I OZ 1079/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1451/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1451/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie przyznania skarżącemu L. S. dodatku za długoletnią służbę wojskową. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał, że skarżący w treści skargi podniósł tylko zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji, natomiast nie przedstawił argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi. Skoro zatem skarżący nie wykazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie skarżący L. S. złożył zażalenie, podnosząc, że wskutek wykonania zaskarżonej decyzji poniesie znaczną szkodę, gdyż utraci część świadczenia emerytalnego. Skarżący podniósł też, iż decyzja przyznająca dodatek za długoletnią służbę wywoła nieodwracalne skutki prawne, a należności, które otrzymał w związku ze zwolnieniem ze służby w znikomym stopniu zrekompensują mu straty i wystarczą na krótki okres czasu. Taka zaś interpretacja Sądu jest niesłuszna i nie uwzględnia realiów społeczno – gospodarczych oraz złej sytuacji na rynku pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu służy zapobieżeniu wyrządzenia znacznej szkody lub możliwości powstania skutków trudnych do odwrócenia, gdyby okazało się, że w wyniku uwzględnienia skargi ten akt zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności, jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności. Objęcie skarżącego tzw. ochroną tymczasową nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej jest uzależnione od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. Aby zatem możliwe było zastosowanie tej instytucji prawnej, w pierwszej kolejności strona jest zobowiązana wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie, który jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczy rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż skutki takie mogą wystąpić, bowiem wniosek zawarty w skardze nie zawiera jakichkolwiek twierdzeń o faktach łączących się z potencjalnymi skutkami "wykonania" decyzji o przyznaniu dodatku za długoletnią służbę. Naczelny Sąd Administracyjny nie odnalazł w treści tej skargi, aby skarżący zawarł w niej "krótkie, rzeczowe i syntetyczne uzasadnienie swojego wniosku w skardze". Skarżący podniósł jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę tylko części świadczenia emerytalnego, jednakże okoliczności powołane przez niego w złożonym wniosku są zbyt ogólne i nie pozwalają na dokonanie pełnej analizy skutków jakie może pociągnąć za sobą wykonanie przedmiotowego aktu. Trzeba bowiem zaznaczyć, że przesłanka z art. 61 § 3 P.p.s.a. dotycząca spowodowania trudnych do odwrócenia skutków odnosi się zarówno do szkody majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04 niepubl.). Zatem nie można zgodzić się z podniesionym w zażaleniu argumentem, iż przedmiotowa decyzja w razie jej wykonania wywoła nieodwracalne skutki prawne. Za uwzględnieniem wniosku L. S. nie mogą także przemawiać podnoszone przez niego względy finansowe. Skarżący otrzymał należności pieniężne w związku ze zwolnieniem, nie podał jednak w jakiej wysokości, tylko, że wystarczą mu na krótki okres czasu. Można więc stwierdzić, że w jakimś stopniu jest zabezpieczony przed negatywnymi skutkami finansowymi zaskarżonej decyzji na czas postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela więc stanowisko Sądu I instancji, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności przewidziane w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Skarżący w żaden sposób nie wykazał w sposób dostateczny skutków łączących się z wykonaniem decyzji o przyznaniu dodatku za długoletnią służbę. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.