IV SA/Gl 1407/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r., nr [...]; 2) zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. (dalej: PPIS w R.) decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie z wniosku M.M. o stwierdzenie choroby zawodową – uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm., dalej: rozporządzenie z 1983 r.). W uzasadnieniu wskazał, iż decyzją tegoż organu (pod inną nazwą -Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny) z dnia [...] r. nr [...] odmówiono stwierdzenia u skarżącego wymienionej choroby zawodowej. Lekarze specjaliści Przychodni Chorób Zawodowych Górnośląskiego Centrum Medycznego w K. orzeczeniem z dnia [...] r. uznali, iż ze względu na zbyt mały ubytek słuchu brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Decyzja ta, ze względu na wniesienie odwołania z naruszeniem terminu, stała się ostateczna. Skarżący został poddany badaniom lekarskim w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (dalej: IMPiZŚ w S.), w wyniku których orzeczeniem lekarskim z dni a [...] r. uznano, iż brak było podstaw do rozpoznania przewlekłego urazu akustycznego. M.M. podjął następnie próbę uzyskania rozstrzygnięcia w kwestii choroby zawodowej w postępowaniu przed sądem powszechnym. Sprawa ta została zamknięta wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] r. sygn. akt. [...], stwierdzającego właściwość organów administracji w tym przedmiocie. Pismami z dnia 24 stycznia 2002 r. oraz z dnia 10 lipca 2003r. skarżący ponownie zwracał się do PPIS w R. o stwierdzenie choroby zawodowej, co jednak nie spowodowało wszczęcia postępowania w tej sprawie. W wyniku kolejnego wniosku z dnia 20 czerwca 2006 r., motywowanego znacznym pogorszeniem słuchu, potraktowanego jako żądanie wznowienia postępowania, PPIS w R. w drodze decyzji z dnia [...] r. odmówił wznowienia postępowania. Decyzja ta została uchylona i sprawa przekazana do ponownego rozpoznania rozstrzygnięciem PWIS w K. z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazano na koniczność potraktowania żądania strony z dnia 24 stycznia 2002 r. jako wniosku o wszczęcie postępowania w celu stwierdzenia choroby zawodowej. Kolejną decyzją z dnia [...]r., utrzymaną w mocy przez PWIS w K. rozstrzygnięciem z dnia [...] r., PPIS w R. odmówił wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej u skarżącego, ze względu na prawomocne rozstrzygnięcie w tej sprawie decyzją z [...] r. Powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 586/07. W ocenie Sądu, organy administracji nie przeprowadziły dokładnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie żądania skarżącego i błędnie kwalifikowały kolejne jego wnioski, stąd jako dowolne należało traktować ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane w ich decyzjach. Sąd formułując wskazania co do dalszego postępowania stwierdził, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy jej przedmiotem powinien być pierwszy wniosek skarżącego z dnia 24 stycznia 2002 r. Organ pierwszej instancji został zobowiązany do zwrócenia się do skarżącego o wyjaśnienie żądania zawartego w tym wniosku, z odpowiednim pouczeniem o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw będących przedmiotem postępowania. Skarżący, jak podkreślił Sąd, mógł wnioskować o zmianę ostatecznej decyzji bądź wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, jak również o wszczęcie nowej sprawy w przedmiocie choroby zawodowej, a sprawą organu administracji będzie zastosować odpowiednie przepisy prawa materialnego. PPIS w R. pismem z dnia 17 kwietnia 2008 r. wezwał M. M. do sprecyzowania wniosku, poprzez skonkretyzowanie swojego żądania co do wszczęcia nowej sprawy, zmiany ostatecznej decyzji z [...] r. czy też wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Pismem z dnia 14 maja 2008 r. skarżący stwierdził, iż przedmiotem jego wniosku było przeprowadzenie postępowania w przedmiocie choroby zawodowej w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jego złożenia tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1083 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm. , dalej: rozporządzenie z 1983 r.). Wskazał na opinię sądowo-lekarską z dnia [...] r. prof. dr hab. W.S. z Instytutu Medycyny Pracy w Ł,, uzyskaną na potrzeby postępowania prowadzonego przez sądem powszechnym, wedle której jego schorzenie zostało uznane za chorobę zawodową. Decyzja z roku [...], jego zdaniem, bazowała na orzeczeniach lekarskich oceniających stan zdrowia w danej chwili, natomiast stan ten mógł ulec zmianie. PPIS w R. decyzją z dnia [...] r. uznał, iż brak było podstaw do stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia z 1983 r. W uzasadnieniu powołano orzeczenie lekarskie sporządzone przez lekarzy specjalistów Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Decyzja powyższa została uchylona przez ten sam organ w rozstrzygnięciem z dnia [...] r. w trybie art. 132 § 2 k.p.a., ze względu na konieczność wcześniejszego uzyskania orzeczenia lekarzy specjalistów Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., o co wystąpił skarżący. Kolejną decyzją z dnia [...] r. PPIS w R. ponownie uznał, iż brak było podstaw do stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia z 1983 r. W uzasadnieniu tej decyzji, poza orzeczeniem lekarzy specjalistów Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, powołano także orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. PWIS w K. rozstrzygnięciem z dnia [...]r. utrzymał powyższą decyzję w mocy, podzielając argumenty organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 54/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność obu wskazanych wyżej decyzji (pierwszoinstancyjnej PPIS w R. z dnia [...] r. i drugoinstancyjnej PWIS w K. z dnia [...] r.), jak również decyzji PPIS w R. z dnia [...] r. Ponadto Sąd uchylił decyzję PPIS w R. z dnia [...] r. Za wydaną z rażącym naruszeniem prawa uznał decyzję PPIS w R. z dnia [...] r, uchylającą wcześniejsze rozstrzygnięcie tego organu w trybie art. 132 § 2 k.p.a. oraz następujące po niej rozstrzygnięcia. Jeśli chodzi o decyzję PPIS w R. z dnia [...] r. na mocy której, po wcześniejszym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia z dnia 24 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 586/07, PPIS w R. odmówił stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej Sąd uznał rozstrzygnięcie to za przedwczesne, ze względu na konieczność poczynienia w ustaleń w kwestii tożsamości sprawy administracyjnej załatwionej tą decyzją oraz decyzją z dnia [...] r. Sąd zalecił, aby w toku ponownego rozpatrzenia sprawy właściwy organ rozpoznając wniosek skarżącego z dnia 24 stycznia 2002 r. o stwierdzenie choroby zawodowej (inicjujący nową sprawę) ustalił, ze względu na dynamiczny charakter tego rodzaju spraw, czy od wydania decyzji z [...] r. zaszły zmiany pozwalające na stwierdzenie, iż obie sprawy nie są tożsame. Jeśli zmiany takie nie miały miejsca, wówczas organ powinien umorzyć postępowanie. W przeciwnym wypadku powinien rozpoznać sprawę merytorycznie w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Po wystąpieniu przez PPIS w R. ze stosownym wnioskiem Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. pismem z dnia 4 kwietnia 2011 r. poinformował, iż dokonano analizy porównawczej orzeczeń lekarskich WOMP z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. i nie stwierdzono przesłanek uzasadniających przyjęcie pohałasowej etiologii pogorszenia słuchu u M.M. spowodowanej pracą wykonywana w latach 1968 – 1995 r. Stan narządu słuchu, w odniesieniu do badań audiometrycznych przeprowadzonych w roku 1998 oraz 2008 jest podobny. Ponadto, jak wskazano, z wysokim prawdopodobieństwem można przyjąć, iż rozpoznane u skarżącego schorzenie nie jest spowodowane wyłącznie skutkami szkodliwego działania hałasu i ma etiologie pozazawodową. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], przywołaną na samym wstępie, PPIS w R. umorzył postępowanie w sprawie wniosku skarżącego z dnia 24 stycznia 2002 r. o stwierdzenie choroby zawodowej. W uzasadnieniu wskazał na tożsamość sprawy rozpatrywanej w wyniku tego wniosku oraz sprawy zakończonej ostateczna decyzją z dnia [...] r. Za tożsamością sprawy przemawiały takie okoliczności jak: podobny stan zdrowia narządu słuchu skarżącego w okresie lat 1998 – 2008 , ta sama treść żądania strony, oraz podstawa faktyczna i prawna. Decyzja ostateczna z [...] r. ukształtowała stan rzeczy osądzonej i w sytuacji, kiedy nie została ona wyeliminowana z obrotu prawnego, ponowny wniosek oparty na tych samych podstawach faktycznych i prawnych ma charakter bezprzedmiotowy, stąd na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. należało postępowanie umorzyć. W wyniku odwołania [...]PWIS decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał zaskarżone rozstrzygniecie w mocy, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii istnienia podstaw do umorzenia postępowania. Pismem procesowym z dnia 26 września 2011 r. M.M. zaskarżył decyzję [...]PWIS z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzję PPIS w R. z dnia [...] r. nr [...], zarzucając organom naruszenie zasad postępowania administracyjnego, a zwłaszcza zasady obiektywizmu oraz niedopuszczenie dowodu jakim była opinia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. W ocenie skarżącego nie zachodzi, przyjęta przez oba organy, tożsamość sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] r. i sprawą wszczętą wnioskiem z dnia 24 stycznia 2002 r. Wskazuje w szczególności na fakt, iż w opinii WOMP z dnia [...] r. stwierdzono jedynie podobieństwo stanu zdrowia narządu słuchu wedle wyników badań audiometrycznych z roku 1998 i 2008, natomiast nie jest to równoznaczne z tożsamością stanu zdrowia. Opinia prof. W. S. z Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z [...] r. zawiera stwierdzenie, iż co do stanu narządu słuchu "...rokowanie jest niepomyślne i trzeba się liczyć z jego pogorszeniem w miarę postępu wieku biologicznego." Zdaniem skarżącego, w kontekście tej opinii, ze względu na "odległość" czasową dokonywanych badań nie można przyjąć tożsamości faktycznego stanu zdrowia w jego przypadku. Podkreśla również, iż choroba zawodowa może się ujawnić wiele lat po zakończeniu pracy. W jego ocenie, organy administracji powinny uwzględnić powyższą opinię i potraktować ją jako dowód w sprawie. W odpowiedzi na skargę [...]PWIS podtrzymał argumenty zawarte w swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi stwierdził, iż w postępowaniu trwającym od [...] r. brane były pod uwagę wszystkie opinie lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarny w R. z dnia [...] r. nr [...], umarzającego postępowanie w sprawie z wniosku M.M. o stwierdzenie choroby zawodowej – uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych . W pierwszym rzędzie należy zauważyć, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego, zainicjowane wnioskiem z dnia 24 stycznia 2002 r. powinno być prowadzone na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W myśl § 11 ust. 2 obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 , poz. 869 , dalej: rozporządzenie z 2009 r.), postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002 r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. Przedmiotowe postępowanie zostało skutecznie wszczęte z dniem złożenia wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej przez M.M. z dnia 24 stycznia 2002 r, i nie zostało zakończone przed dniem 3 września 2002 r., wobec czego znajdują do niego zastosowanie przepisy rozporządzenia z 1983 r. Ustalenie to jest o tyle istotne, że zasady dotyczące ustalania chorób zawodowych, okresu stwierdzania choroby zawodowej (okres taki nie był w ogóle przewidziany w rozporządzeniu z 1983 r.), jak i definicje (charakterystyki) tych chorób były inne, aniżeli w rozporządzeniach z 2002 i 2009 r. Schorzenie, o uznanie którego za chorobę zawodową ubiegał się skarżący, wedle załącznika do rozporządzenia z 1983 r. określone było jako: "Uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu", natomiast w rozporządzeniach z 2002 i 2009 r. jako: "Obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz." Nie budzi wątpliwości, ze względu na postanowienia § 11 ust. 2 rozprządzenia z 2009 r., iż kwestię tożsamości przedmiotu postępowania prowadzonego na podstawie wniosku z 24 stycznia 2002 r. oraz przedmiotu postępowania i rozstrzygnięcia decyzją z dnia [...] r. należy oceniać na gruncie bardzo ogólnej definicji (charakterystyki) choroby zawodowej, zawartej w pkt. 15 załąćznika do rozporządzenia z 1983 r. Wedle orzeczenia lekarskiego [...] Centrum Medycznego Poradnia Chorób Zawodowych w K. z dnia [...]r. (k.-4 dokumentacji PPIS w R.), stanowiącego podstawę decyzji z [...] r., stwierdzono obustronny niedosłuch typu odbiorczego, niesymetryczny o poziomie (po odliczeniu ubytku fizjologicznego): ucho prawe – 22,6 dB, ucho lewe – 71,0 dB, szept 3,5 m. Ze względu na zbyt mały ubytek słuchu w uchu prawym uznano, iż brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W kolejnym orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. uznano, iż brak było podstaw do rozpoznania przewlekłego urazu akustycznego (k.-18 dokumentacji PPIS w R.). W uchu lewym stwierdzono głęboki niedosłuch graniczący z głuchotą, zaś w uchu prawym niedosłuch odbiorczy o średnim ubytku z częstotliwości 1000,2000,4000 Hz z uwzględnieniem fizjologicznej poprawki 8 dB. Przyjęto, iż zachodzi asymetria niedosłuchu. Ponadto, jak stwierdzono w orzeczeniu, głęboki niedosłuch w uchu lewym, asymetria niedosłuchu oraz wielkość ubytku słuchu w uchu prawym (lepiej słyszącym) nie powoduje upośledzenia funkcji narządu słuchu w stopniu kwalifikującym do rozpoznania choroby zawodowej. Zgodnie z opinią sądowo-lekarską sporządzoną przez prof. W.S. z Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r. (k. 53 dokumentacji PPIS w R.) odbiorczy ubytek słuchu w uchu prawym wynosił ok. 25 dB, zaś w uchu lewym – ok. 65 dB. W orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] r. nr [...], wydanym po przeprowadzeniu stosownych badań, stwierdzono prawostronny niedosłuch odbiorczy o lokalizacji ślimakowej ze średnim ubytkiem słuchu 16 dB (na podstawie audiometrii progowej tonalnej) oraz 46 dB na podstawie badania ABR. Średni ubytek ubytku słuchu dla ucha lewego nie został określony ze względu na głuchotę. Jednocześnie, odnosząc się do wcześniejszych wyników badań oraz orzeczeń lekarskich wydanych na ich podstawie, ustalono, co do ucha lewego, zbieżność wyników przeprowadzonych badań oraz wyników badań zawartych w orzeczeniu IMOiZŚ z [...] r. Natomiast co do wyników badań stanowiących podstawę opinii sądowo-lekarskiej IMP w Ł. z [...] r. zauważono, iż wskazują one na pewne zróżnicowanie stanu słuchu ucha lewego, bowiem badanie ABR wykazało percepcję słuchową na poziomie 50-75 dB, zaś badanie audiometrią progową tonalną wykazało 90-100 dB. W odniesieniu do ucha prawego wykazano niewielką progresję niedosłuchu: badania poprzedzające orzeczenie lekarskie IMPiZŚ z [...] r. wykazały niedosłuch na poziomie 8 dB, natomiast w trakcie badań przeprowadzonych na potrzeby orzeczenia tej jednostki z dnia [...] r. rozpoznano niedosłuch o wielkości 16 dB. Wreszcie badania poprzedzające kolejne orzeczenie lekarskie IMPiZŚ z dnia [...]r. wykazały podwyższenie progu słuchu dla ucha prawego – 18 dB, zaś dla ucha lewego wielkości tej nie określono ze względu na brak percepcji tonów z zakresu częstotliwości istotnych z punktu widzenia orzeczniczego. Konkluzja jaka wynika z przytoczonych wyżej orzeczeń lekarskich, a w zasadzie badań dotyczących poziomu ubytku słuchu u skarżącego, wskazują na różnice między stanem z roku [...], kiedy stwierdzono niedosłuch typu odbiorczego, niesymetryczny o poziomie: ucho prawe – 22,6 dB, ucho lewe – 71,0 dB, a stanem po złożeniu kolejnego wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej, tj. z roku 2000,2001, 2002, 2008 i 2009, gdzie niedosłuch w przypadku ucha prawego ustalono w przedziale 8 dB – 18 dB, zaś ucha lewego albo w ogóle go nie ustalono ze względu na głuchotę, albo też na poziomie ok. 65 dB (2001), bądź 50-75 dB (2008). W ocenie Sądu, teza o tożsamości sprawy zakończonej decyzją PTIS w R. z [...] r. o odmowie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej i sprawy załatwionej ostatecznie decyzją [...]PWIS w K. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie PPIS w R. z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej ze względu na bezprzedmiotowość postępowania, wynikającą z faktu ostatecznego załatwienia tej samej sprawy decyzją z [...] r., znajdowałaby uzasadnienie jedynie w sytuacji, w której wyniki badań poziomu niedosłuchu byłyby identyczne po wszczęciu postępowania z wynikami stanowiącymi podstawę do odmowy stwierdzenia choroby zawodowej w roku [...]. W świetle zaprezentowanych rozważań prawnych Sąd uznał, że wskazane wyżej różnice w stanie faktycznym obu spraw, a tym samym różne przedmioty prowadzonych postępowań, stanowią przeszkodę do przyjęcia poglądu o ich tożsamości. Trzeba w tym miejscu wyraźnie podkreślić, iż ogólna formuła choroby zawodowej przyjęta w pkt. 15 załącznika do rozporządzenia z 1983 r., która w szczególności nie odnosi się do parametrów choroby, jak i innych elementów ją charakteryzujących (inaczej niż w rozporządzeniach z roku 2002 i 2009) w sposób zdecydowany ogranicza możliwość uznania, w takim stanie rzeczy, spraw za tożsame . Wobec powyższego brak tożsamości sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją [...]PWIS z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzją PPIS w R. z dnia [...] r. ze sprawą załatwioną decyzją PTIS w R. z [...] r. odmawiającą stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej sprawił, wbrew stanowisku przyjętemu przez organy orzekające w sprawie, że postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem M.M. z dnia [...] r. o stwierdzenie choroby zawodowej nie ma charakteru bezprzedmiotowego, a tym samym nie zachodzą przesłanki do jego umorzenia określone w art. 105 § 1 k.p.a. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy właściwy organ rozpoznając wniosek skarżącego z dnia z dnia 24 stycznia 2002 r. o stwierdzenie choroby zawodowej rozpozna sprawę merytorycznie w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Tak jak to wskazano we wcześniejszym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, jaki zapadł w tej sprawie z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 54/10, oceniając zebrany materiał dowodowy organ będzie miał na uwadze wszelkie dowody zgromadzone w sprawie, w tym też wskazane przez stronę, nadto uwzględni orzecznictwo, wedle którego każde uszkodzenie słuchu stanowi chorobę zawodową opisaną w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik od rozporządzenia z 1983 r., wszak tylko o ile zostało wywołane działaniem hałasu. Zatem ustali nie tylko charakter schorzenia, ale przede wszystkim jego przyczyny. Na tej podstawie wyda właściwej treści decyzję, w uzasadnieniu której da wyraz wnikliwej ocenie materiału oraz wszechstronnym rozważaniom faktycznym i prawnym. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt c i art. 135 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.