I GSK 162/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska Janusz Nowacki Protokolant Michał Sikora po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. R. S.A. w B. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 866/10 w sprawie ze skargi P. R. S.A. w B. D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 października 2010 r. o sygn. I SA/Wr 866/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008 r. o nr [...] w przedmiocie przepisów o podatku akcyzowym. Sąd I instancji przyjął, że stanowisko [...] jako wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia [...] listopada 2007 r. jest nieprawidłowe. Chodzi o posiadanie dowodów legalizacji dla zbiorników w składzie podatkowym, do których rozładowywany jest benzen, a które nie są miejscem magazynowania wyrobów akcyzowych. Z okoliczności stanu faktycznego wynika, że Spółka decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2005 r. uzyskała zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego w zakresie przyjmowania i magazynowania wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. W ramach swojej działalności nabywała z terytoriów państw członkowskich oraz państw trzecich propylen oraz benzen, które w składzie podatkowym były zużywane do produkcji towarów, które nie są wyrobami akcyzowymi. Na potrzeby przechowywania benzenu (który jest cieczą) posiadała 6 zbiorników naziemnych o pojemności po 100 m3 każdy pod nadzorem Urzędu Dozoru Technicznego. Zbiorniki te były przemierzone przez wyspecjalizowane w tym zakresie firmy przy pomocy legalizowanych urządzeń. Posiadały świadectwa skalowania oraz tablice redukcyjne w celu ustalenia aktualnego poziomu płynu w zbiorniku i przeliczania na ilość wyrobu akcyzowego zharmonizowanego w jednostkach objętości. Benzen przyjmowany był z cystern do zbiorników i jako surowiec służył do wytwarzania chlorobenzenu, w sposób ciągły podawany do chlorowania. W zawiązku z powyższym zadano następujące pytanie: czy Spółka powinna uzyskać dowód legalizacji zbiorników. We wniosku Spółka zajęła stanowisko, że nie jest zobowiązana do uzyskania dowodu legalizacji zbiorników. Powołała się na § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia składów podatkowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 35, poz. 311 ze zm.), że w przypadku paliw silnikowych oraz olejów opałowych za miejsce magazynowania uznaje się zbiorniki naziemne i podziemne, podlegające prawnej kontroli metrologicznej na podstawie odrębnych przepisów. Za miejsce magazynowania tych wyrobów uznaje się również zbiorniki naziemne i podziemne wprowadzone do użytkowania przed 1 maja 2004 r., które nie posiadają legalizacji, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2007 r. Następnie wskazała, że z regulacji tej wynika obowiązek uzyskania dowodów legalizacji tych zbiorników dla podatników magazynujących w składzie podatkowym paliwa silnikowe lub oleje opałowe w zbiornikach wprowadzonych przed datą akcesji Polski do Unii Europejskiej do końca bieżącego roku. W związku z tym, że przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 29, poz. 257 ze zm.) nie zawierają definicji magazynowania, należy odwołać się do znaczenia językowego tego pojęcia według Słownika Języka Polskiego, redakcji M. Szymczak, PWN Warszawa 1989 r. A zatem, przez magazynowanie należy rozumieć: składanie, przechowywanie czegoś w jakimś pomieszczeniu lub pojemniku, gromadzenie, odkładanie czegoś w celu późniejszego wykorzystania. Oznacza to, że w definicji tej nie ma mowy o tym, aby to co jest magazynowane mogło zmieniać swój stan. Należy przyjąć, że podczas magazynowania wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w składzie podatkowym nie mogą być one poddawane czynnościom, które wpływają na zmianę ich stanu. W sytuacji gdy w składzie podatkowym benzen bezpośrednio z cystern jest rozładowywany do zbiornika, w którym są już zwroty produkcyjne (benzen zanieczyszczony chlorobenzenem i ługiem sodowym). W związku z tym benzen stracił już własność czystego surowca i stał się półproduktem. W zbiornikach benzenu prowadzony jest pierwszy etap procesu technologicznego, tak zwane sezonowanie. W wyniku tego powstaje wyrób główny jakim jest chlorobenzen. Z jednego ze zbiorników za pomocą pompy wirowej benzen jest pobierany w sposób ciągły i podawany do wież osuszania, gdzie następuje obniżenie zawartości wilgoci, potem kierowany na stację chlorowania. Produkcja chlorobenzenu odbywa się w procesie ciągłym, przez co benzen znajduje się w zbiorniku maksymalnie około tygodnia. Sąd I instancji uznał, że zawarty we wniosku opis stanu faktycznego był wystarczający do dokonania oceny zastosowania przepisów prawa podatkowego, dotyczącego obowiązku legalizacji wykorzystywanych do przechowywania benzenu zbiorników znajdujących się w składzie podatkowym. W sprawie nie chodziło w istocie o kwestionowanie stanu faktycznego lecz o ocenę przyjęcia, że w zbiornikach magazynowany był benzen. W składzie podatkowym mogła być prowadzona jedynie działalność wynikająca z zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Wynika to z art. 30 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o podatku akcyzowym. Działalność ta w myśl tego przepisu może polegać na produkcji lub magazynowaniu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych oraz ich przyjmowaniu i wysyłce, a zatem wniosek w powiązaniu z treścią pozwolenia na prowadzenie składu podatkowego wskazywał już na prowadzenie działalności w zakresie magazynowania wyrobów akcyzowych. Zbiorniki w składzie podatkowym, do których rozładowywany był benzen, nie były miejscem składowania wyrobów akcyzowych. Przyjęcie, że benzen jest w składzie podatkowym magazynowany, nie pozostawało w sprzeczności z jego sezonowaniem, przekazywaniem do wież osuszania a potem do stacji chlorowania jako części procesu produkcji chlorobenzenu. Oparcie się na definicji słownikowej było wadliwe, skoro znaczenie miały przepisy regulujące podatek akcyzowy oraz przepisy regulujące zasady prowadzenia składów podatkowych. Z przepisów tych, a zwłaszcza rozporządzenia wynika, że miejsce magazynowania powinno być właściwie dostosowane do bezpiecznego składowania tych wyrobów, spełniać warunki gwarantujące w szczególności zapewnienie nienaruszalności i tożsamości znajdujących się w nim wyrobów oraz warunki techniczne zapewniające możliwość wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego na podstawie przepisów dotyczących tego nadzoru, być odpowiednio oznaczone i oddzielone od pozostałej części terenu lub pomieszczenia, w szczególności za pomocą ogrodzenia lub innego trwałego oznaczenia. W ocenie Sądu I instancji, podniesiony warunek nienaruszalności i tożsamości znajdujących się w składzie podatkowym wyrobów, nie prowadzi do uznania braku magazynowania wyrobu bądź magazynowania z naruszeniem warunków rozporządzenia w sytuacji zapewnienia zasad bezpieczeństwa oraz umożliwienia wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego nad tymi wyrobami. W sytuacji gdy w ust. 2 powyższego rozporządzenia, w przypadku paliw silnikowych oraz olejów opałowych za miejsce magazynowania uznaje się zbiorniki naziemne i podziemne, podlegające prawnej kontroli metrologicznej na podstawie odrębnych przepisów, a także te, które wprowadzone zostały do użytkowania przed dniem 1 maja 2004 r., a nieposiadające dowodów legalizacji - jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2009 r. W sytuacji gdy działalność Spółki miała polegać na przyjmowaniu i magazynowaniu wyrobów akcyzowych, które następnie miały służyć produkcji, to zbiorniki, w których przechowywany był benzen stanowiły, w myśl tego przepisu, miejsce magazynowania benzenu. Przekazanie do produkcji nie wyklucza, że jest on w składzie podatkowym najpierw magazynowany. Tak więc należało uznać, że podatnik, działający w ramach zezwolenia na prowadzenia składu podatkowego w zakresie przyjmowania i magazynowania, od momentu wprowadzenia i umieszczenia w zbiornikach wykonywał czynność polegającą na magazynowaniu tych wyrobów. Sąd I instancji wskazał również na fakt, że wyroby akcyzowe (w tym benzen) w czasie ich magazynowania w składzie podatkowym co do zasady podlegały zwolnieniu od poboru podatku akcyzowego wobec stosowania do nich procedury zawieszenia poboru akcyzy. W takich sytuacjach podmiot dokonuje czynności magazynowania i nie ustala się minimalnego jego okresu magazynowania. Celem zatem jest zapewnienie sprawnego, skutecznego nadzoru podatkowego i ustalenie szczegółowych warunków prowadzenia składów podatkowych. Warunkiem wówczas jest posiadanie legalizowanych przyrządów pomiarowych w miejscu magazynowania. Omawiany przepis wprowadził wymóg legalizacji, w związku z tym że przed 1 maja 2004 r. podatnicy magazynujący wyroby akcyzowe i nieprowadzący wcześniej składów podatkowych, a zobowiązani do ich utworzenia wcześniej, bez legalizacji zbiorników magazynowali wyroby akcyzowe. Od tej daty, to jest 1 maja 2004 r., wyroby musiały znajdować się w składzie podatkowym, gdyż wprowadzenie legalizacji wiązało się ze spełnieniem nowych, rygorystycznych wymagań, w tym sposobu magazynowania. Powołana regulacja zapewniała ciągłość prowadzenia działalności i czas na dostosowanie urządzeń do nowych wymagań tym podatnikom, którzy musieli uzyskać od 1 maja 2004 r. zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, a wcześniej prowadzili tę działalność i magazynowali wyroby akcyzowe bez konieczności prowadzenia składu podatkowego. Przesunięcie terminu dowodów legalizacyjnych wnioskodawcy nie dotyczyło, skoro zezwolenie na prowadzenie składu uzyskała 1 sierpnia 2005 r. Oznacza to, że została zobowiązana do posiadania legalizowanego urządzenia pomiarowego od początku prowadzenia działalności. Powyższe oznaczało, że zarzuty skargi były nieuzasadnione i dlatego podlegała oddaleniu. W skardze kasacyjnej [...] zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego według norm przepisanych na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną. Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzuciła błędną wykładnię art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia składów podatkowych (Dz. U. Nr 35, poz. 311 z późn. zm.). Naruszenie przepisów postępowania jako mających istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 3 § 1, 141 § 4, 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), art. 121, 125 § 1, 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W uzasadnieniu podała, że stan faktyczny sprawy nie został wnikliwie zbadany. Bez zbadania stanu faktycznego sprawy przyjęcie opisu stanu faktycznego jest niewystarczające. Przyjęcie, że benzen jest w zbiornikach magazynowych jest wadliwe. Odrzucenie definicji słownikowej pojęcia magazynowanie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podatnik ma prawo odnieść się do innych źródeł, które to pojęcie definiują. Definicji tej nie zawiera ustawa, jak i przepis wykonawczy. Treść pozwolenia na prowadzenie składu podatkowego determinuje zakres prowadzonej działalności w składzie podatkowym. Nie jest prawdą, że zbiorniki, w których przechowywany jest benzen stanowią miejsce jego magazynowanie. Brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do naruszenia art. 14c § 2 i art. 120 w związku z art. 14h ustawy – Ordynacji podatkowej, a także art. 7 Konstytucji RP stanowi istotną wadę i mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zbadanie tego zarzutu mogło spowodować uchylenie decyzji zaskarżonej. Posiadane zezwolenie nie obliguje do prowadzenia wskazanych w nim działalności. Skarżący dokonuje wyłącznie czynności przyjmowania wyrobów akcyzowych. Zbiorniki, do których rozładowywany jest benzen, nie są miejscem magazynowym lecz stanowią części instalacji produkcyjnej. Tak więc działalność prowadzona w składzie podatkowym sprowadza się tylko do działalności przyjmowania wyrobów akcyzowych. Ustalenie stanu faktycznego jest niezbędne do ostatecznej oceny. Niejasności przepisów powinny być rozpatrzone na korzyść strony. Naruszenie zasady praworządności winno powodować wyeliminowanie z obrotu prawnego podjętego rozstrzygnięcia. Z powyższych przyczyn skarga kasacyjna jest uzasadniona a wyrok sprzeczny z przepisami prawa. Minister Finansów nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do treści art. 183 § 1 powyższej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. Podkreślić należy, że niniejsze postępowanie dotyczy wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, a postępowanie w sprawie charakteryzuje się w szczególności tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny może dotyczyć zarówno zdarzeń przyszłych, jak i zdarzeń już zaistniałych (art. 14b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej – t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 cytowanej wyżej ustawy Ordynacji podatkowej). Sformułowane we wniosku pytanie dotyczyło konieczności uzyskania świadectwa legalizacji zbiorników, w których przechowywany jest benzen. Wątpliwość co do istnienia obowiązku w tym zakresie została podniesiona z powołaniem się na treść § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia składów podatkowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 35, poz. 311 ze zm.) oraz wywodzącego się z przedstawionego we wniosku opisu procesu przyjmowania benzenu do składu podatkowego oraz przekazywania go do produkcji, że zbiorniki, do których jest on składowany nie mogą być uznane za miejsce magazynowania w rozumieniu wyżej wymienionego rozporządzenia, wobec czego nie dotyczy ich obowiązek legalizacji. Przytoczenie powyższego pytania stało się niezbędne przy ocenie charakteru i zakresu podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej. Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. Przystępując do oceny podniesionych zarzutów procesowych należy podkreślić, że związane są one z krytyczną oceną kontroli w zakresie art. 3 § 1 i 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Chodzi o naruszenie przepisów procesowych w zakresie prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, jak i jego oceny. Podstawowym zagadnieniem stało się objaśnienie pojęcia magazynowania, a więc czy zbiorniki, w których składowany jest benzen można przyjąć za magazyny. Ten argument stanowił także podstawę do objęcia zarzutem procesowym z art. 141 § 4 ustawy, a więc braków w uzasadnieniu wyroku. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji już na wstępie swoich rozważań szczegółowo ustosunkował się do zarzuconego naruszenia art. 14c § 2 i art. 14h Ordynacji podatkowej. Uwagę zwrócił na art. 14b Ordynacji podatkowej, z którego wynika obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego przez wnioskodawcę. A więc związać faktami przytoczonymi we wniosku. Analiza zarzutów jednoznacznie wskazuje, że chodzi jedynie o ocenę stanu faktycznego z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego, dotyczącego obowiązku legalizacji wykorzystywanych do przechowywania benzenu zbiorników znajdujących się w składzie podatkowym. Oznacza to, że w podniesionych zarzutach nie chodzi o niewystarczające informacje co do przechowywania benzenu i procesu produkcji chlorobenzenu ale skarżąca nie zgada się z oceną dającą podstawy do przyjęcia magazynowania benzenu. Bezpodstawnie zatem w zarzutach procesowych odwołano się do braków w uzasadnieniu, kwestionując art. 141 § 4 ustawy. Konsekwencją prawidłowej oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zakresie przyjętego stanu faktycznego jest brak podstaw odwołania się do art. 7 Konstytucji RP, a więc działania w granicach prawa. Obowiązkiem Sądu I instancji było zatem dokonać kontroli zgodności z prawem i kontrola ta w zakresie stanu faktycznego została właściwie wypełniona. Kontrola zatem – czy miejsce to można było przyjąć za magazynowe i na jakiej podstawie, należy do sfery prawa materialnego, a ten zarzut podlega odrębnej ocenie. Przechodząc do oceny zarzutów prawa materialnego, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia składów podatkowych (Dz. U. Nr 35, poz. 311 ze zm.) zostało wydane w oparciu o delegację ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Zakres tej delegacji obejmował w punkcie 5 art. 30 wyroby akcyzowe zharmonizowane, które są magazynowane z uwzględnieniem specyfiki produkcji i ich obrotu, konieczności właściwego zabezpieczenia przed ich wyprowadzeniem ze składu, konieczności zapewnienia właściwej kontroli i sprawowanego szczegółowego nadzoru podatkowego, jak i specyfiki zastosowanych środków transportu używanych do przewozu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. Z tego też powodu w § 1 tego rozporządzenia szczegółowo określono warunki dotyczące prowadzenia składów podatkowych, jak i miejsca, w którym wyroby akcyzowe zharmonizowane będą magazynowane. W § 2 pkt 2 rozporządzenia przyjęto zbiorniki naziemne i podziemne wprowadzone do użytkowania przed dniem 1 maja 2004 r., które nie posiadały dowodów legalizacji za miejsce magazynowania. W sytuacji gdy skarżąca uzyskała zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego 1 sierpnia 2005 r., a miejsce to wykorzystywała do tej daty w celu składowania wyrobów akcyzowych, które po 1 marca 2004 r. stały się magazynami wyrobów akcyzowych i od tej daty musiały znajdować się w składzie podatkowym, to nie można przyjąć, że został naruszony § 1 i 2 rozporządzenia. Oznacza to, że przepisy rozporządzenia były wystarczającą podstawą prawną do przyjęcia wykładni pojęcia magazynowania, a nie słownikowe pojęcie magazynowania. Otrzymane pozwolenie na prowadzenie składu podatkowego uszczegółowiło zakres prowadzonej działalności. Oznacza to, że pozwolenie wypełniło wymogi objęte obowiązkowym magazynowaniem wyrobów akcyzowych, które określone zostały w omawianym rozporządzeniu. Oceny tej nie może zmienić fakt prowadzonej produkcji towarów, które nie są wyrobami akcyzowymi. Przekazanie benzenu jako produktu akcyzowego nie wyklucza, że jest on w składzie podatkowym najpierw magazynowany. Reasumując należy podkreślić, że skoro przepisy omawianego rozporządzenia nie definiują pojęcia legalizacji, w związku z czym należy je interpretować zgodnie z ustawą z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.). Powyższe wskazuje, że dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga wobec tego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 204 pkt 1, 205 § 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 163, poz. 1249 ze zm.).