I SA/Po 570/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi D. W. i B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] wydaną w wyniku powtórnego postępowania decyzją z 10 grudnia 2018 r., nr [...] ustalił B. W., M. B., A. B., A. H., W. H., K. K., A. K., K. K., J. M., A. M.-P., A. M., J. R., H. S., M. W., M. W., D. W., Z. Z., M. Z., A. Z. oraz J. Z. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. na kwotę [...]zł. Za przedmiot opodatkowania przyjęto halę garażową mieszczącą się przy ul. [...]. Za podstawę opodatkowania pozostałych budynków o wysokości w świetle powyżej 2,20 m przyjęto pow. 302,10 m2. Za podstawę opodatkowania gruntów pozostałych przyjęto pow. 299,31 m2. Prezydent wyjaśnił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 31 lipca 2018 r., nr [...] uchyliło wcześniejszą decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie SKO wydając zaskarżoną decyzję nie zweryfikowano danych istotnych z punktu widzenia przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 95 poz. 613 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.o.l."). Wskazano, że poprzednia decyzja organu pierwszej instancji nie została doręczona wszystkim współwłaścicielom, którzy nie zostali także powiadomieni o toczącym się postępowaniu, co stanowi naruszenie art. 211 w zw. z art. 133 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p.") i w zw. z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. W ten sposób doszło również do pozbawienia pozostałych współwłaścicieli udziału w sprawie, a wiec naruszenia art. 123 i art. 200 § 1 O.p. stanowiącego kwalifikowaną wadę procesową, będącą podstawą do wznowienia postępowania. Nadto organ nie odniósł się do kwestii zasadniczej dotyczącej przedmiotu opodatkowania. Uzasadniając swoje powtórne rozstrzygnięcie Prezydent wskazał, że dane dotyczące powierzchni użytkowej lokalu (garażu) wynikające z ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu podatkowego. Przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu zamieszczanej w ewidencji gruntów i budynków uwzględniana jest jego wysokość, co wynika z przepisów wykonawczych normujących zasady sporządzania ewidencji. Organ podatkowy nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu samodzielnego ustalania powierzchni użytkowej garażu wielostanowiskowego. Powierzchnie pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie. W konsekwencji powierzchnia użytkowa pomieszczenia (kondygnacji) wykazywana w ewidencji gruntów i budynków obliczana jest z uwzględnieniem różnych wysokości danego lokalu, według tych samych zasad, do których odwołuje się art. 4 ust. 2 u.p.o.l. W tym kontekście stwierdzono, że powierzchnia opodatkowanego lokalu wykazana w ewidencji gruntów i budynków wynosi 302,10 m2. Zaznaczono również, że przed wydaniem decyzji do każdej ze stron skierowano postanowienie w trybie art. 200 O.p. B. W., D. W., M. Z., Z. Z., A. H., W. H., A. M.-P., J. Z., A. Z. wnieśli odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] SKO [...] decyzją z 29 kwietnia 2022 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego zapisy ewidencji gruntów i budynków są wiążąco dla organu podatkowego i nie może on ich pominąć przy wymiarze podatku. Niezależnie od powyższego stwierdzono, że w toku oględzin opodatkowanej nieruchomości ustalono, że wysokość kondygnacji w świetle mierzona od podłogi do sufitu wynosi więcej niż 2,2 m. Stwierdzono również, że wskazywane przez podatników elementy wyposażenia budynku nie stanowią trwałych elementów konstrukcyjnych hali garażowej. Zasady, wedle których przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu zamieszczanej w ewidencji gruntów i budynków uwzględniana jest jego wysokość, są takie same jak zasady uwzględniania wysokości lokalu przy ustalaniu podstawy opodatkowania lokalu podatkiem od nieruchomości. Faktyczne obmiary dokonywane czy to przez organy podatkowe czy przez podatnika same w sobie nie mogą skutecznie podważyć zapisów ewidencji gruntów i budynków. D. W. oraz B. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję SKO [...] z 29 kwietnia 2022 r. z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: – art. 4 ust. 2 u.p.o.l. polegającej na błędnym ustaleniu wysokości obiektu położonego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P. - hali garażowej, poprzez przyjęcie, że lokal ten mierzy w świetle pow. 2,20 m, gdy w istocie przedmiotowe pomieszczenie mierzy mniej niż 2,20 m wysokości; – art. 70 O.p. poprzez pominięcie okoliczności, że zobowiązanie uległo przedawnieniu. W odpowiedzi na skargę SKO [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, tj. naruszenia art. 70 O.p. Zobowiązanie w podatku od nieruchomości dla osób fizycznych powstaje z mocy decyzji (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.), w skutek doręczenia decyzji organu podatkowego ustalające ten podatek. W sprawie zatem ma zastosowanie art. 68 § 1 i 2 O.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. § 2 powołanego artykułu stanowi, że jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jak wynika z akt sprawy decyzja Prezydenta Miasta [...] w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 r. współwłaścicielom nieruchomości lokalu położonego przy ul. [...] D. W. i B. W. została wydana 10 grudnia 2018 r., doręczona pełnomocnikowi P. K. 12 grudnia 2018 r., czyli przed upływem 5 lat , licząc od końca 2013 r., kiedy powstał obowiązek podatkowy. Zatem zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości wobec skarżących powstało 12 grudnia 2018 r. Jeżeli podatnik nie zapłaci w wyznaczonym terminie podatek ustalony decyzją, zastosowanie znajdzie dopiero przepis art. 70 O.p., stanowiący o przedawnieniu zobowiązania podatkowego. Tym samym zarzut skargi naruszenia 70 O.p. nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc zaś do meritum sprawy podkreślić należy, że Sąd podziela stanowisko organów, że co do zasady organ przy ustalaniu powierzchni użytkowej pomieszczenia (hali garażowej) związany jest danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przytoczonego przepisu przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów [por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Istnieją od tej reguły pewne wyjątki wskazane w uchwale, ale w niniejszej sprawie one nie występują. Należy zatem podkreślić, że w świetle obowiązujących przepisów powierzchnia użytkowa budynku wykazana w ewidencji gruntów i budynków należy do danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości. W związku z tym tak długo, jak długo zawarte w ewidencji gruntów dane nie zostaną zmienione, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innej powierzchni użytkowej na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości. Organy podatkowe dokonały wymiaru podatku, przyjmując dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z uwagi jednak na podnoszone okoliczności przez skarżących przeprowadzono również oględzin hali garażowej 18 stycznia 2018 r.: z protokołu oględzin wynika, że wysokość kondygnacji hali garażowej w świetle wynosi więcej niż 2,2 m. Rury wentylacyjne, kanalizacyjne nie są elementami konstrukcyjnymi stropu, nie ograniczają możliwości korzystania z garażu. W związku z powyższym nie można podzielić zarzutu skargi naruszenia przepisów prawa materialnego. Wbrew stanowisku skarżących, dokonując wymiaru podatku od nieruchomości, organ był bezwzględnie związany powierzchnią wykazaną w ewidencji gruntów i budynków, nie był zatem uprawniony do samodzielnego ustalania powierzchni garażowej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) skargę oddalił jako nieuzasadnioną.