I SA/Gl 267/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 24 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w kwestii sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 sierpnia 2011 r. o odmowie przyznania prawa pomocy p o s t a n a w i a odrzucić sprzeciw. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił skarżącemu E. M. przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie. Przesyłka zawierająca odpis wyżej wymienionego postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia awizowana była z powodu nieobecności adresata w dniu 26 sierpnia 2011 r. Powtórne awizo tej przesyłki, jak wynika z akt sprawy, miało miejsce w dniu 5 września 2011 r. W dniu 12 września 2011 r. przesyłka wydana została adresatowi. W piśmie z dnia 16 września 2011 r., nadanym w dniu 19 września 2011 r. skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Z kolei, w myśl art. 259 § 2 P.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym sprzeciw, wniesiony po terminie. W rozpatrywanej sprawie wskazany wyżej siedmiodniowy termin dla złożenia sprzeciwu nie został zachowany. Skarżący odebrał wprawdzie przesyłkę, zawierającą postanowienie referendarza w dniu 12 września 2011 r., jednak jej skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 9 września 2011 r., a zatem termin do wniesienia sprzeciwu upłynął bezskutecznie z dniem 16 września 2011 r. Jest tak z uwagi na treść art. 73 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z uregulowaniami, zawartymi w tym artykule, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (art. 73 § 1 P.p.s.a.). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w art. 73 § 2 P.p.s.a., pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 P.p.s.a.). Dodatkowo podkreślić należy, iż w powyższym przypadku, zgodnie z art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 – dniowego okresu o którym mowa w art. 73 § 1 P.p.s.a. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie sprzeciw został przez skarżącego wniesiony dopiero w dniu 19 września 2011 r. (data nadania), termin przewidziany do jego wniesienia nie został dochowany. Uchybienie terminowi pociągnąć musi zatem negatywne konsekwencje dla strony, Sąd jest bowiem zobowiązany wniesiony po terminie sprzeciw odrzucić. Konsekwencje te znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, orzeczone na wniosek, który strona jest uprawniona złożyć. Z uwagi na to - na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.