II SAB/Go 162/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi K.Ł. na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie zmiany decyzji I. oddala skargę w zakresie zobowiązania Marszałka Województwa do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji, II. stwierdza, że Marszałek Województwa dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Marszałka Województwa na rzecz skarżącego K.Ł. kwotę 298,50 zł (dwieście dziewięćdziesiąt osiem 50/100), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1. Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. (data wpływu do organu) skarżący K.Ł., reprezentowany przez radcę prawnego, złożył skargę na bezczynność Marszałka Województwa w sprawie prowadzonej z wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r. (data wpływu do organu 3 marca 2020 r.) o zmianę decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów w związku z prowadzeniem instalacji do odzysku odpadów tworzyw sztucznych i gumy (zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...]) w celu jej dostosowania do przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r., poz. 1592 ze zm., dalej u.z.o.). W skardze tej zarzucił Marszałkowi Województwa bezczynność wynikającą, zdaniem skarżącego, z błędnego zastosowania przez organ w przedmiotowej sprawie art. 64 § 2 w zw. z art. 61 § 1 i § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej k.p.a.) w zw. z art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.z.o. i bezzasadne pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącego. Z tych względów wniósł o zobowiązanie Marszałka Województwa do wydania w terminie określonym przez Sąd decyzji załatwiającej wyżej opisaną sprawę; stwierdzenie, że Marszalek Województwa dopuścił się bezczynności w stopniu rażącym oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. 2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej o oddalenie w całości podnosząc, że złożony przez stronę wniosek był obarczony brakami. Mimo kilkukrotnego przedłużania terminu do ich uzupełniania strona nie wykonała zobowiązana organu. Dlatego, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. organ pozostawił wniosek bez rozpoznania, a następnie działając na podstawie art. 14 ust. 4 u.z.o. w dniu [...] czerwca 2021 r. wydał decyzję nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie z dniem 6 marca 2020 r. decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] udzielającą stronie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów w związku z prowadzeniem instalacji do odzysku odpadów tworzyw sztucznych i gumy (zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...]). 3. Z akt administracyjnych sprawy oraz dokumentów dołączonych do skargi wynika następujący jej stan: w dniu 3 marca 2020 r. do Marszałka Województwa wpłynął wiosek K.Ł. (prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "V K.Ł.") z dnia [...] lutego 2020 r. o zmianę decyzji tegoż organu z dnia [...] lutego 2015 r., udzielającej stronie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów, w związku z prowadzeniem instalacji do odzysku odpadów tworzyw sztucznych i gumy (zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r.), w celu jej dostosowania do przepisów u.z.o., które to weszły w życie dnia 5 września 2018 r. (zgodnie z art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.z.o. posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku dane oraz skaldajac dokumenty lub oświadczenia określone wymienione w art. 14 ust. 1 pkt 1 do pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 do pkt 7 u.z.o.). Zdaniem organu wniosek zawierał braki formalne wymagane przepisami art. 14 ust. 2 u.z.o., wobec czego wezwano skarżącego do przedłożenia w terminie 30 dni od dnia otrzymania ww. pisma następujących braków formalnych: 1) zaświadczenia o niekaralności, o którym mowa w art. 42 ust 3a pkt 1 ustawy o odpadach, 2) oświadczenia o niekaralności, o którym mowa w art. 42 ust 3a pkt 5 ustawy o odpadach, 3) uwierzytelnionej kopii postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2020 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił tych braków. W piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. zwrócił się do Marszałka Województwa z wnioskiem o zawieszenie postępowania lub przedłużenie terminu uzupełnienia wniosku, uzasadniając to potrzebą modyfikacji wniosku oraz jego załączników w zakresie zmiany rodzaju odpadów. Organ w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. przychylił się do wniosku skarżącego i wyraził zgodę na przedłużenie terminu uzupełnienia wniosku do dnia 19 lutego 2021 r. W terminie do dnia 19 lutego 2021 r. skarżący nadal nie uzupełnił braków formalnych określonych w wezwaniu z dnia [...] października 2020 r., ale zwrócił się z prośbą o dalsze przedłużenie terminu na przedłożenie brakujących dokumentów. W odpowiedzi organ pismem z dnia [...] marca 2021 r. ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień w terminie 65 dni od dnia otrzymania wezwania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. ponownie wniósł o przedłużenie terminu na uzupełnienie brakujących dokumentów oraz przedstawienie wyjaśnień, uzasadniając to komplikacjami przy opracowaniu nowego operatu przeciwpożarowego. Organ pismem z dnia [...] maja 2021 r. przedłużył termin na uzupełnienie informacji i dokumentów do dnia 31 maja 2021 r. Pismem z dnia [...] maja 2021 r. (data wpływu do organu 1 czerwca 2021 r), skarżący złożył kolejny aneks do wniosku, nie uzupełnił natomiast innych braków i ponownie zwrócił się do organu z prośbą o zawieszenie postępowania lub prolongatę terminu do uzupełnienia brakujących dokumentów. Marszałek Województwa nie przychylając się do prośby strony, pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. poinformował skarżącego, że w związku z brakami formalnymi, które nie zostały uzupełnione pomimo wezwań - podanie w przedmiotowej sprawie pozostawiono bez rozpoznania, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. Następnie, w dniu [...] czerwca 2021 r. organ wydał decyzję nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie z dniem [...] marca 2020 r. decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] lutego 2015 r. udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów w związku z prowadzeniem instalacji do odzysku odpadów tworzyw sztucznych i gumy (zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r.) wskazując jako jej przyczynę i podstawę art. 14 ust. 4 u.z.o. Decyzja ta została przez stronę zaskarżona odwołaniem rozpatrzonym przez właściwy organ II instancji – Ministra Klimatu i Środowiska, który to decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] uchylił decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] czerwca 2021 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia (k. 40-47 akt sądowych). Odrębnie pełnomocnik strony w dniu 16 czerwca 2021 r., a więc przed wniesieniem niniejszej skargi, złożył ponaglenie na bezczynność organu I instancji, kierowane do Ministra Klimatu i Środowiska (k. 28, 29 akt sądowych), które zostało rozpatrzone negatywnie w dniu 8 lipca 2021 r. (k. 31-33). Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: 5. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga strony została poprzedzona ponagleniem złożonym w trybie art. 37 k.p.a., co wypełniło dyspozycję wynikającą z art. 53 § 2b p.p.s.a. i umożliwiło jej merytoryczne rozpatrzenie. Kwestia tego, czy i jak zostało uwzględnione ponaglenie i czy dotyczyło jego zakresu (w ponagleniu mowa jest o bezczynności, w postanowieniu Ministra Klimatu i Środowiska o przewlekłości nie ma żadnego znaczenia dla dopuszczalności kontroli sądowej). Ponieważ przedmiotem skargi była bezczynność organu, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. 6. Przechodząc do oceny zasadności skargi wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej przedmiotem sądowej kontroli jest nie określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Specyfika sprawy, którą sprokurował organ I instancji procedując nad wnioskiem, polega na tym, że ten sam wniosek strony z dnia [...] lutego 2020 r. o zmianę decyzji tegoż organu z dnia [...] lutego 2015 r., rozpatrywany w tym samym postępowania administracyjnym, został załatwiony w dwóch odrębnych aktach: wydanym na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. o postawieniu wniosku bez rozpoznania oraz, w wydanej na podstawie art. 14 ust. 4 u.z.o., decyzji z dnia [...] czerwca 2021 nr [...], stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] lutego 2015 r. Takie rozpatrzenie sprawy, choć organ tego wprost nie wyjaśnia, wynika prawdopodobnie z tego, że organ I instancji przyjął, że dla zastosowania trybu określonego w art. 14 ust. 4 u.z.o. konieczne jest uprzednie pozostawienie podania (wniosku) bez rozpatrzenia. Rozumowanie to jest błędne i prowadzi do zasadniczej kontrowersji niniejszej sprawy, mianowicie tego, że wskazane przez organ przyczyny pozostawienia wniosku bez rozpoznania oraz wydania decyzji w trybie art. 14 ust. 4 u.z.o. pokrywają się zakresowo. Niezależnie od tego jakie wątpliwości sprawiła organowi interpretacja art. 14 u.z.o. (w szczególności jego ustępu 4) racjonalność i spójność systemu prawa wyklucza możliwość jednoczesnego załatwienia tej samej sprawy administracyjnej poprzez zwrot wniosku (pozostawienie go bez rozpoznania) oraz wydanie decyzji negatywnej rozstrzygającej sprawę co do istoty (taką jest decyzja wydana na podstawie art. 14 ust. 4 u.z.o.). Wynika to z tego, że zwrot podania (wniosku), dokonywany na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., powinien kończyć sprawę administracyjną przed jej merytorycznym rozstrzygnięciem. W takiej właśnie sytuacji podmiotowi, który zarzuca tej czynności materialno-technicznej niezgodność z prawem przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., której przedmiotem jest nie tylko standardowa efektywność procedowania w sprawie, ale legalność przesłanek zwrotu podania (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13, CBOSA). 7. Uznając stanowisko zawarte w uchwale za obowiązujące należy odnieść się do szczególnej sytuacji prawnej sprawy, która jest specyficzna. Mianowicie sprawa, mimo zwrotu podania (wniosku) została załatwiona w oparciu o przepis szczególny, to jest art. 14 ust. 4 u.z.o., zgodnie z którym "jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1 (art.14 u.z.o.), zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa". Mając na względzie spójność i racjonalność systemu prawa i stosowania analizowanych przepisów należy uznać, że wymagania, o których mowa art. 14 ust. 4 u.z.o. (czyli wymagania określone w art. 14 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 u.z.o.) nie są i nie mogą być brakami formalnymi podania (wniosku), o których mowa w art. 64 § 1 i 2 k.p.a. Są to bowiem wymogi szczególne wniosku, których niespełnienie (także nieuzupełnienie) obliguje organ do wydania decyzji, o której mowa w art. 14 ust. 4 u.z.o. (nie zaś zwrotu wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a.). W tym też zakresie, ze względu na skutek wskazany w art. 14 ust. 4 u.z.o. (wygaśnięcie decyzji, której dotyczy wniosek o jej zmianę), przepis ten wyłącza dopuszczalność zwrotu podania z powodu braków, o których w nim mowa. Inna interpretacja byłaby nieracjonalna i powodowała kolizje różnych trybów, w tym ochrony sądowej (ilustrują to zarówno treść pisma o zwrocie podania i treść decyzji organu z dnia [...] czerwca 2020 r., jak i odwołanie od decyzji i niniejsza skarga), których zasadniczy trzon dotyczy tych samych kwestii, mianowicie spełnienia przez wniosek wymogów wskazanych w art. 14 ust.1, ust. 2 lub ust. 3 u.z.o. Wskazać także należy, że wymogi te są w tych przepisach szczególnych rozumiane w sposób formalny i zarazem merytoryczny, o czym ewidentnie świadczy skutek przewidziany w art. 14 ust. 4 u.z.o., którego celem jest wymuszenie aktualizacji wniosku i dostosowanie go do aktualnie obowiązujących wymogów w zakresie przetwarzania odpadów (czego w gruncie rzeczy dotyczy sedno sprawy). Jeśli bowiem wymogi te nie są spełnione, to wskazane w tym przepisie konsekwencje są o wiele dalej idące. Nie polegają one bowiem na zwrocie wniosku o zmianę decyzji lub wydaniu decyzji odmownej (co prowadziłoby przecież do pozostawienia w obrocie decyzji, której dotyczy wniosek), lecz stwierdzeniu wygaśnięcia tej decyzji czyli odebrania stronie prawa do zbierania i przetwarzania odpadów. Tymczasem celem przepisu art. 64 § 2 k.p.a. jest doprowadzenie sprawy do etapu umożliwiającej nadanie sprawie biegu. Generalnie przepis ten ma dotyczyć wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu i nie może dotyczyć okoliczności, które organ uznaje za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA z 22 marca 2018 r., II GSK 1363/16 oraz 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11; CBOSA). 8. Z treści pisma organu o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania ewidentnie wynika, że organ nie miał na uwadze braków formalnych, lecz wymagania wniosku, o których mowa w przepisie szczególnym art. 14 ust. 1 i 2 lub 3 u.z.o. (co powinno być przedmiotem rozstrzygnięcia decyzyjnego w trybie art. 14 ust. 4 u.z.o.). W konsekwencji, błędnie interpretując przepisy art. 64 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 14 ust. 4 organ bezpodstawnie i zbędnie zastosował w sprawie tryb zwrotu podania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. W takiej jednak sytuacji, gdy mimo zwrotu podania organ I instancji rozpoznał i rozstrzygnął niniejszą sprawę, wydając w dniu [...] czerwca 2020 r. decyzję w trybie art. 14 ust. 4 u.z.o., zwrot wniosku, choć pozbawiony podstaw prawnych, nie miał istotnego wpływu na sytuację prawną strony i wynik tego postępowania. Dlatego skarga, podnosząca brak podstaw prawnych do dokonania zwrotu podania jest zasadna, ale z zupełnie innych przyczyn, niż w niej wskazane. Przede wszystkim nie ma w tej sytuacji podstaw do nakazywania organowi wydawania rozstrzygnięcia załatwiającego przedmiotową sprawę, bo takie zostało w dniu [...] czerwca 2020 r. w sprawie wydane w postaci decyzji wydanej na podstawie art. 14 ust. 4 u.z.o. Środkiem prawnym służącym kwestionowaniu podstaw i legalności wydanej decyzji jest w takiej sytuacji odwołanie (na dalszym etapie ewentualnie skarga do sądu administracyjnego) i w ramach tych środków prawnych strona może podnosić (obok innych) zarzuty dotyczące spełnienia albo niespełnienia przez jej wniosek wymagań, określonych w art. 14 ust. 1, 2 lub 3 u.z.o. Z tych też przyczyn odnoszenie się w niniejszej sprawie do kwestii zachowania albo niezachowania przez wniosek wymogów określonych art. 14 ust. 1, 2 lub 3 u.z.o. jest niedopuszczalne, gdyż w ramach niniejszej skargi te kwestie, jako objęte decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nie mogą być rozpatrywane. Jak już wyżej wskazano dopuszczenie w ramach niniejszej sprawy możliwości kontroli i oceny przyczyn zwrotu wniosku (opartych na przepisach szczególnych) prowadziłoby do kolizji dwóch trybów i reżimów ochrony sądowej (zakres kontroli do którego odnosi się uchwała NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. w sprawie II OPS 5/19, ma zastosowanie tylko do sytuacji, gdy nastąpił zwrot podania co zakończyło sprawę administracyjną, a nie sytuacji, gdy mimo dokonania zwrotu podania organ jednocześnie wydał decyzję kończąca tą samą sprawę). Dlatego, w ocenie sądu, w niniejszej sprawie zakresem kontroli mieszącym się w ramach skargi może być objęty wyłącznie standardowy, temporalny zakres bezczynności, tyczący się jedynie okoliczności, o których mowa w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. (nie zaś przyczyny zwrotu wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Ponieważ skarga została wyraźnie skierowana wyłącznie przeciwko bezczynności organu i została wniesiona przez zawodowego prawnika zakresem kontroli sądowej nie została objęta przewlekłość przedmiotowego postępowania administracyjnego. 9. Jeśli chodzi o zarzut bezczynności jest on uzasadniony. Z treści przywołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Z akt sprawy przedstawionych sądowi wynika, że wniosek z dnia [...] lutego 2020 r. został złożony (wpłynął do organu) 3 marca 2020 r. Pierwsze wezwanie organu do usunięcia braków pochodzi z [...] października 2020 r. i nie było poprzedzone jakimkolwiek zawiadomieniem o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy (art. 36 § 1 i art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Nawet przyjmując, że okres od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020r. nie mógł być wliczany do okresu rozpatrywania sprawy to i tak nie ma wątpliwości, że w sprawie wystąpiła formalna przesłanka niezałatwienia sprawy w terminie liczonym od dnia złożenia wniosku (zgodnie z art. 15zzs ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 568) terminy, które miałyby rozpocząć swój bieg po 14 marca 2020, biegu tego nie rozpoczynały do czasu odwołania stanu epidemii. Przepis ten został jednak uchylony przed odwołaniem stanu epidemii ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Co-V-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), którą rozstrzygnięto, że terminy których bieg się nie rozpoczął z uwagi na niniejsze zawieszenie, rozpoczną swój bieg po upływie 7 dni od wejścia w życie tejże ustawy. Zawieszenie biegu terminów nastąpiło zatem w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r.). Dalsze, już realizowane zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, opisane w części wstępnej niniejszego uzasadnienia, spowodowane uwzględnieniem wniosków strony, tego stanu już nie sanują. Mają jednak istotny wpływ na ocenę charakteru bezczynności. Jeśli długość trwania postępowania była przede wszystkim spowodowana przedłużaniem terminu jego zakończenia ze względu na prośby i wnioski strony, to nie można mówić o tym, że bezczynność ta miała charakter rażący, gdyż takie postępowanie miało na celu umożliwienie stronie wywiązania się z obowiązków, o których mowa w art. 14 ust.1, 2 i 3 u.z.o. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi zatem przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a tylko taki ustawa sankcjonuje jako przypadek "rażący". 10. Ponieważ niniejsza skarga na bezczynność została złożona przed wydaniem decyzji ostatecznej (w tym przypadku decyzji Ministra Klimatu Środowiska), jej wniesienie nie stanowiło przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, CBOSA). Skoro jednak sprawa została załatwiona decyzją organu I instancji - Marszałka Województwa z dnia [...] czerwca 2021 r. wydaną przed dniem wniesienia niniejszej skargi, to żądanie zobowiązania organu do załatwienia sprawy było bezzasadne, co skutkowało w tym zakresie oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt I wyroku). Z przyczyn wskazanych wyżej (w szczególności w pkt 9 niniejszego uzasadnienia), na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). O kosztach zasądzonych na rzecz strony skarżącej orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 206 i 209 p.p.s.a. (pkt III wyroku). Zasądzona kwota to połowa kosztów poniesionych przez skarżącego jako, że skarga została uwzględniona w mniejszym zakresie i z innych przyczyn, niż żądano.