do 31 stycznia 2019 r. dochód skarżącej wyniósł zaledwie 23 905, 41 zł. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę na występujące po jej stronie zobowiązania w postaci bieżących kosztów funkcjonowania apteki, tj. opłaty do wspólnoty mieszkaniowej - 479 zł miesięcznie, opłaty za usługi księgowe - 61,50 zł miesięcznie, opłaty za energię - około 481 zł miesięcznie, opłaty za reklamę -181, 54 zł miesięcznie, opłaty za najem lokalu - około 2500 zł brutto miesięcznie, opłaty za energię elektryczną - średnio ok. 750 zł brutto (w ciągu 6 miesięcy). Na poparcie twierdzeń zawartych we wniosku o załączyła bilans spółki na dzień 31 grudnia 2019 r., zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu, faktury, umowy kredytowe, wyciąg z konta oraz zestawienie sald i obrotów. Uwzględniając wniosek Sąd pierwszej instancji uznał, że zapłata kary pieniężnej za prowadzenie apteki bez zezwolenia wywoła szkody majątkowe, przy możliwości ogłoszenia upadłości spółki. Sąd podkreślił, że bilans spółki na dzień 31 grudnia 2019 r. wykazywał po stronie aktywów i pasywów kwotę 531 341,23 zł złotych, zobowiązania spółki na kwotę 625 663,74 zł, zgodnie z zeznaniem o wysokości osiągniętego dochodu w okresie od 1 stycznia do 31 stycznia 2019 r. dochód skarżącej wyniósł 23 905, 41 zł. Jednocześnie dla zobrazowania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w związku z zapłatą kary pieniężnej, skarżąca spółka przedłożyła zestawienie sald i obrotów za okres od 1 stycznia do 21 grudnia 2020 r., z którego wynika, że nie posiada ona środków na rachunku bieżącym. W ocenie Sądu z podniesionych i należycie uprawdopodobnionych przez Skarżącą okoliczności wynikało zatem, że zachodzi w jej przypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co uzasadniało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Farmaceutyczny, zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, jako wydane z naruszeniem art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpoznania sprawy oraz wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W przypadku zaś nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Farmaceutyczny nałożył na skarżącą karę pieniężną z tytułu prowadzenia apteki ogólnodostępnej bez pozwolenia. Zaskarżona decyzja wydana została m.in. na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1 pkt 5b u 8, art. 127 ust. 2 i art. 127d ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 944) i art. 127 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499 i poz. 399) w związku z art. 1 pkt 12i i art. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 959), a zatem nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie przepisy dotyczące wyłączenia stosowania przepisów o ochronie tymczasowej (art. 61 § 3 p.p.s.a.) z art. 127b ust. ustawy – Prawo farmaceutyczne. Następnie wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, zgodzić się należy z oceną wniosku jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji, w konsekwencji czego zasadnie postanowił o wstrzymaniu wykonania objętej skargą decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Jak bowiem wynika z argumentacji wniosku oraz załączonych do niego dokumentów mających potwierdzić podnoszone w jego ramach twierdzenia, wykonanie decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za prowadzenie apteki ogólnodostępnej bez wymaganego pozwolenia będzie mieć niebagatelne znaczenie dla skarżącej. Niewątpliwie wpływ decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki poprzez pogorszenie sytuacji finansowej spółki, jak i wyrządzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez ogłoszenia jej upadłości. Skarżąca dla potwierdzenia powyższego przedłożyła szereg dokumentów z których wynikają obciążenia finansowe związane z działalnością spółki, w szczególności umowę najmu lokalu, koszty za energię elektryczną, reklamę czy obsługę księgową. Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że z umowy kredytowej wynikało, że w przypadku pogorszenia się sytuacji ekonomiczno-finansowej spółki Bank może wstrzymać wypłatę kredytu, co również wpłynie niekorzystanie na bieżącą działalność apteki. Ponadto, bilans spółki na dzień 31 grudnia 2019 r. wykazywał po stronie aktywów i pasywów kwotę 531 341,23 zł złotych, zaś jej zobowiązania na kwotę 625 663,74 zł. Zgodnie z zeznaniem o wysokości osiągniętego dochodu w okresie od 1 stycznia do 31 stycznia 2019 r. dochód skarżącej wyniósł 23 905, 41 zł. Z przedłożonego zestawienie sald i obrotów za okres od 1 stycznia do 21 grudnia 2020 r. z wynikało także, że spółka nie posiada środków na rachunku bieżącym. Skarżąca we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, zawartym w skardze przedstawiła zatem wystarczające okoliczności przemawiająceza zasadnością zastosowania tej instytucji. Zapłata karty pieniężnej w chwili obecnej mogłaby doprowadzić bowiem do wystąpienia nieodwracalnych, negatywnych skutków w zakresie gospodarczym i ekonomicznym. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny za słuszną uznał ocenę wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w z w. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji