II OSK 1370/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 1021/06 w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozbawieniu uprawnień kombatanckich oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2006 r. (Nr [...]) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego , art. 4 ust. 1 pkt 1c, art. 25 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4c, art. 25 ust. 2 pkt 2 i art. 25 ust. 4 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego - po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez K. R. – utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2006 r. Została ona wydana na podstawie art. 154 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 4 ust. 1 pkt 1c, art. 25 ust. 2 pkt 1a w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4c, art. 25 ust. 2 pkt 2 i art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2000 r. Nr [...] i decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] kwietnia 2000 r. Nr [...] o pozbawieniu K. R. uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu Kierownik Urzędu stwierdził, że K. R. we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, oświadczył, iż jako 8-letnie dziecko przebywał w obozie przesiedleńczym w Łodzi, opiekował się nim wujek, starszy człowiek. Po zakończeniu wojny w 1945 r. miał 14 lat i w tym wieku trudno było mu ustalić własny światopogląd polityczny oraz przewidzieć swoje przyszłe działania i ich konsekwencje. Dlatego też uważa, że pozbawienie go uprawnień kombatanckich było krzywdzące, gdyż nie miał wpływu na wybór formacji wojskowej, do której został wcielony w listopadzie 1952 r. Ponadto dodał, że nie pamięta z kim dokładnie walczyła jego brygada ponieważ informowano ją tylko o walkach z "bandami" ukraińskimi, które zagrażały granicom Polski. Jednocześnie dodał, że starając się o uprawnienia kombatanckie nie wiedział, jakie wyjaśnienia składać i skorzystał z podpowiedzi osób trzecich, które już otrzymały uprawnienia. Także podkreślił, że od dnia 14 grudnia 1954 r. Centralne Więzienie podlegało pod Urząd Ministra Spraw Wewnętrznych, a w dwa lata później pod Ministerstwo Sprawiedliwości i praca w więziennictwie nie miała nic wspólnego z formacją służby bezpieczeństwa publicznego. Dodał również, że przyznanie uprawnień kombatanckich znacznie ułatwi mu życie, umożliwi zakup leków i godne utrzymanie. Natomiast Kierownik Urzędu przypomniał , że już w dniu 11 lutego 2000 r. wszczął w trybie art. 21 i art. 25 cyt. ustawy o kombatantach postępowanie weryfikacyjne i wezwał K. R. do przedłożenia dowodów mogących mieć wpływ na uzyskane uprawnienia kombatanckie. K. R. uzyskał przedmiotowe uprawnienia z mocy orzeczenia Komisji Weryfikacyjnej Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w S. z dnia [...] września 1988 r. z tytułu utrwalania władzy ludowej w okresie od dnia 12 listopada 1952 r. do 31 grudnia 1952 r. Z tych względów, decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. pozbawił K. R. uprawnień kombatanckich stwierdzając, że uprawnienia te uzyskał wyłącznie z tytułu działalności w charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej (art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach). Powyższa decyzja została zaskarżona do ówczesnego Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, który wyrokiem z dnia 9 lipca 2003 r. skargę oddalił. Następnie, skarżący złożył do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich, który został potraktowany jako wniosek o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej. Po rozpoznaniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Kierownik Urzędu odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r. i z dnia [...] kwietnia 2000 r. Dlatego też, K. R. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i pismo jego zostało potraktowane jako kolejny wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 kpa. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Kierownik Urzędu uchylił decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2000 r. oraz decyzję z dnia [...] kwietnia 2000 r. i przyznał K. R. uprawnienia kombatanckie z tytułu pobytu w hitlerowskim obozie przejściowym w okresie od kwietnia 1940 r. do czerwca 1940 r. tj. przez 3 miesiące. Następnie skarżący w terminie do złożenia odwołania, złożył wniosek o wyrównanie świadczenia, który to wniosek Kierownik Urzędu potraktował jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy i w wyniku rozpatrzenia jego argumentów, decyzją z dnia [...] września 2005 r. uchylił decyzję własną z [...] stycznia 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kierownik urzędu wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r. i orzekł, że wskutek uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. konieczne stało się rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 12 stycznia 2004 r. oraz kolejnych pism nadesłanych z dnia 30 marca 2004 r. Ponadto, Kierownik Urzędu stwierdził, że z oświadczenia strony zawartego w tym piśmie wynika, iż wnosi o rozpoznanie tych wniosków w trybie art. 154 kpa, jednak wnioski te nie zasługują na uwzględnienie biorąc pod uwagę ujawnienie nowych istotnych okoliczności faktycznych dotyczących służby strony w aparacie bezpieczeństwa publicznego poza strukturami UB, SB lub Informacji Wojskowej. Z tych względów, organ podkreślił, że biorąc pod uwagę przesłanki z art. 154 kpa, w tej sprawie spełniona została tylko jedna z nich tj. decyzja stała się ostateczna. Natomiast strona nie wykazała, aby za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiał interes społeczny lub jej słuszny interes. Dlatego też, chociaż skarżący przedłożył dokumenty dotyczące pobytu w obozie przesiedleńczym w Łodzi oraz Konstantynowie Łódzkim w 1940 r. to jednocześnie zostało ujawnione, że w latach 1954-1956 pełnił służbę w organach więziennictwa podlegających Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego, jak i w Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrznego w okresie od dnia 12 listopada 1952 r. do 31 grudnia 1952 r. , w którym wykonywał zadania operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości RP. Natomiast, podkreślił Kierownik Urzędu zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 1a/ w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4c/ ustawy o kombatantach, pozbawia się uprawnień kombatanckich osobę, która w latach 1944-1956 była zatrudniona, pełniła służbę lub funkcję w aparacie bezpieczeństwa publicznego poza strukturami UB, SB lub Informacji Wojskowej, jeżeli podczas i w związku z tą działalnością wykonywała zadania śledcze i operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości RP. Z kolei art. 21 ust. 2 pkt 4c/ cyt. ustawy stanowi, że nie można w takim przypadku uzyskać uprawnień kombatanckich z żadnego tytułu, nawet gdyby okoliczności faktyczne przemawiające za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia zostały należycie udokumentowane. Dlatego też, stwierdził organ z zaświadczenia WKU w S. z dnia [...] sierpnia 1988 r. wynika, że podczas pełnienia służby wojskowej w 3 Brygadzie KBW, od dnia 12 listopada 1952 r. do 31 grudnia 1952 r. K. R. osobiście uczestniczył w walkach zbrojnych z bandami, w składzie grup operacyjnych do likwidacji reakcyjnego podziemia, np. podał, że brał udział w akcji skierowanej przeciwko bandzie Dzięcioła. Także w piśmie z dnia 25 kwietnia 2000 r. nie kwestionował osobistego udziału w akcjach, zaś w piśmie do Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 12 stycznia 2004 r., wskazał, że uprawnienia uzyskał za czynny udział w walkach z bandami reakcyjnego podziemia Diabła, Dzięcioła, Żelaznego, Jastrzębia i Górskiego. Natomiast, podkreślił organ, KBW był specjalną formacją wojskową powołaną w 1945 r. do walki z podziemiem niepodległościowym oraz zbrojnymi organizacjami ukraińskimi i niemieckimi, a także do zapewnienia porządku publicznego, która do 1954 r. podlegała Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego. Z tych względów, Sąd Najwyższy już w wyroku z dnia 7 maja 1991 r. (sygn. akt II UZP 7/91; OSNC APU 1992/10/174 stwierdził, iż Korpus Bezpieczeństwa Publicznego wchodził w skład aparatu bezpieczeństwa publicznego. Oznacza to, stwierdził Kierownik Urzędu, że w tej sprawie nie ulega wątpliwości, że K. R. zwalczając wymienione "bandy" (których nazwy sam podał), wykonywał zadania związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji i osób, o których mowa w art. 21 ust. 2 pkt 4 lit.c/ ustawy o kombatantach i z tej przyczyny nie może on uzyskać przywrócenia uprawnień kombatanckich czy to w trybie zwykłym, czy w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 154 § 1 i 2 kpa. Natomiast, dodał Kierownik Urzędu, nową okolicznością faktyczną jest służba K. R. w więziennictwie w okresie od 1 listopada 1954 r. do dnia 30 listopada 1956 r., kiedy to pracował w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w Łodzi w areszcie śledczym w charakterze strażnika. Z akt osobowych aresztu wynika, że od dnia 1 listopada 1954 r. do dnia 4 stycznia 1955 r. był strażnikiem ochrony więzienia Łódź III; od dnia 4 stycznia do dnia 14 września 1955 r. był słuchaczem Centrum Wyszkolenia Służby Więziennej w Szczypiornie, zaś od dnia 8 marca 1956 r. strażnikiem więzienia Łódź III, zaś później od dnia 30 listopada 1956 r. strażnikiem w obozie pracy w Sikawie. Dopiero w dniu 30 listopada 1956 r. został wydalony ze służby z uwagi na niewłaściwe wywiązywanie się z obowiązków służbowych. Dlatego też, organ zbadał czy powyższa służba w Służbie Więziennej w tym okresie wypełniła dyspozycję art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a/ lub c/ cyt. ustawy. Dekret z dnia 20 lipca 1954 r. o Służbie Więziennej, który wszedł życie w dniu 27 lipca 1954 r. w art. 1 stanowił , że Służba Więzienna jest zorganizowaną na wzór wojskowy i uzbrojoną formacją służby bezpieczeństwa publicznego. Z kolei Urząd Ministra Bezpieczeństwa Publicznego został zniesiony z dniem 14 grudnia 1954 r. na mocy Dekretu z dnia 7 grudnia 1954 r. Z tą samą datą utworzono Urząd Ministra Spraw Wewnętrznych. Zakres działania MSW obejmował m.in. więziennictwo (art. 2 pkt 7). Dopiero ustawa z dnia 1 września 1956 r. o przejściu więziennictwa do zakresu działania Ministra Sprawiedliwości w art. 1 stanowiła: Sprawy więziennictwa przechodzą z zakresu działalności Ministra Spraw Wewnętrznych do zakresu działania Ministra Sprawiedliwości, lecz weszła ona w życie dopiero w dniu 2 listopada 1956 r. i z tą datą więziennictwo zostało podporządkowane Ministrowi Sprawiedliwości. Wcześniej podlegało ono Ministrowi Bezpieczeństwa Publicznego, a następnie Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Z tych względów, Kierownik Urzędu orzekł o pozbawieniu K. R. uprawnień kombatanckich, chociaż strona przedłożyła dokumenty dotyczące pobytu w obozie przesiedleńczym w Łodzi i Konstantynowie Łódzkim w 1940 r., lecz jednocześnie ujawniono, iż K. R. w latach 1954-1956 pełnił służbę w organach więziennictwa podlegających Ministrowi Bezpieczeństwa Publicznego, a także pełnił służbę w KBW, gdzie wykonywał zadania operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości RP. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. R. zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 1a/ cyt. ustawy o kombatantach poprzez jego nieuwzględnienie oraz art. 21 ust. 2 pkt 4 lit.a/ powyższej ustawy, poprzez jego mylne interpretowanie w stosunku do strony. Ponadto dodał, że nie miał wpływu na wybór formacji, w jakiej miał służyć, natomiast praca w więzieniu także nie była skierowana przeciwko Państwu, a służba ta podlegała pod Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, a później Ministerstwo Sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II SA/Łd 1021/06) wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej ppsa) oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji orzekł, że nie zostały naruszone w tej sprawie przepisy prawa procesowego jak i prawa materialnego. W pierwszym przypadku Sąd pierwszej instancji orzekł, że został prawidłowo zebrany w tej sprawie materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych. W szczególności z orzeczenia Komisji Weryfikacyjnej Zarządu Wojewódzkiego ZBoWID w S. z dnia [...] września 1988 r. wynika, iż K. R. uzyskał uprawnienia kombatanckie z tytułu utrwalania władzy ludowej w okresie od dnia 12 listopada 1952 r. do dnia 31 grudnia 1952 r. Z akt wynika również, iż od kwietnia do czerwca 1940 r. przebywał w obozie przesiedleńczym w Łodzi i Konstantynowie Łódzkim. Okoliczności tej, organ administracji ani sąd, w żaden sposób nie kwestionują. Ponadto nie kwestionują także faktu, że skarżącemu jako 8 - letniemu chłopcu było bardzo ciężko pośród "zawieruchy wojennej" oraz tego, iż jako młody człowiek w pełni uzależniony był od decyzji osób trzecich, częstokroć mu obcych, które nie zawsze podejmowały działania dla niego korzystne. Jednak faktem jest bezspornym, potwierdzonym w postępowaniu dowodowym , a szczególności w świetle zaświadczenia Wojskowej Komisji Uzupełnień w Sieradzu z dnia 25 sierpnia 1988 r., jak i wielokrotnych oświadczeń strony skarżącej, że pełnił służbę wojskową w 3 Brygadzie KBW i osobiście uczestniczył w walkach z "reakcyjnym podziemiem". Skarżący bowiem oświadczył, że w czasie służby brał udział w walkach z oddziałami Dzięcioła, Żelaznego, Jastrzębia i Górskiego. Natomiast z powołanych powyżej przepisów ustawy o kombatantach wynika, że pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 r. w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" i jednocześnie, które były zatrudnione, pełniły służbę lub funkcję w aparacie bezpieczeństwa publicznego poza strukturami UB , SB lub Informacji Wojskowej, jeżeli podczas i w związku z tą działalnością wykonywały zadania śledcze i operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości RP (art. 25 ust. 2 pkt 1 lit.a/, ust. 2 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c/ ustawy o kombatantach). Ustawodawca, podkreślił Sąd pierwszej instancji, jednoznacznie określił przesłanki, których wystąpienie zobowiązuje organ do pozbawienia strony uprawnień kombatanckich oraz przesłanki, które pozwalają na zachowanie tych uprawnień (art. 25 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit.c/). Jednak art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a/ nie pozwala na zachowanie tych uprawnień z uwagi na działalność strony związaną ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczpospolitej Polskiej. Nie pozwala też brać pod uwagę okoliczności podnoszonych przez stronę, że podejmował pewne działania pod wpływem rozkazu, a co do innych nie miał rozeznania, ani świadomości i możliwości wyboru. Dlatego też fakt udziału w walkach z podziemiem poakowskim (nawet nie w pełni dobrowolny i mający miejsce w ramach służby wojskowej) powoduje utratę uprawnień kombatanckich uzyskanych z tytułu utrwalania władzy ludowej – (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r. sygn. akt VSA 423/00, publ. Palestra 2001/7-8/ s.205). Ponadto, orzekł Sąd pierwszej instancji KBW był specjalną formacją wojskową powołaną w 1945 r. do walki m.in. z podziemiem niepodległościowym i wchodziła w skład aparatu bezpieczeństwa publicznego (wyrok SN z dnia 7 maja 1991 r. , sygn. akt II UZP 7/91; publ. OSNC 1992/10/174). Osobisty udział skarżącego w walkach przeciwko "bandom" w ramach 3 KBW, wykonywanie zadań związanych ze zwalczaniem podziemia niepodległościowego w strukturach aparatu bezpieczeństwa oznacza, że nie może on otrzymać uprawnień kombatanckich z żadnego tytułu określonego ustawą. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K. R. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. W treści skargi kasacyjnej podniósł, że na podstawie art. 174 ppsa wnosi zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W szczególności dotyczy to przepisu art. 25 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c/ ustawy o kombatantach. Z tych względów wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono, że prawidłowa podstawa kasacyjna to art. 174 pkt 1 ppsa , a nie powołany art. 174 ppsa, biorąc pod uwagę zarzut naruszenia prawa materialnego przez zaskarżony wyrok. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie, skarga kasacyjna oparta została w pierwszej kolejności na podstawie ustawowej, określonej w art. 174 pkt 1 powołanej ustawy, bez nawet jednak odwołania się do podstawy skargi kasacyjnej z tego przepisu, czyli art. 174 pkt 1 tejże ustawy w zakresie przytoczenia postaw kasacyjnych. W podstawach skargi wnoszący skargę kasacyjną musi bowiem wyraźnie wskazać nie tylko konkretną normę prawa materialnego, naruszoną przez Sąd przez błędną jej wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, lecz także wskazać na czym ta błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie polegało i jaka, według skarżącego powinna być wykładnia właściwa. Jednocześnie należy podkreślić, że błędna wykładnia, to mylne zrozumienie treści tego przepisu, zaś niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd subsumcji czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie wbrew zarzutowi ze skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł, że nie wystąpiła błędna wykładnia, czy też niewłaściwe zastosowywanie art. 25 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c/ ustawy o kombatantach, biorąc pod uwagę stan faktyczny ustalony w tej sprawie. Skarżący K. R. został bowiem pozbawiony uprawnień kombatanckich na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 1 lit.a/ i art. 25 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit.c/ cyt. ustawy z dnia 25 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych okresu powojennego (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), ponieważ wcześniejsze uprawnienia kombatanckie uzyskał wyłączenie z tytułu udziału w walkach zbrojnych o utrwalanie władzy ludowej od dnia 12 listopada 1952 r. do dnia 31 grudnia 1952 r. (orzeczenie Komisji Weryfikacyjnej Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD w S. z dnia [...] września 1988 r. (karta 5 akt administracyjnych sprawy). Na powyższej materialnoprawnej podstawie pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które były zatrudnione, pełniły służbę lub funkcję w aparacie bezpieczeństwa publicznego poza strukturami Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa lub Informacji Wojskowej, jeżeli podczas i w związku z tą działalnością wykonywały zadania śledcze i operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Należy podkreślić, że powyższe przesłanki sformułowane przez ustawodawcę nie pozwalają orzekać w tym zakresie Kierownikowi Urzędu w ramach uznania administracyjnego. Ponadto skarżący nie kwestionował, że pełnił służbę w 3 Brygadzie Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW) oraz, że brał udział w akcjach skierowanych bezpośrednio przeciwko oddziałom podziemia niepodległościowego, które wówczas nazywano "bandami" m.in. Dzięcioła, Żelaznego, Jastrzębia i Górskiego (karta 2 i 4 akt administracyjnych). Oznacza to, co nie budzi także wątpliwości - biorąc pod uwagę stan faktyczny w tej sprawie, że skarżący służąc w KBW wykonywał zadania operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem podziemia niepodległościowego (deklaracja członkowska ZBoWiD z dnia 25 sierpnia 1988 r. (karta 4 akt administracyjnych). Sąd podziela w tym zakresie dotychczasową linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wynika z niej, że w świetle art. 21 ust. 2 pkt 4 lit.c/ cyt. ustawy o kombatantach pozbawia się uprawnień kombatanckich nie tylko osoby wykonujące zadania śledcze, ale i zadania operacyjne bezpośrednio związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego też, fakt udziału skarżącego w ramach służby w KBW, w walkach z niepodległościowym podziemiem – nawet jeżeli nie był w pełni dobrowolny i mający miejsce w ramach służby wojskowej – powoduje utratę uprawnień kombatanckich uzyskanych z tytułu utrwalania władzy ludowej, jak i brak uprawnienia do jego przyznania z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c/ ustawy o kombatantach z tytułu przebywania w miejscu odosobnienia, w którym osoby tam osadzone pozostały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Z tych względów, z powodu braku usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.