I SA/Sz 347/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Protokolant po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], Zarząd Województwa (dalej, w skrócie "IZ" lub "IZ RPO WZ") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S., nr [...], z [...] lutego 2020 r. orzekającą zwrot od [...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (obecnie [...] spółka z o.o. z siedzibą w M. , dalej: "Spółka", "Beneficjent", "Skarżąca"), kwoty dofinansowania w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, tj.: 1. dla kwoty [...]zł od dnia 22 stycznia 2018 r.; 2. dla kwoty [...]zł od dnia 19 czerwca 2018 r.; 3. dla kwoty [...]zł od dnia 28 sierpnia 2018 r.; 4. dla kwoty [...]zł od dnia 19 listopada 2018 r. do dnia zapłaty (z wyłączeniem okresu od dnia 9 września 2019 r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji), otrzymanej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. 2014-2020 na podstawie umowy o dofinansowanie, nr [...] - [...] - [...], zawartej w S. w dniu 14 listopada 2017 r. na realizację projektu pod nazwą - Ż. "[...]"- szansą na aktywny powrót do pracy mamy i taty (zwanego dalej: "projekt"). Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji przywołano art. 9 ust. 1 pkt 2, ust. 9 lit. c ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020, poz. 818, dalej zwana: "u.z.r.p."), art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 2a i ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019, poz. 869 ze zm. zwanej dalej: "u.f.p."), art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1668) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."). Z ustalonego stanu faktycznego wynika, co następuje: 14 listopada 2017 r. Spółka zawarła z Województwem [...] - Wojewódzkim Urzędem Pracy w S. pełniącym rolę Instytucji Pośredniczącej (zwanym dalej "IP") umowę o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. 2014-2020 (zwanym dalej "RPO WZ") nr [...] na realizację projektu. Przedmiotem umowy było przyznanie Beneficjentowi dofinansowania na realizację projektu w kwocie nieprzekraczającej [...] zł. Beneficjent zobowiązany był do wniesienia wkładu własnego w wysokości [...] zł. Łączna wysokość wydatków kwalifikowalnych w ramach projektu wynosiła [...] zł. 27 września 2018 r. podpisano Aneks nr [...], który nie miał wpływu na kwotę wydatków kwalifikowalnych. Środki dofinansowania, w wysokości określonej w § 2 umowy, które zostały przyznane Beneficjentowi na realizację projektu, IP przekazała zgodnie z harmonogramem płatności stanowiącym załącznik nr [...] do umowy we wskazanych niżej wysokościach: w dniu 22 stycznia 2018 r. IP przekazała Beneficjentowi na realizację projektu I transzę dofinansowania w wysokości [...] zł; w dniu 19 czerwca 2018 r. przekazano II transzę w wysokości [...] zł; w dniu 28 sierpnia 2018 r. przekazano III transzę w wysokości [...] z; a w dniu w dniu 19 listopada 2018 r. IV transzę w wysokości [...] zł. Zatem IP wypłaciła Beneficjentowi część kwoty dofinansowania w wysokości [...] zł. W ramach przedmiotowej umowy określone zostały szczegółowe zasady dofinansowania projektu oraz prawa i obowiązki Beneficjenta z tym związane. IP zobowiązała się do dofinansowania części wydatków kwalifikowalnych poniesionych na realizację projektu na podstawie zweryfikowanego przez IP poprawnego wniosku o płatność. Beneficjent natomiast zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa unijnego oraz prawa krajowego. W szczególności, zgodnie z § 4 ust. 4 umowy, Beneficjent zobowiązał się do stosowania aktualnie obowiązujących Wytycznych w zakresie monitorowania postępu rzeczowego realizacji programów operacyjnych na lata 2014-2020 (zwanych dalej "Wytycznymi w zakresie monitorowania") oraz Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 (zwanych dalej "Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków 2014-2020"). Ponadto, Beneficjent zobowiązany był do prowadzenia wyodrębnionej ewidencji wydatków projektu w sposób przejrzysty, tak aby możliwa była identyfikacja poszczególnych operacji związanych z projektem (§ 7 ust. 1) i osiągnięcia wskaźników produktu oraz rezultatu określonych we wniosku (§ 4 ust. 1, pkt 1). Umowa nakładała na Beneficjenta obowiązek realizacji projektu w oparciu o harmonogram realizacji projektu określony we wniosku (§ 4 ust. 1, pkt 2), składania wniosków o płatność zgodnie z harmonogramem płatności (§ 10), przedkładania wraz z wnioskiem o płatność informacji o wszystkich uczestnikach projektu oraz dokumentów niezbędnych do rozliczenia projektu (§ 9 ust. 5,6). Dodatkowo, Beneficjent zobowiązany został do rozliczenia całości otrzymanego dofinansowania w końcowym wniosku o płatność (§ 11 ust. 9) oraz zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, jeżeli na podstawie wniosków o płatność lub czynności kontrolnych uprawnionych organów zostałoby stwierdzone, że dofinansowanie jest przez Beneficjenta wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. lub pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości (§13). W związku z realizacją ww. projektu IP stwierdziła wystąpienie nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013 r. ze zm., dalej: rozporządzenie nr 1303/2013). 5 lutego 2019 r. do IP drogą mailową wpłynęła reklamacja od firmy [...], [...], [...] dostarczającej catering (dalej: "dostawca"). Dostawca zgłosił, że Beneficjent zalega z płatnościami za wykonane usługi. Po weryfikacji wszystkich faktur przesłanych przez kontrahenta ustalono, że 4 z nich dotyczą projektu, zaś dwie z nich ([...] na [...] zł oraz [...] na [...] zł) zostały przedstawione do rozliczenia we wniosku o płatność nr [...] za okres od 1 października 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. Pomimo, że Beneficjent przedłożył do WUP w S. potwierdzenia zapłaty ww. faktur, dostawca oświadczył, że płatność nie została uregulowana. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego IP podważyła wiarygodność przedstawionych przez Beneficjenta czterech potwierdzeń przelewów bankowych na łączną kwotę [...]zł, a co za tym idzie, zakwestionowała kwalifikowalność wydatków w ramach otrzymanego dofinansowania na realizację projektu w ramach [...] ustaliła, że przedstawione przez Beneficjenta przelewy bankowe na kwotę [...]zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł nie znajdują odzwierciedlenia w historii rachunków bankowych. Przedstawione do rozliczenia wydatki nie zostały faktycznie poniesione, a Beneficjent poświadczył przy ich przedstawianiu do dofinansowania nieprawdę. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. złożył do Prokuratury Rejonowej S. - [...] zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez Beneficjenta przestępstwa. Pismem z 9 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Urząd Pracy w S. został zawiadomiony o wszczęciu w sprawie dochodzenia przez Prokuraturę Rejonową S. - [...]. W związku z tym, że w ramach projektu środki zostały wykorzystane w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., IP pismem z dnia 13 maja 2019 r., na podstawie § 29 ust. 1 pkt 2, rozwiązała w trybie natychmiastowym umowę o dofinansowanie projektu nr [...] - [...]. Beneficjent został zobowiązany do zwrotu całości otrzymanego dofinansowania w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma o rozwiązaniu umowy. Z uwagi na brak zwrotu należnej kwoty, pismem z dnia 3 czerwca 2019 r. (doręczonym 21 czerwca 2019 r.), IP wezwała Beneficjenta do zwrotu środków wysokości [...] zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, w terminie 14 dni od otrzymania pisma. Wobec bezskutecznego upływu terminu wskazanego w wezwaniu do zapłaty, w dniu 9 września 2019 r. IP wszczęła wobec Beneficjenta postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu środków. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. orzekł o zwrocie od Beneficjenta środków otrzymanych na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] [...] w kwocie [...]zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W odwołaniu od tej decyzji, Beneficjent wniósł o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania, celem zapewnienia Stronie dwuinstancyjnego postępowania w sprawie i wyjaśnienia wszystkich wątpliwości zaistniałych w sprawie, względnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie, że zwrotowi podlega jedynie kwota [...]zł, jako kwota objęta wnioskami o dofinansowanie, której rzeczywiste wydatkowanie wymaga weryfikacji, co do jej faktycznego poniesienia. Beneficjent zarzucił naruszenie warunków finansowania projektu oraz art. 207 u.f.p. poprzez błędne przyjęcie, że środki przekazane na realizację projektu wykorzystane zostały sprzecznie z procedurami w sytuacji, gdy zastrzeżenia ze strony organu dotyczą wyłącznie czterech przedstawionych do refundacji faktur na łączną kwotę [...]zł, a do samej realizacji projektu i jego wyników organ nie ma zastrzeżeń merytorycznych. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 stycznia 2021 r. Zarząd Województwa utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję z dnia 7 lutego 2020 r. Organ ten stwierdził, że bezsprzeczne i w żaden sposób niekwestionowane przez Stronę jest ustalenie, że jako Beneficjent naruszyła postanowienia zawarte w Umowie o dofinansowanie. Wyjaśnił m.in., że stosownie do postanowień art. 67 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych w ustawie o finansach publicznych, stosuje się przepisy k.p.a. oraz odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Przywołał dalej treść art. 207 u.f.p. art. 184 ust. 1 u.f.p., orzecznictwo sądów administracyjnych i wyjaśnił, że przystąpienie do realizacji projektów finansowanych w ramach programów operacyjnych jest dobrowolne, jednakże wiąże się ono z przestrzeganiem szeregu obowiązków wynikających z dysponowania środkami publicznymi, które beneficjent bierze na siebie z chwilą przystąpienia do umowy o dofinansowanie projektu. Korzystanie ze środków publicznych zawsze wiąże się z wyższymi wymaganiami co do ich wydatkowania, które winno być przeprowadzone w sposób celowy i oszczędny. Niewypełnienie postanowień umowy oraz dokumentów regulujących zasady przyznawania i wykorzystania dofinansowania, powoduje konieczność odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawania decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach u.f.p. Tym samym, w przypadku gdy projekt realizowany jest niezgodnie z przepisami prawa, a także postanowieniami RPO WZ, IP ma nie tylko prawo, ale i obowiązek zakwestionować prawidłowość przyznania dofinansowania i w takim przypadku jest zobowiązana przepisami prawa do stosowania art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Podkreślił, że jako naruszenie można uznać wszelkie odstępstwa od postanowień umowy, które spowodowały lub mogły spowodować szkodę (uszczerbek) w budżecie ogólnym UE. Z tego powodu wszelkie nieprawidłowości, które potencjalnie mogą skutkować wypłatą środków i które nie powinny być wypłacone w myśl warunków umowy, są traktowane jako nieprawidłowość. W niniejszej sprawie IP RPO WZ zasadnie uznała, że Strona dopuściła się naruszeń umowy o dofinansowanie, które mogły spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE. Organ wyjaśnił dalej, że w dniach 14-15 lutego 2019 r. IP przeprowadziła kontrolę planową przedmiotowego projektu. W trakcie czynności kontrolnych Beneficjent odmówił wglądu do wyciągu rachunku firmowego nr [...], z którego miały zostać zapłacone faktury nr [...] oraz nr [...] 21 lutego 2019 r. do IP wpłynęła od dostawcy Beneficjenta kopia wypisu aktu notarialnego z dnia 19 lutego 2019 r. (Repertorium A numer [...]), w którym D. B., działając w imieniu Beneficjenta oświadczył, że wymienione w akcie notarialnym faktury, w tym dotyczące projektu tj.: [...] z dnia 30.11.2018 r. na kwotę [...]zł i [...] z dnia 10.12.2018 r. na kwotę [...]zł, są niezapłacone i zobowiązuje się do ich opłacenia do dnia 28 lutego 2019 r. Otrzymana przez IP kopia ww. aktu notarialnego podważyła, w ocenie organu odwoławczego, wiarygodność Beneficjenta, jak i przedstawionych potwierdzeń przelewów bankowych, a co za tym idzie kwalifikowalność wydatków w ramach otrzymanego dofinansowania na realizację projektu. 4 marca 2019 r. dostawca poinformował IP o uregulowaniu ww. należności. Tego samego dnia Beneficjent przesłał w systemie SL2014 wyciągi bankowe z rachunku firmowego nr [...] z 10 grudnia 2018 r. (wyciąg nr [...]) i 18 grudnia 2018 r. (wyciąg nr [...]). Organ odwoławczy stwierdził dalej, że w toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił ponad wszelką wątpliwość, że Beneficjent w celu uzyskania dofinansowania posłużył się podrobionymi, przerobionymi bądź poświadczającymi nieprawdę dokumentami. Szczegółowa analiza otrzymanych z Prokuratury Rejonowej S. - [...] historii rachunków Beneficjenta o nr [...] prowadzonych w Banku [...] S.A. pozwoliła bowiem stwierdzić, iż pomiędzy dokumentami przedłożonymi przez Spółkę ([...] z dnia 30 listopada 2018 r. na kwotę [...]zł oraz [...] z dnia 10 grudnia 2018 r. na kwotę [...]zł.) a ww. historiami rachunków istnieje rozbieżność. Obie transakcje widniejące na historiach rachunku, jak również potwierdzeniach przelewów przedłożonych w trakcie realizacji projektu przez Spółkę nie znalazły odzwierciedlenia w historii rachunków bankowych uzyskanych z Banku [...] S.A za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej S. - [...]. Dodatkowo, organ przeprowadził porównanie wyciągów nr [...] i [...] z rachunku bankowego nr [...], przesłanych przez Spółkę z historiami rachunków nr [...] otrzymanymi z Prokuratury Rejonowej S. - [...]. Przeprowadzona analiza wyciągów bankowych Spółki potwierdza, że przelewy dotyczące zapłaty dla dostawcy z dnia 10 grudnia 2018 r. na kwotę [...]zł i z dnia 18 grudnia 2018 r. na kwotę [...]zł nie zostały zrealizowane. W związku z powyższym, organ I instancji prawidłowo ustalił, że przedstawione przez Beneficjenta potwierdzenia przelewów bankowych są nieprawdziwe. Dodatkowo, w rezultacie analizy otrzymanych z Prokuratury Rejonowej S. - [...] historii rachunków Beneficjenta, organ I instancji prawidłowo ustalił, iż Beneficjent przedstawił również inne nieprawdziwe wyciągi bankowe, mające potwierdzać wydatkowanie środków w ramach projektu. Organ zakwestionował przesłany przez Spółkę wyciąg nr [...], który obejmował transakcję w kwocie [...]zł (przelew wewnętrzny) - data księgowania/operacji 23 stycznia 2019 r. Na wyciągu otrzymanym z prokuratury w dacie księgowania/operacji 23 stycznia 2019 r. widnieje wyłącznie jedna operacja na kwotę [...]zł (przelew wewnętrzny), co potwierdziło brak przelewu na kwotę [...]zł. Kwota przelewu [...] zł dotyczyła nadpłaty podatku od wynagrodzeń oraz należnych składek ZUS, które Beneficjent deklarował, że posiadał w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oraz Urzędzie Skarbowym. Organ I instancji zakwestionował również wyciąg nr [...]. Beneficjent przedstawił do wniosku o płatność nr [...] poprzez system SL2014 w dniu 30 stycznia 2019 r. potwierdzenie przelewu bankowego z konta nr [...] dokonane w dniu 4 października 2018 r. na kwotę [...]zł, które było potwierdzeniem zapłaty za fakturę dla firmy [...] Sp. z o.o. - wykazanej w pozycji nr [...] tego wniosku. Następnie w dniu 20 lutego 2019 r. na wniosek Wydziału Kontroli EFS w WUP w S. złożony został wyciąg bankowy nr [...] za okres od 4 października 2018 r. do 4 października 2018 r. z dnia 5 października 2018 r., na którym widnieje kwota przelewu [...] zł (przelew zewnętrzny wychodzący do [...] Sp. z o.o.) z datą operacji 4 października 2018 r. Po porównaniu obu potwierdzeń przelewów organ stwierdził, że na wyciągu nr [...] w opisie operacji widnieje inny numer faktury tj. ([...]) oraz inna kwota operacji ([...] zł) niż na potwierdzeniu przelewu z dnia 4 października 2018 r., które Beneficjent przedłożył poprzez system SL2014 w dniu 30 stycznia 2019 r. - wskazano na nim kwotę operacji [...] zł oraz numer faktury [...]. Ponadto transakcja ta nie znalazła odzwierciedlenia w historii rachunków bankowych uzyskanej od Prokuratury Rejonowej S. - [...]. Organ stwierdził, że w tych okolicznościach zasadnie ustalono w sprawie, iż przelewy bankowe na kwotę: [...] zł, [...] zł, [...] zł oraz na kwotę [...]zł, które nie znajdują odzwierciedlenia w historii rachunków bankowych uzyskanych od Prokuratury Rejonowej S. - [...], są dowodem na to, że przedstawione do rozliczenia wydatki nie zostały faktycznie poniesione, a Beneficjent poświadczył nieprawdę. W ocenie organu odwoławczego, ustalony w sprawie stan faktyczny, jak i analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania odwoławczego jednoznacznie wskazują, że Beneficjent wykorzystał środki przeznaczone na realizację projektu z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Beneficjent swoimi działaniami, naruszył wskazane przez organ I instancji postanowienia umowy o dofinansowanie (§ 2 ust. 3 oraz § 7-11) oraz Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 (Rozdział 6.4, Pkt 1 i 2), do stosowania których był zobowiązany. Wobec powyższego zasadne jest wskazanie, że w sprawie nie budzi wątpliwości, iż Beneficjent nie wypełnił określonych w umowie o dofinansowanie obowiązków, jakie przyjął do realizacji, podpisując umowę o dofinansowanie projektu. Wskazane wyżej naruszenie stanowi nieprawidłowość określoną w art. 2 pkt 36 Rozporządzenia ogólnego, gdyż jak ustalono spowodowało ono szkodę w budżecie UE w postaci dofinansowania wydatków niekwalifikowalnych. Beneficjent ponosi winę za swoje działanie. W ocenie IZ RPO WZ, powyższe było podstawą do wydania decyzji o zwrocie środków na podstawie art. 207 ust.1 pkt 2 u.f.p. W ocenie organu odwoławczego, zarzut naruszenia tego przepisu nie zasługuje na uwzględnienie. Organ ten wskazał nadto, że każdy projekt podlega ocenie i kontroli jako całość; nie ma w tym przypadku znaczenia, iż projekt został realizowany w niepełnych granicach określonych w umowie o dofinansowanie. Stwierdzone w sprawie nieprawidłowości wiązały się z kwestią braku właściwego udokumentowania poniesionych wydatków, a tym samym stanowiły naruszenie procedur, których zachowanie było niezbędne do prawidłowej realizacji dofinansowanego projektu ze środków publicznych. Jakkolwiek przepis art. 207 ust. 1 u.f.p. nie odwołuje się w sposób wyraźny do pojęcia nieprawidłowości, to nie można go interpretować w oderwaniu od innych przepisów regulujących zasady ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich oraz ustalających zasady zwrotu środków przyznanych z budżetu Unii Europejskiej, w tym w oderwaniu od jednego z podstawowych przepisów w tym zakresie, jakim jest art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013. Przepis ten definiuje nieprawidłowość jako jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. Z definicji tej wynika, że pod pojęciem szkody rozumie się zarówno szkodę rzeczywistą, stanowiącą obiektywnie rzecz biorąc uszczerbek w budżecie Unii Europejskiej, o charakterze wymiernym, ale także szkodę potencjalną. Skoro zatem z prawidłowych ustaleń organu I instancji wynika, że przedstawione przez Beneficjenta do rozliczenia wydatki nie zostały faktycznie poniesione, a Beneficjent poświadczył nieprawdę, to zwrot w ocenie organu odwoławczego winien obejmować całość pobranego dofinansowania. Wobec powyższego eksponowany przez Beneficjenta fakt podjęcia przez niego części działań w celu realizacji projektu, nie może mieć wpływu na rzeczywistą podstawę obowiązku zwrotu całości udzielonego dofinansowania. Nie można bowiem, w ocenie organu odwoławczego, tolerować niezgodnych z prawem zachowań Beneficjenta, przyzwalając na zatrzymanie przez niego środków publicznych. W rzeczywistości Beneficjent przedkładając poświadczające nieprawdę dokumenty, dopuścił się nadużycia finansowego. W przedmiotowej sprawie nie było możliwości częściowego zobowiązania skarżącego do zwrotu, czy też wyłączenia z wniosku o płatność zakwestionowanych wydatków i zatwierdzenie pozostałych wykazanych we wniosku płatności, tak jak by tego chciał Beneficjent. Beneficjent posłużył się nierzetelnymi dokumentami, które miały potwierdzać prawidłowość poniesienia wydatków. Tym samym, skoro dopuścił się nadużycia finansowego, cała wypłacona kwota dofinansowania, niezależnie od stanu zaawansowania pozostałych prac, stała się nienależna. Zrefundowanie bowiem wydatków w wyżej wskazanym stanie faktycznym stanowi realną szkodę w budżecie Unii Europejskiej. W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia [...] lutego 2020 r., Skarżąca zarzuciła istotne naruszenie warunków finansowania realizowanego przez nią projektu oraz istotne naruszenie art. 207 u.f.p. poprzez błędne przyjęcie, że wszystkie środki przekazane na realizację projektu podlegają zwrotowi jako wykorzystane sprzecznie z procedurami w sytuacji gdy zastrzeżenia co do zgodności z obowiązującymi procedurami dotyczą wyłącznie czterech przedstawionych do refundacji wydatków na łączną kwotę [...]zł, a do samej realizacji projektu i jego wyników oraz wydatkowania innych środków przez Skarżącą organ nie miał zastrzeżeń. W uzasadnieniu przedstawiła argumentację mającą popierać przedstawione w skardze zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przedmiotem zaskarżenia i oceny jest wydana przez IZ RPO WZ decyzja utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z [...] lutego 2020 r. orzekającą zwrot od Beneficjenta, kwoty dofinansowania w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, tj.: 1. dla kwoty [...]zł od dnia 22 stycznia 2018 r.; 2. dla kwoty [...]zł od dnia 19 czerwca 2018 r.; 3. dla kwoty [...]zł od dnia 28 sierpnia 2018 r.; 4. dla kwoty [...]zł od dnia 19 listopada 2018 r. do dnia zapłaty otrzymanej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. 2014-2020 na podstawie umowy o dofinansowanie, nr [...] - [...] - [...], zawartej na realizację projektu pod nazwą - Ż. "[...]"- szansą na aktywny powrót do pracy mamy i taty. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. U podstaw podjęcia zaskarżonej decyzji legły poczynione przez organy obydwu instancji ustalenia, które Sąd aprobuje i przyjmuje za podstawę orzekania. Analiza otrzymanych z Prokuratury Rejonowej S. - [...] historii rachunków Beneficjenta prowadzonych w Banku [...] S.A. pozwoliła stwierdzić, że pomiędzy dokumentami przedłożonymi przez Spółkę, a historiami analizowanych rachunków istnieje rozbieżność. Transakcje widniejące na historiach rachunków, jak również potwierdzeniach przelewów przedłożonych w trakcie realizacji projektu przez Spółkę nie znalazły odzwierciedlenia w historii rachunków bankowych uzyskanych z Banku [...] S.A za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej S. - [...]. Dodatkowo, w rezultacie analizy otrzymanych z Prokuratury Rejonowej S. - [...] historii rachunków Beneficjenta, organ ustalił, że Beneficjent przedstawił również inne nieprawdziwe wyciągi bankowe, mające potwierdzać wydatkowanie środków w ramach projektu. Skarżąca powyższych ustaleń nie kwestionuje zarzuca jednak organowi przekroczenie zakresu uprawnień wynikających z art. 207 u.f.p. poprzez niezastosowanie środków prawnych przewidzianych tym przepisem i zaniechanie wezwania Strony jedynie do zwrotu środków uzyskanych z naruszeniem procedur finansowania (103.817,94 zł), względnie pomniejszenia następnej płatności o wartość środków podlegających zwrotowi (art. 207 ust. 2 u.f.p.). Zdaniem Skarżącej, w świetle art. 207 ust. 1 u.f.p., zwrotowi podlegają jedynie te środki, które pobrane zostały z naruszeniem procedur, a nie wszystkie środki przekazane w ramach realizacji projektu. Mając na uwadze tak zarysowany spór wskazać należy, że zgodnie z art. 184 § 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 pojęcie środków publicznych i dochodów publicznych ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Owymi "innymi procedurami" w rozumieniu ww. przepisu art. 184 ust. 1 u.f.p. są m.in. procedury wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, ale również procedury określone w dokumentach systemu realizacji danego programu, a także procedury określone w umowie o dofinansowanie projektu. Jest to pojęcie o bardzo szerokim znaczeniu, uzasadnione szczególnymi regułami ostrożności przy dysponowaniu środkami publicznymi. Wykładnia ta jest w doktrynie i orzecznictwie jednolita. W piśmiennictwie wskazuje się, że: "Analiza komentowanego przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca, posługując się nieostrym pojęciem procedury, miał na celu uwzględnienie wszelkich umów, regulacji i przepisów, do których stosowania zobowiązane będą organy państwa oraz inne instytucje uczestniczące w systemie wydatkowania środków europejskich. Termin -procedura- nie posiada bowiem definicji legalnej, jego zakres zaś jest bardzo pojemny [określić ją można np. jako - unormowany przepisami, zwyczajami sposób prowadzenia, załatwiania jakiejś sprawy – por. M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, t. 2, Warszawa 1988, s. 926]. Katalog przepisów wypełniających dyspozycję art. 184 ust. 1 u.f.p. jest w związku z tym szeroki, otwarty i – z uwagi na cykliczność tzw. perspektyw finansowych UE oraz środków przekazywanych przez państwa EFTA – zmienny. Można wyrazić pogląd, że mieszczą się w nim normy postępowania związane z wykorzystaniem środków europejskich, które mogą mieć zarówno charakter proceduralny, jak też ustrojowy lub materialny. (...) Należy także zgodzić się z poglądem wyrażanym w literaturze przedmiotu, że konsekwencją użycia przez ustawodawcę tak nieprecyzyjnego terminu jest przyjęcie założenia, że każde naruszenie obowiązujących procedur będzie wypełniało przesłankę warunkującą podjęcie działania przez instytucję odpowiedzialną przedmiotowo za rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu środków, ocena stanu faktycznego i prawnego może zaś zostać dokonana w oparciu na uznaniu administracyjnym (por. W. Miemiec, w: Europejskie bezzwrotne źródła finansowania, s. 170), szczególnie, że w ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych pojęcie -procedury- przyjęło bardzo szeroki zakres, obejmujący zarówno przepisy prawa powszechnie obowiązującego, jak też wytyczne i różnorodne regulacje wynikające z systemów realizacji programów operacyjnych oraz umowy zawarte z beneficjentami (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., II GSK 1546/12; wyrok NSA z 8 maja 2014 r., II GSK 249/13,)", (vide: W. Misiąg (red.), Ustawa o finansach publicznych [w:] W. Misiąg (red.), Ustawa o finansach publicznych. Ustawa o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2019, Komentarz do art. 184, Teza 6). W wyrokach sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, że przez naruszenie procedur rozumie się m.in. realizowanie projektu niezgodnie z zasadami określonymi w umowie o dofinansowanie. Zatem, to umowa o dofinansowanie opracowana w ramach systemu realizacji programu operacyjnego oraz wytyczne są dokumentami regulującymi procedury wydatkowania środków europejskich. Niedotrzymanie zaś warunków umowy, zobowiązuje organ do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 1607/18; wyrok NSA z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt I GSK 1016/18; por. wyrok NSA z dnia 17 października 2019 r., I GSK 1384/18; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt I SA/OI 37/20; wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1119/19). Ustalony w sprawie stan faktyczny, jak i analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania odwoławczego jednoznacznie wskazują, że Beneficjent wykorzystał środki przeznaczone na realizację projektu z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., a także z naruszeniem przepisów prawa karnego, stąd też w sprawie zastosowanie znalazła norma art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p.. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości – podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy (...). Bezsporne jest także, że Beneficjent naruszył postanowienia umowy o dofinansowanie (§ 2 ust. 3 oraz § 7-11) oraz Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 (Rozdział 6.4, Pkt 1 i 2), do stosowania których był zobowiązany. W sprawie nie budzi wątpliwości też, że Beneficjent nie wypełnił określonych w umowie o dofinansowanie obowiązków, jakie przyjął do realizacji, podpisując umowę o dofinansowanie projektu. Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ustanawia w prawie wspólnotowym Zasady Zwalczania Nadużyć Finansowych. Artykuł 325 ust. 1 TFUE określa, że Unia i Państwa Członkowskie zwalczają nadużycia finansowe i wszelkie inne działania nielegalne naruszające interesy finansowe Unii za pomocą środków podejmowanych zgodnie z niniejszym artykułem, które mają skutek odstraszający i zapewniają skuteczną ochronę w Państwach Członkowskich oraz we wszystkich instytucjach, organach i jednostkach organizacyjnych Unii. Obowiązkiem IP jest zatem zapobieganie nieprawidłowości, w tym nadużyciom finansowym (art. 72 lit. h) Rozporządzenia 1303/2013). Zgodnie z wymogiem art. 125 ust. 4 Rozporządzenia ogólnego nr 1303/2013 w odniesieniu do zarządzania finansowego i kontroli programu operacyjnego instytucja zarządzająca: c) wprowadza skuteczne i proporcjonalne środki zwalczania nadużyć finansowych, uwzględniając stwierdzone rodzaje ryzyka. Obowiązujące na dzień ogłoszenia i rozstrzygnięcia konkursu oraz na dzień zawarcia umowy ze Skarżącą Wytyczne w zakresie sposobu korygowania i odzyskiwania nieprawidłowych wydatków oraz raportowania nieprawidłowości w ramach programów operacyjnych polityki spójności na lata 2014-2020, definiują następująco nadużycie finansowe: - zgodnie z art. 1 Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych WE jest to jakiekolwiek umyślne działanie lub zaniechanie naruszające interesy finansowe Wspólnot Europejskich w odniesieniu do wydatków, polegające na: i) wykorzystaniu lub przedstawieniu fałszywych, nieścisłych lub niekompletnych oświadczeń lub dokumentów w celu sprzeniewierzenia lub bezprawnego zatrzymania środków z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetów zarządzanych przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu, ii) nieujawnieniu informacji, mimo istniejącego obowiązku w tym zakresie, w celu sprzeniewierzenia lub bezprawnego zatrzymania środków z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetów zarządzanych przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu, iii) niewłaściwym wykorzystaniu takich środków do celów innych niż te, na które zostały pierwotnie przyznane. W Podrozdziale 6.1 ww. Wytycznych wskazuje się następująco: 3) w przypadku wystąpienia podejrzenia nadużycia finansowego instytucja powinna rozważyć wstrzymanie podpisania umowy o dofinansowanie projektu do czasu wyjaśnienia sprawy. Jednakże, jeżeli istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że nadużycie finansowe miało miejsce, instytucja powinna wstrzymać podpisanie umowy. 4) w sytuacji stwierdzenia nadużycia finansowego, np. fałszerstwa dokumentów stanowiących załączniki do wniosku o dofinansowanie projektu, należy odstąpić od zawarcia umowy o dofinansowanie. Wskazane Wytyczne zostały przywołane w Regulaminie konkursu (pkt 1.2.1 dla Działania 6.6. "Program zapewnienia i zwiększenia dostępu do opieki nad dziećmi w wieku do 3 lat" w ramach RPO WZ 2014-2020, jak też w zapisach § 1 ust. 1 pkt 20 umowy o dofinansowanie z dnia 14 listopada 2017 r. Zgodnie z § 29 ust. 1 pkt 2 umowy o dofinansowanie IP może rozwiązać umowę w trybie natychmiastowym, w przypadku gdy: - Beneficjent złoży lub posłuży się fałszywym oświadczeniem lub podrobionymi, przerobionymi lub stwierdzającymi nieprawdę dokumentami w celu uzyskania dofinansowania w ramach niniejszej umowy, w tym uznania za kwalifikowalne wydatków ponoszonych w ramach Projektu. W myśl § 31 ust. 1 Umowy w przypadku rozwiązania umowy na podstawie § 29 ust. 1, Beneficjent jest zobowiązany do zwrotu całości otrzymanego dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków dofinansowania. Umowa przewiduje zatem wprost konsekwencje wystąpienia w projekcie kwalifikowalnej postaci nieprawidłowości w postaci nadużycia finansowego. Skutkiem złamania podstawowych zasad realizacji i rozliczania projektów, dofinansowanych ze środków unijnych jest odmowa lub zwrot całości dofinansowania. Tego rodzaju środek o charakterze zapobiegawczym i odstraszającym został przyjęty na gruncie zasad horyzontalnych obejmujących wszystkie krajowe programy operacyjne, jak też w ramach przedmiotowej umowy o dofinansowanie zawartej przez Instytucję Pośredniczącą w dniu 14 listopada 2017 r. ze Skarżącą. Przystępując do realizacji projektu Skarżąca miała więc pełne rozeznanie na temat grożących jej skutków o charakterze cywilnoprawnym oraz administracyjnym, które zaktualizują się w razie posłużenia się dokumentami podrobionymi, przerobionymi lub stwierdzającymi nieprawdę. W ocenie Sądu, zaprezentowana przez Skarżącego wykładnia art. 207 u.f.p. i sformułowane na tej podstawie stanowisko co do braku podstaw do wydania decyzji orzekającej o zwrocie całek kwoty dofinansowania wraz z odsetkami, nie zasługują więc na uwzględnienie. Podkreślić należy, że Skarżąca kilkukrotnie posłużyła się wadliwymi dokumentami mającymi potwierdzać określone transakcję bankowe, zaś po wszczęciu postępowania kontrolnego, próbowała utrzymać Instytucję Pośredniczącą w przekonaniu o ich rzekomej prawdziwości. Dopiero po uzyskaniu informacji z innych wiarygodnych źródeł Instytucja Pośrednicząca ustaliła fikcyjność nie tylko zgłoszonych pierwotnie dwóch transakcji na rzecz [...] [...], lecz również dwóch innych znaczących przelewów pochodzących z dnia 4 października 2018 r. na kwotę [...]zł oraz z dnia 23 stycznia 2019 r. na kwotę [...]zł. Również z orzecznictwa europejskiego wynika, że beneficjent pomocy finansowanej, z racji jej przyznania i zatwierdzenia, nie nabywa żadnych ostatecznych praw do wypłaty kwoty pomocy, jeżeli nie przestrzega warunków, którymi to wsparcie finansowe zostało obwarowane, i które może być przyznane tylko wówczas, gdy beneficjent spełnia określone warunki. Budżet unijny pokrywa bowiem jedynie wydatki zgodne z przepisami unijnymi (por. np. wyrok SPI z dnia 22 maja 2007 r., C-500/04; wyrok TS z dnia 19 stycznia 2006 r., C-240/03 P). Sąd za uprawnione uznał zatem przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko organu II instancji. Wskazać należy, że obowiązek zwrotu środków powstaje z mocy prawa z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2014 r., sygn. akt IIGSK1862/12). Zasadnie więc organ uznał, że w momencie złożenia przez beneficjenta dokumentów poświadczających nieprawdę, podstawa do wypłaty dofinansowania odpadła, a tym samym stało się ono w całości nienależne. Nie można bowiem, tolerować niezgodnych z prawem zachowań Beneficjenta, a w konsekwencji przyzwalać na zatrzymanie przez niego środków, których, jak się okazało, nigdy nie powinien otrzymać. Beneficjent przedkładając poświadczające nieprawdę dokumenty dopuścił się naruszenia prawa, procedur i nadużycia finansowego. W przedmiotowej sprawie nie było więc możliwości częściowego zobowiązania skarżącego do zwrotu. W sprawie bez znaczenia pozostają, podnoszone w skardze kwestie, że wypowiedzenie umowy doprowadziło do wstrzymania finansowania i realizacji ważnego społecznie projektu, gdyż są to oczywiste konsekwencje postępowania Skarżącej. Także fakt wcześniejszej, pozytywnej oceny IP w kontekście merytorycznej oceny zasadności wydatków i ich zgodności celowej z realizowanym projektem nie podważa prawidłowości wydanej decyzji. Kwalifikowalność bowiem poniesionych wydatków jest oceniana w trakcie całego okresu realizacji projektu oraz po jego zakończeniu. Z tego też względu, poza zakresem rozważań w niniejszej sprawie pozostają także okoliczności związane z wydatkowaniem części otrzymanego dofinansowania. Zdaniem Sądu, mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z obowiązującymi przepisami, sposób rzetelny ustalił stan faktyczny sprawy, a zgromadzone dowody w sposób prawidłowy ocenił. W ocenie Sądu, rację ma organ odwoławczy, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów, gdyż doszło do powstania nieprawidłowości, czego Skarżąca nie kwestionuje, co musiało skutkować wydaniem decyzji zobowiązującej Stronę do zwrotu otrzymanego dofinansowania. Tym bardziej, że decyzja ta była konsekwencją skutecznego rozwiązania umowy. Tym samym IZ, wszechstronnie zbadała i wyczerpująco rozważyła zebrany materiał dowodowy. Dogłębnie zbadany stan faktyczny sprawy znajduje odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Na postawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Orzeczenia sadów administracyjnych przywołane w sprawie dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.