IV SA/Wa 917/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2007 r. sprawy ze skargi J. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie radcy prawnemu (...) prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego przy ul. (...) kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa, 80/100 złotych) stanowiącą 22% podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] lutego 2006 r., która ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego-chlewni na ok. 120 warchlaków i ok. 120 tuczników w istniejącym siedlisku rolniczym [...] przy drodze powiatowej. Przedmiotową decyzję doręczono skarżącym A. i J. S. w dniu 17 stycznia 2007r., a w dniu 1 lutego 2007r. został wniesiony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W wyniku rozpoznania środka odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] marca 2007r. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2007r. Skarżący A. i J. S., w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2007r. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji , podnosząc iż nadzorowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja wydana była przez Wójta Gminy, będącego ojcem inwestora, co stanowi rażące naruszenie prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - w odpowiedzi na skargę -wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę przez stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2007r. Uznał, iż ów akt administracyjny został wydany z rażącym naruszeniem prawa, czyli zaszła przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 127 § 3 Kpa wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnosi się do organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Oznacza to, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia wniosku - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność wniosku, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2007r. została doręczona skarżącym 17 stycznia 2007r. wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie i terminie wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, co odzwierciedla załączone do akt administracyjnych sprawy potwierdzenie odbioru decyzji. W tej sytuacji bieg ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczął się od dnia następnego po dacie doręczenia decyzji, tj. od 18 stycznia 2007r., a upłynął 31 stycznia 2007. Tymczasem skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w dniu 1 lutego 2007r., co z kolei bezspornie wynika z pieczęci nadawczego urzędu pocztowego widniejącej na kopercie, w której nadano wniosek. Przytoczone okoliczności świadczą niewątpliwie o wniesieniu przez skarżących wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Organ, po wniesieniu wniosku przez stronę, jest zaś zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać czy środek zaskarżenia od kwestionowanej decyzji został wniesiony w przewidzianym przepisami terminie. Rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi bowiem rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 K.p.a.) (wyrok NSA z 18.11.1999r., I SA 330/99, publ. Lex nr 48749). Stan sprawy w dniu wydawania zaskarżonej decyzji wskazywał na potrzebę wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W sytuacji, zaś gdy organ odwoławczy nie rozstrzygnął sprawy przez wydane aktu administracyjnego o wskazanej formie i treści, tylko dokonał merytorycznego rozpatrzenia wniesionego odwołania, należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, z racji rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Zatem powyższego obowiązku organ winien dopełnić przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Sąd wobec zaistnienia wymienionej przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, nie badał jej legalności w zakresie naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy i prawa procesowego administracyjnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem i z tego powodu nie ustosunkował się merytorycznie do zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach zastępstwa procesowego, postanowiono jak w pkt II wyroku, na zasadzie art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 18.1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).