II OSK 1178/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 779/10 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 779/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę E. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Zaskarżoną decyzją Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Starosty Puławskiego z dnia [...] czerwca 2010 r., odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty Puławskiego z dnia [...] września 2009 r., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę [...]’, projektowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] w Puławach przy ul. [...]. W dniu [...] grudnia 2009 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2009 r. złożyła E. S. E. S. w piśmie z dnia 11 grudnia 2009 r. wyjaśniła, że dowody na podstawie których ustalono stan faktyczny sprawy są fałszywe. Podnosząc tę przesłankę E.S. oświadczyła, że jest w posiadaniu dowodów wskazujących na to, iż inwestor dokonał rozbiórki obiektu o wysokości przekraczającej 10 m, a nie wysokości 8 m. Podała również, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie wzięte przez Starostę Puławskiego pod uwagę w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie E.S. owe nowe okoliczności faktyczne i dowody to przedstawione przez nią braki, pomyłki i uchybienia nieuwzględnione przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Jako trzecią podstawą, uzasadniającą zdaniem wnioskodawczyni wznowienie postępowania jest to, że w postępowaniu bez swojej winy nie brali udziału K. i J. C., których nieruchomość graniczy z nieruchomością, na której ma być wzniesiona inwestycji objęta pozwoleniem na budowę. Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] września 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania E. S. od decyzji Starosty Puławskiego z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymał w mocy decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ odwoławczy ocenił, że odmowa wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę była zasadna. Brak jest bowiem podstaw do wznowienia postępowania ze względu na to, że - jak twierdzi E. S. - dowody, na których oparto rozstrzygnięcie w sprawie są fałszywe. Dowody te dotyczą w istocie ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu w sprawie rozbiórki. Do wznowienia postępowania prowadzić nie mogą także wskazane nowe - w ocenie E. S. - okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w dniu wydania decyzji a nie zostały wzięte pod uwagę przez organ I instancji. Okoliczności te zostały bowiem wymienione uprzednio w piśmie E. S. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wniosek o wznowienie postępowania wskazujący na te okoliczności złożono zaś dopiero w dniu 2 grudnia 2009 r. a więc z uchybieniem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym E. S. dowiedziała się o tych okolicznościach. Wznowieniem postępowania nie może skutkować także to, że w toku postępowania zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę nie brali udział K. i J. C. Artykuł 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przewiduje wniesienie podania w sprawie wznowienia postępowania z przyczyny w nim wymienionej przez stronę, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w terminie miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się ona o decyzji. Zatem uwzględnienie wniosku o wznowienie postępowania ze względu na to, że nie brali w nim udziału K. i J. C. wymaga wyłącznie ich wystąpienia. Wystąpienie innej strony biorącej udział w postępowaniu, dla której datą powzięcia informacji jest data doręczenia decyzji, w tym wypadku [...] września 2009 r., nie może być skuteczne. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła E. S. żądając jej uchylenia w całości. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, że wydając decyzję naruszył art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 148 k.p.a. i art. 145 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został z naruszeniem terminu, gdy wnikliwa analiza stanu faktycznego sprawy wskazuje na zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz, iż naruszył on art. 7, 9, 10, 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza niewyjaśnienie okoliczności zagubienia potwierdzenia nadania wniosku o wznowienie postępowania, wielokrotną odmowę udostępnienia skarżącej informacji i dokumentacji stanowiącej podstawę rozbiórki obiektu pierwotnie stojącego na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w Puławach, a następnie udzieleniu pozwolenia na budowę jak i poprzez niedostateczne informowanie osób zainteresowanych o ich prawach wynikających z przepisów postępowania administracyjnego oraz nie rozważenie całokształtu materiału dowodowego i nienależytą jego ocenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę E. S. na powyższą decyzję wskazał, iż złożenie wniosku nie oznacza automatycznie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną. Podkreslił, iż rozpoczyna on wstępny etap postępowania w którym, właściwy organ zobowiązany jest do zbadania, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub art. 145a k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 k.p.a. Gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot nie będący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, iż w sprawie jest oczywiste, że wskazana przez skarżącą przesłanka, polegająca jej zdaniem na rozbiórce obiektu o innej wysokości, dokonana przed jej zgłoszeniem, co miałoby prowadzić do wniosku, iż dowody na podstawie których poczyniono ustalenia faktyczne w rozpoznawanej sprawie są fałszywe, nie ma żadnego związku z decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Nie ma żadnych powodów, aby uznać, że dowód na jaki powołuje się skarżąca, mógłby stanowić podstawę do ustalenia nie tylko okoliczności faktycznych istotnych dla rozpoznawanej sprawy, czego wymaga art.145 § 1 pkt 1 k.p.a., ale, aby stanowił oparcie dla jakichkolwiek ustaleń w rozpoznawanej sprawie. Sama decyzja nie zawiera żadnych informacji, dotyczących rozbiórki obiektów budowlanych zlokalizowanych na działkach przeznaczonych pod zabudowę. Powoływane we wniosku okoliczności mogą być istotne dla czynienia ustaleń faktycznych w toku postępowania dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego, pozostają natomiast bez wpływu na wynik sprawy dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę. Inne są bowiem przesłanki normatywne udzielenia pozwolenia na budowę, a inne przesłanki uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. Zupełnie niezrozumiale, było także, w ocenie Sądu I instancji, żądanie wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd wskazał, iż z przepisu tego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wznowienia postępowania może żądać strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Akta sprawy wskazują natomiast niezbicie, że skarżąca brała udział w postępowaniu, złożyła nawet odwołanie od decyzji organu I instancji. Co więcej, z treści wniosku skarżącej wynikało, że żąda ona wznowienia postępowania nie z tego powodu, że sama nie brała udziału w postępowaniu, ale dlatego, że w postępowaniu nie brali udziału K. i J.C. Sąd zauważył, że według art. 147 k.p.a. inicjatywa co do wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. przysługuje wyłącznie stronie, która w postępowaniu została pominięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, stwierdził również, iż uzasadniona jest odmowa wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku. Sąd wskazał, iż stosownie do unormowania zawartego w art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Z analizy akt wnosić należy, że już w piśmie z dnia 28 sierpnia 2009 r. (k. 39 – 40 akt administracyjnych postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę), a więc jeszcze przed wydaniem i doręczenie jej samej decyzji o pozwoleniu na budowę, co nastąpiło [...] września 2009 r., skarżąca zwracała uwagę na niezgodną z planem miejscowym wysokość budynku i związane z tym ustalenia projektowe, zmieniającą się powierzchnię użytkową oraz uciążliwości dla mieszkańców. Akcentowała naruszenia przepisów technicznych dotyczących ilości miejsc parkingowych, ich odległości od granic sąsiednich nieruchomości, fikcyjną powierzchnię dróg i placów, emisję gazów na jej nieruchomość i położenie planowanej inwestycji w strefie ochrony konserwatorskiej, brak bilansu terenu z uwzględnieniem procentowego stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni całej działki oraz procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki. Wskazywała także na braki projektu budowlanego w zakresie niezbędnych uzgodnień bhp, przeciwpożarowych i sanitarnych, wadliwości dotyczące problemu utylizacji odpadów medycznych (śmietnik) oraz na niezachowanie niezbędnych proporcji terenów zielonych. Zdaniem Sądu I instancji, oczywiste było, że już w dniu [...] wrzesnia 2009 r. skarżąca wiedziała o wspomnianych okolicznościach. Wniosek o wznowienie postępowania skarżąca złożyła dopiero w dniu [...] grudnia 2009 r., a więc z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym stanowi art. 148 § 1 k.p.a. Nieporozumieniem uznał Sąd wywód skarżącej, że do uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania doszło z winy organu. Skarżąca przecież nie kwestionowała daty powzięcia wiadomości o odstąpieniach i uchybieniach projektu budowlanego, które podnosi we wniosku. Nie wnosiła także o jego przywrócenie. Z akt sprawy wynika, że niejasności dotyczyły złożonego przez skarżącą odwołania od decyzji Starosty Puławskiego z dnia [...] września 2009 r., w żadnym zaś razie wniosku o wznowienie postępowania opatrzonego prezentatą z datą [...] grudnia 2009 r. W ocenie Sądu, organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 7, 9, 10, 77 i 80 k.p.a. Wskazał, iż badanie występowania przesłanek podmiotowych czy przedmiotowych jak i zachowania terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. nie wiąże się bowiem z koniecznością rozważania całokształtu materiału dowodowego sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła E. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Strona zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 148 k.p.a. polegające na uznaniu, iż podanie o wznowienie postępowania wniesione zostało po zakreślonym terminie, podczas gdy analiza stanu faktycznego prowadzi do wniosku, iż w sprawie niniejszej podanie o wznowienie postępowania nadane zostało w placówce pocztowej ostatniego dnia przepisanego terminu; 2) art. 7, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie zasad, którymi przy załatwianiu sprawy i wydawaniu każdego orzeczenia powinien kierować się organ administracji, a mianowicie uwzględniania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na sytuację podmiotów oraz zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak również zaniechania przez organy administracji publicznej podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym przede wszystkim okoliczności zagubienia przez urzędników pocztowego potwierdzenia nadania przez skarżącą przesyłki zawierającej podanie o wznowienie postępowania i wielokrotną odmowę skarżącej dostępu do informacji i dokumentacji zgromadzonej w sprawie niniejszej. W rozwinięciu zarzutów strona wskazała, iż dotrzymała ustawowego terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania. Przedmiotowy wniosek nadany został w placówce pocztowej ostatniego dnia terminu do jego wniesienia. Stosowne potwierdzenie nadania wniosku zostało przekazane organowi rozpatrującemu sprawę. Nieprawidłowe działania organu doprowadziły do zagubienia pocztowego potwierdzenia nadania. Okoliczność ta niezależna od skarżącej, a zawiniona przez pracownika organu, nie może powodować negatywnych konsekwencji w postaci odmowy uwzględnienia wniosku. Skarżąca wykazała, iż pismo wniosła w terminie, a następnie na żądanie organu wyjaśniła również z jaką chwilą powzięła wiedzę o okoliczności przemawiającej za wznowieniem postępowania. O dotrzymaniu omawianego terminu świadczyć może również fakt, iż skarżąca od rozpoczęcia inwestycji była osobą zainteresowaną sprawą. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, w sprawie niniejszej znaczenie ma również okoliczność, iż pomimo występowania w charakterze strony w sprawie dotyczącej budowy [...]" była niedostatecznie informowana przez organy prowadzące sprawę. Wskazała, iż została pozbawiona dostępu do planu powstającego obiektu, w momencie zaś uzyskania jakichkolwiek wiadomości, okazało się, że podobnie jak inni zainteresowani właściciele nieruchomości sąsiednich została wprowadzona w błąd poprzez okazanie jej kilku różnych planów budowy obiektu. Stanowiło to, w jej ocenie, naruszenie art. 9 k.p.a. w myśl, którego strony powinny być należycie i wyczerpująco informowane o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, albowiem udzielanie informacji powinno mieć miejsce na każdym etapie postępowania od jego wszczęcia aż po zakończenie ostateczną decyzją, przy czym za naruszenie tego przepisu powinno być uznawane także nienależyte lub wprowadzające w błąd udzielenie informacji o toczącej się procedurze. E. S. wskazała także przy tym na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte poinformowanie Skarżącej o toczącym się postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż sądy administracyjne nie stosują przepisów procesowych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego kierowane do wyroku Sądu I instancji bez wskazania jakie to naruszenie miało wpływ na ewentualne niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zawsze daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość pełnej oceny wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa. Przedstawione uchybienia skargi kasacyjnej nie mogą jednakże jej dyskwalifikować, a w konsekwencji prowadzić do jej odrzucenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo w niniejszej sprawie uznał, iż organy obu instancji nie naruszyły przytoczonych przez skarżącego kasacyjnie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dotyczy to w szczególności zarzutu naruszenia art. 148 k.p.a. Sąd pierwszej instancji w bardzo wyczerpującym uzasadnieniu zasadnie uznał kontrolowane przez siebie decyzje organów administracji za prawidłowe. Niewątpliwie bowiem skarżąca E. S. uchybiła terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z przytoczonego uregulowania wynika zatem, że strona może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Jak trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, już w piśmie z dnia 28 sierpnia 2009 r. (k. 39 – 40 akt administracyjnych postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę), a więc jeszcze przed wydaniem i doręczeniem skarżącej samej decyzji o pozwoleniu na budowę, co nastąpiło [...] września 2009 r., zwracała ona uwagę na niezgodną z planem miejscowym wysokość budynku i związane z tym ustalenia projektowe, zmieniającą się powierzchnię użytkową oraz uciążliwości dla mieszkańców. Wskazywała również naruszenia przepisów technicznych dotyczących ilości miejsc parkingowych, ich odległości od granic sąsiednich nieruchomości, fikcyjną powierzchnię dróg i placów, emisję gazów na jej nieruchomość i położenie planowanej inwestycji w strefie ochrony konserwatorskiej, brak bilansu terenu z uwzględnieniem procentowego stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni całej działki oraz procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki. Wskazywała także na braki projektu budowlanego w zakresie niezbędnych uzgodnień bhp, przeciwpożarowych i sanitarnych, wadliwości dotyczące problemu utylizacji odpadów medycznych (śmietnik) oraz na niezachowanie niezbędnych proporcji terenów zielonych. Skoro zatem już w dacie 28 sierpnia 2009 r., jeszcze przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, skarżąca wiedziała o wspomnianych okolicznościach, zaś wniosek o wznowienie postępowania skarżąca złożyła dopiero w dniu 2 grudnia 2009 r. nie można było inaczej uznać, niż uczynił to Sąd I instancji wskazując, że wniosek o wznowienie został wniesiony z uchybieniem miesięcznego terminu. Twierdzenia skarżącej zawarte w uzasadnieniu, iż złożyła wniosek w ostatnim dniu terminu od daty, w której dowiedziała się okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, bez bliższego wskazania powyższych dat, nie zostały poparte żadnymi dowodami, a ponadto są sprzeczne ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami - zwrotnym potwierdzeniem odbioru decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2009 r. i wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania z wpisaną przez nią datą 2 grudnia 2009 r. Zarzut naruszenia art. 148 § 1 k.p.a. należało uznać w tej sytuacji za bezzasadny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest w tym kontekście zarzut naruszenia art. 7, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., przez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji zasad, którymi przy załatwianiu sprawy i wydawaniu każdego orzeczenia powinien kierować się organ administracji. Należy wskazać, że ww. przepisy należą do materii postępowania administracyjnego, stanowią one zasady, którymi powinien się kierować organ administracji publicznej rozstrzygający sprawę. Sąd administracyjny kontroluje natomiast to, czy proces ten odbył się zgodnie z prawem. Oznacza to, iż Sąd administracyjny nie mógł naruszyć przepisów postępowania zawartych w K.p.a. ponieważ ich nie stosował. Skarżąca powiązała naruszenie powyższych przepisów z niewyjaśnieniem przez organ "okoliczności zagubienia przez urzędników pocztowego potwierdzenia nadania przez skarżącą przesyłki zawierającej podanie o wznowienie postępowania". Nie wskazała przy tym jaki wpływ na rozstrzygnięcie miałoby powyższe ustalenie. Z art. 7 K.p.a. wynika, iż organ administracji jest zobowiązany do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy. W zakresie prowadzonego postępowania organ zebrał niezbędny materiał dowodowy. W sposób bezsporny ustalił, iż wniosek o wznowienie został złożony po terminie zakreślonym w art. 148 K.p.a. Powyższe ustalił o dokumenty sporządzone z udziałem strony skarżącej. Na obu bowiem dokumentach, zarówno na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jak również wniosku o wznowienie postępowania widnieją podpisy skarżącej. Skarżący kasacyjnie spóźniając się ze złożeniem podania w tym przedmiocie nie mógł zatem dowolnie przerzucić na organy konsekwencji własnych zaniedbań. Zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. należało uznać za nieuzasadniony. Nie znaleziono również podstaw do uznania, aby w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie wznowienia postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przez organ zasad określonych w art. 9 i 10 § 1 k.p.a. Okoliczności powiązane z naruszeniem ww. przepisów nie mają bowiem związku z postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.