II FZ 642/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I.K., W.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 674/09 odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 674/09 w sprawie ze skargi I.K., W.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 sierpnia 2010 roku skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 czerwca 2010 roku oddalającego ich skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 czerwca 2009 roku w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożyli na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek skarżących został oddalony zarówno przez referendarza sądowego (postanowienie z dnia 24 września 2010 r.), jak i przez orzekający w sprawie Sąd (postanowienie z dnia 17 grudnia 2010 r.). Zażalenie złożone przez skarżących od postanowienia Sądu zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 70/11. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 maja 2011 roku skarżący ponownie zostali wezwani do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożyli wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarówno referendarz sądowy (postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011 r.), jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2011 r.), odmówili skarżącym przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2011 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną, wskazując, że skarżący nie uiścili w terminie należnego wpisu. Wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozpatrzony przez sąd. Złożenie przez skarżących kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie uchylało skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywierało wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, w którym zarzucili Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 220 § 3 w zw. z art. 243 § 1 P.p.s.a., polegające na odrzuceniu skargi kasacyjnej z powodu nie uiszczenia przez stronę wpisu od skargi, w sytuacji w której skarżący złożyli, we właściwym terminie, wniosek o przyznanie prawa pomocy, powołując się w nim na nowe okoliczności, mające wpływ na ich sytuację materialną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 230 § 1 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. art. 230 § 2 P.p.s.a.). Nieuiszczenie opłaty od pisma czyni niemożliwym nadanie mu biegu. Jak stanowi art. 220 § 1 P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. (por. art. 220 § 3 P.p.s.a.). W świetle powyższych rozważań, jako słuszne należy ocenić odrzucenie przez Sąd pierwszej instancji skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżących. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna winien zostać uiszczony wpis. Obowiązek ten ciążył na I.K. i W.K., jako na osobach wnoszących pismo (por. art. 214 § 1 P.p.s.a.). Skarżący próbowali zwolnić się od powyższego obowiązku, wszczynając postępowanie wpadkowe w przedmiocie prawa pomocy, jednakże wniosek został prawomocnie oddalony przez WSA w Łodzi. Również kolejny wniosek skarżących, złożony już po wezwaniu z dnia 12 maja 2011 r. do uiszczenia wpisu, został oddalony. Skoro zatem, mimo wezwania, skarżący nie uiścili w terminie należnego wpisu od skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji obowiązany był skargę kasacyjną odrzucić, co też zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. uczynił. Przeprowadzona w niniejszym postępowaniu zażaleniowym kontrola postanowienia Sądu pierwszej instancji, wykazała, że Sąd ten wydając zaskarżone postanowienie nie uchybił przepisom ustawy. To z kolei prowadzi Naczelny Sąd Administracyjny do oddalenia zażalenia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.